บทที่ 437 ฉันเลือกเบอร์สิบ

ทวีปกลางเป็นถึงหนึ่งในทวีปทั้งห้า

ตระกูลเหลียงนี้มาด้วยตัวเอง หรือว่าบริวารของตระกูลไหน เจอกันพรุ่งนี้ก็จะรู้เอง

เมื่อถึงวันถัดมา

ฉินเฟิงตื่นขึ้นมา ก็พบว่าหน้าประตูของโรงแรมซานเจียงแห่งนี้มีรถโรลส์รอยซ์คันหนึ่งจอดไว้ ที่ด้านข้างรถ มีผู้อาวุโสคนหนึ่งที่ใส่ชุดทักซิโด้ แบบนี้โดยปกติแล้วจะเป็นพ่อบ้าน

“ใต้เท้าเซียวครับ ผมคือพ่อบ้านของคุณเหลียงเชื่อคุณเหลียงครับ คุณผู้ชายของเราให้ผมมารับคุณครับ”

ผู้อาวุโสแสดงออกได้อย่างดี

ผายมือแสดงออกว่าให้ฉินเฟิงขึ้นรถ

“อืม”

ฉินเฟิงขึ้นรถ

“สมแล้วที่เป็นของทวีปกลาง”

อิ่นหนิงหยู่นั่งอยู่บนรถ จับลูบเบาะหนังแท้ พูดพึมพำ

ความสง่านี้ ความหรูหราระดับนี้ แค่ดูก็รู้ว่ามาจากทวีปกลาง ดูดีอย่างมาก

หลังจากนั้นสิบห้านาที

ถึงสนามพนันม้า

ในสนามพนันม้าแห่งนี้ มีอยู่คนไม่น้อย พ่อบ้านคนนี้ พาพวกเขามาถึงที่แห่งหนึ่ง ที่นี่มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น มีชายวัยกลางคนคนหนึ่ง บนตัวดูมีราศีของความเป็นผู้ที่สูงส่ง

“ใต้เท้าเซียวใช่มั้ยครับ กระผม เหลียงเชื่อ คนของตระกูลเหลียงแห่งทวีปกลางครับ”

ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา ใบหน้าเหลี่ยม ดูมีท่าทางน่าเกรงขามและมีราศีของความสูงส่ง แต่ใบหน้ากลับมีรอยยิ้มชั่วร้าย ทำให้คนคาดเดาไม่ถูก

“ใช่”

ฉินเฟิงยื่นมือออกไป เพื่อจะจับมือกัน

อีกฝ่ายก็ไม่ได้หาเรื่อง

และจากนั้น เหลียงเชื่อก็แนะนำอีกสองคนให้กับเขา คนหนึ่งคือผู้หญิงที่ใส่เสื้อผ้าที่ดูแปลกประหลาดและมีลวดลายที่ดูพิเศษ พูดว่า “ท่านนี้ คือคนของตระกูลเซี่ยแห่งซีโจวครับ อายี เขตแดนม้งครับ”

แววตาของเหลียงเชื่อดูผิดปกติเล็กน้อย

ฉินเฟิงเองก็รู้ว่าเพราะอะไร

ซีโจว อยู่ที่ฝั่งตะวันตกของต้าหัว เป็นสถานที่ลึกลับมาตั้งแต่สมัยโบราณ โดยเฉพาะเขตแดนม้ง วางยากู่เป็น ขับพิษแมลงเป็น ผู้ที่หาเรื่องพวกเขา ไม่รู้ว่าจะโดนพิษตายเมื่อไหร่

ดังนั้น โดยปกติแล้ว ที่แห่งนี้จะไม่ไปมีปัญหาด้วย

และโดยปกติแล้ว ที่แห่งนี้ก็จะไม่มีคนออกมาโลกภายนอก ฉินเฟิงเองยังคาดไม่ถึง ผู้ที่มาจากซีโจว จะเป็นเขตแดนม้งที่เต็มไปด้วยความลึกลับและน่าอัศจรรย์

“ท่านนี้ คือประเทศหนานเยว่ หัวหน้าลูกเสือ เปียนตั่วตั่วครับ ใช่สิ ขอเตือนคุณด้วยความหวังดีหน่อยนะครับ พ่อของเขาคือนายพลเปียนเซิงหยงของหนานเยว่ครับ”

เหลียงเชื่อเข้าใกล้ฉินเฟิงแล้วพูดประโยคหนึ่ง “คนสองคนนี้ ล้วนมีปัญหาด้วยไม่ได้นะครับ”

“สวัสดีค่ะ”

เทียบกับความเย็นชาของอายีแล้ว เปียนตั่วตั่วนั้นกลับดูกระตือรือร้นมาก

เธอไม่เหมือนกับในละคร ที่รู้สึกไม่พอใจกับการที่คนอื่นแนะนำตัวเธอแล้วพูดชื่อพ่อของเธอออกมาด้วย เพราะว่าเธอรู้ดี ถ้าไม่ใช่เพราะชื่อของพ่อเธอ เธอคงตายไปไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

อย่างเช่นเย่เซียว ถ้าหากไม่รู้ตัวตนของเธอ ก็คงจะฆ่าทิ้งไปแล้ว

แต่ถ้าหากว่ารู้ เขาก็จะไม่มีความกล้านี้แล้ว

ภายในกองทหารหนานเยว่ ตำแหน่งของเปียนเซิงหยงค่อนข้างสูง เขาเป็นถึงนักยุทธศาสตร์อันดับหนึ่งของจงชิว ควบคุมการทำงานทั้งหมดของลูกเสือทางทหารหนานเยว่ อำนาจสูงมาก ไม่ใช่บุคคลที่คนทั่วไปจะสามารถมีปัญหาด้วยได้

“อืม”

แต่ว่า ฉินเฟิงตอบรับเพียงแค่คำเดียวเท่านั้น

ยังไงซะเย่เซียวก็เป็นนักฆ่าที่เย็นชา

เปียนตั่วตั่วเองก็ไม่รู้สึกไม่พอใจ เธอสืบข้อมูลของเย่เซียวมาแล้ว รู้ว่าคนๆนี้หยิ่งผยองเป็นอย่างมาก แต่ถึงเย่เซียวจะหยิ่งผยอง แต่สาวน้อยข้างกายเขาไม่หยิ่งผยองนี่นา

ทันใดนั้น เปียนตั่วตั่วก็ดึงตัวอิ่นหนิงหยู่ไปอีกด้าน เดินไปด้วย พูดไปด้วยว่า “สาวน้อยอย่างพวกเราสองคน อยู่ด้วยกัน พูดเรื่องของหญิงสาวกัน”

แต่ว่า ขณะเดียวกันเธอก็พูดกับฉินเฟิงว่า “สบายใจได้ ฉันไม่ถือดาบแน่นอน”

คำพูดนี้ก็ทำให้ทุกคนสบายใจเช่นกัน

ไม่แอบหยิบดาบหนีไปหรอก

ครั้งนี้ เหลียงเชื่อเป็นคนจัดงานเลี้ยงเล็กๆขึ้น หาได้ยากที่หน่วยข่าวกรองของแต่ละทิศจะมารวมตัวกันอยู่ที่เมืองฉางซาน ถ้าหากว่าเอาไปได้ ตัวเขาเองคงจะไม่สามารถออกไปจากเมืองฉางซานได้แล้ว

“น้องเซียว เคยพนันม้ามั้ย?”