บทที่ 444 ซือหม่าเฉินไปอีกแล้ว

ชิวซือซือจับหัวไว้ “ทำไมถึงไม่มีความทรงจำเลยสักนิดเดียว? แล้วสมองยังหนักอึ้งอีกด้วย ช่างเถอะ ไว้ค่อยไปคิดบัญชีกับเจ้านั่น เขาบอกแล้ว วันนี้ฉันห้ามลงจากเตียง ยังต้องนอนต่ออีกหน่อย”

แล้วเธอก็นอนลงไป

ในฐานะที่เป็นทหารระดับสูง แต่ชิวซือซือก็ไม่เคยผ่านเรื่องอย่างนั้นมาจริงๆ ทางด้านนั้นถือเป็นกระดาษขาว

ไม่รู้อะไรสักอย่าง

แล้วคิดว่าตัวเองทำเรื่องอย่างนั้นกับฉินเฟิงแล้วจริงๆ

แน่นอน เธอเองก็รู้ว่าเป็นภารกิจ และเธอเองก็รู้ว่าก่อนหน้านี้ฉินเฟิงก็เคยพูดแล้ว เขามีเมียแล้ว เธอไม่ใช่มือที่สามที่ชอบไปแทรกแซงความสัมพันธ์ของคนอื่น ดังนั้นถึงแม้จะเป็นอย่างนี้ เธอก็ไม่คิดจะไล่ตามเอาเรื่องนี้

ถือซะว่าถูกหมากัดไปทีหนึ่ง

“อื้อ ถูกหมากัดไปทีหนึ่ง นอนเถอะ”

แล้วชิวซือซือก็นอนลงไป

ในเวลานี้ ฉินเฟิงเดินไปถึงที่ห้องนั่งเล่นแล้ว อิ่นหนิงหยู่คาดผ้ากันเปื้อนไว้ กำลังทำอาหารเช้าเสร็จ โจ๊กข้าวฟ่างถ้วยหนึ่ง จากนั้นก็ยืนรออยู่ที่ด้านข้าง มองดูฉินเฟิงกิน

ในเวลานี้ ก๊อกๆๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

อิ่นหนิงหยู่เดินไปเดินมา เปิดประตูออก ผู้ที่อยู่หน้าประตูก็คือซือหม่าเฉิน

“คุณชายเฉิน”

อิ่นหนิงหยู่ก้มหัวลงเล็กน้อย พูดทักทาย

“เสี่ยวหยู่”

ซือหม่าเฉินยิ้มอบอุ่นให้กับอิ่นหนิงหยู่ มีความอ่อนโยนอยู่ด้วย

เหมือนกับว่าดูมีความสุข สบายใจมาก

ทำเอาคนอดไม่ได้ที่จะอยากเข้าสู่อ้อมกอด ลองรับรู้ถึงความอบอุ่นของพี่ชาย

“ใต้เท้าคะ คุณชายเฉินมาค่ะ”

ใบหน้าของอิ่นหนิงหยู่แดงก่ำ ก้าวถอยหลังสองก้าว

“นั่งสิ”

ฉินเฟิงผายมือ จากนั้นก็พูดว่า “เสี่ยวหยู่ ไปเตรียมโจ๊กข้าวฟ่างมาอีกถ้วยหนึ่ง”

“ค่ะ”

อิ่นหนิงหยู่หันหลังเดินจากไป เพื่อไปทำอาหารต่อ

พูดความจริง อิ่นหนิงหยู่เป็นถึงคุณหนูเอาแต่ใจ ภายในบ้าน ได้รับความดูแลเอาใจใส่ตามใจตลอด แต่อยู่ที่นี่ กลับเหมือนกับคนใช้คนหนึ่ง ทำอาหาร ซักผ้า งานบ้านอะไรก็ทำจนหมด

ขยันเป็นอย่างมาก

เหมือนกับว่าเป็นคนใช้จริงๆ

ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกแปลกใจอย่างมาก ยัยเด็กคนนี้ ทำอาหารเป็นด้วย

โจ๊กข้าวฟ่างถ้วยนี้ อร่อยดี

“ขอบคุณ”

ไม่นาน อิ่นหนิงหยู่ยกโจ๊กข้าวฟ่างมา ส่วนซือหม่าเฉินก็เหมือนอย่างกับสุภาพบุรุษ รับถ้วยโจ๊กข้าวฟ่างมาอย่างสุภาพ จากนั้นก็พูดกับฉินเฟิงว่า “น้องเซียว เป็นยังไงบ้าง?”

ฉินเฟิงรู้ว่าเขาถามถึงอะไร

ชิวซือซือคนนั้น

เป็นยังไงแล้ว

“ก็ดี” ฉินเฟิงตอบกลับไปคำหนึ่ง

“เสี่ยวหยู่ มีบางเรื่อง เธอสามารถออกไปก่อนได้มั้ย?” ซือหม่าเฉินหันหน้าไปมองอิ่นหนิงหยู่

“ได้ค่ะ”

ทันใดนั้น อิ่นหนิงหยู่ก็ออกไป

จากนั้น ซือหม่าเฉินหรี่ตา มองฉินเฟิงและพูดว่า “คนตายไปหรือเปล่า?”

“ไม่”

“แล้วตอนนี้คนอยู่ไหน?”

“นอนอยู่ชั้นบน”

ฉินเฟิงพูดนิ่งๆ

ซือหม่าเฉินเอนถอยหลัง พิงเก้าอี้ พูดว่า “ดูแล้ว น้องเซียวอ่อนโยนกว่าที่ฉันคิดนะเนี่ย นี่มันไม่สมกับนิสัยของเย่เซียวนักฆ่าระดับสูงอย่างนายเลยนะ”

ประโยคนี้ แอบแฝงความนัย