บทที่ 456 ซือหม่าเฉินยอมสวามิภักดิ์

“ไม่…เฉิน...คุณทำไม่ได้...”

สีหน้าของซือหม่าเทียนฮุ่ยเปลี่ยนไปอย่างมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ หักหลังตระกูล พวกเขาควรจะจัดการอย่างไร จะมีหน้าไปพบบรรพบุรุษได้อย่างไร

เขาคิดจะต่อสู้

แต่ซือหม่าเฉินชำเลืองมองฉินเฟิงแล้วพูดว่า “รบกวนช่วยตีพ่อผมให้สลบทีได้ไหม”

“ได้สิ”

ฉินเฟิงพยักหน้า

ก่อนที่ซือหม่าเทียนฮุ่ยจะได้พูดอะไร เขาก็สลบไปก่อน แต่เขาจับซือหม่าเฉินเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว ราวกับจะบอกเขาว่า อย่าหักหลังตระกูล มิฉะนั้นจะไม่มีหน้าไปพบบรรพบุรุษ

“สาเหตุทั้งหมด เป็นเพราะผมเอง พ่อครับ ผมเป็นคนหักหลังตระกูล ไม่เกี่ยวอะไรกับพ่อ”

ซือหม่าเฉินหันหน้ามองซือหม่าเทียนฮุ่ยที่สลบไปแล้วและกล่าวขึ้น

จากนั้นก็มองไปที่ฉินเฟิง ซือหม่าเฉินพูดช้าๆ ว่า “ว่าไง ร่วมมือกับผม จะเพิ่มอัตราการชนะของคุณอีก 10% ผมมีชื่อเสียงเรื่องการเป็นอัจฉริยะของตระกูลซือหม่า และเมืองฉางซานแห่งนี้ก็อยู่ในความรับผิดชอบของผมด้วย”

“คุณแพ้แล้วไม่ใช่เหรอ” ชิวซือซือพูดแทรกเข้ามา

คราวนี้ซือหม่าเฉินไม่ได้พูดอะไร

ใช่แล้ว

เขาแพ้แล้ว เขาแพ้ให้กับท่านชี แต่เขาอายุยังน้อย ท่านชีแก่จนจะลงโลงแล้ว เขายังมีเวลา เขาอวดอ้างว่าตอนที่อายุเท่าท่านชี เขาทำได้ดีกว่าท่านชี

ดีกว่าร้อยเท่า

“คุณคิดว่าไง?”

ซือหม่าเฉินไม่ได้สนใจชิวซือซือ แต่มองไปทางฉินเฟิงแทน

“ร่วมมือ? ซือหม่าเฉิน คุณไร้เดียงสาเกินไปหรือเปล่า ชีวิตของพวกคุณสองพ่อลูกอยู่ในมือผมแล้วตอนนี้ สถานการณ์แบบนี้ คุณยังคิดจะทำตัวทัดเทียมผม คุณมองตัวเองสูงเกินไปหรือว่าดูถูกผมกันแน่”

ฉินเฟิงพูดอย่างเฉยชา

ซือหม่าเฉินหน้าซีด

เขาเป็นอัจฉริยะ เขาโอ้อวดตัวเองว่าเป็นอัจฉริยะเหนืออัจฉริยะของตระกูลซือหม่า ไม่อย่างนั้นลูกชายสายรองจะยึดครองเมืองเพียงลำพัง เคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกองค์ชายสามซือหม่าฮุยได้อย่างไร

ดังนั้นในเวลานี้เขาก็ยังคงจองหองเหมือนเดิม

แต่ก็จองหองไม่ออกแล้ว

สิ่งที่ฉินเฟิงพูดนั้นถูกต้อง ตอนนี้เขาพ่ายแพ้แล้ว เป็นนายพลที่พ่ายแพ้ ดังนั้นเขาจึงจองเกินกว่าจะปล่อยให้พ่อของเขามีชีวิตอยู่ต่อไป พ่อของเขาถึงขนาดยินดีที่จะคุกเข่าเพื่อเขา

เขาก็สามารถทำได้

ซือหม่าเฉินค่อยๆ งอขา สุดท้ายก็คุกเข่าลงดังพรึ่บ นิ่งเงียบอยู่นาน และในที่สุดก็พูดออกมาอย่างยากลำบาก “เจ้า…เจ้าพระคุณ…”

เจ้าพระคุณ

นี่คือการเรียกที่ยอมจำนนอย่างแท้จริง

เขาคือซือหม่าเฉิน ผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะของตระกูลซือหม่ามาโดยตลอด ต่อไปจะโด่งดังไปทั่วโลกและกลายเป็นบุคคลใหญโต ในเวลานี้ได้ยอมจำนนแล้ว

ยอมจำนนต่อเทพสงคราม

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลัง มองมาที่เขา เขาไม่ได้คุกเข่าทั้งสองข้าง แค่คุกเข่าลงข้างเดียว เขาไม่ได้ให้ซือหม่าเฉินคุกเข่าสองข้าง ถ้าทำเช่นนั้น มันจะเป็นการกดทับกระดูกสันหลังของอัจฉริยะผู้นี้อย่างแท้จริง พอถึงตอนนั้น ซือหม่าเฉินจะพิการ

อัจฉริยะ ไม่ต้องจองหองก็ได้ แต่จำเป็นต้องมีความหยิ่งในศักดิ์ศรี

คราวนี้ซือหม่าเฉินเลือกที่จะยอมจำนนเพราะพ่อของเขา มิฉะนั้นเมื่อไหร่ก็ไม่สามารถกำราบอัจฉริยะผู้นี้ได้

“ผมยอมรับการยอมจำนนของคุณ”

ฉินเฟิงเอามือไพล่หลังพูดว่า “ลุกขึ้นเถอะ”

ซือหม่าเฉินลุกขึ้นยืนและมองไปที่ใบหน้าแก่ชราของซือหม่าเทียนฮุ่ย พลางยิ้มๆ “พ่อครับ ผมขอโทษ แต่ผมต้องกลับไปที่ตระกูลซือหม่าแล้ว ไม่รู้จะได้พบกันอีกเมื่อไหร่”

พูดจบก็หันไปมองฉินเฟิง “เจ้าพระคุณ ได้โปรดช่วยดูแลพ่อของผมด้วย ผมจะกลับไปที่ตระกูลซือหม่า และบอกกับตระกูลซือหม่าว่าพ่อของผมเสียชีวิตระหว่างสู้รบที่เมืองฉางซานแล้ว ซึ่งจะทำให้ตระกูลซือหม่าเชื่อใจผมมากขึ้น”

ที่เขาตัดสินใจครั้งนี้ไม่ใช่แค่จะทำให้ตระกูลซือหม่าเชื่อใจเขามากขึ้นเท่านั้น

แต่เพื่อทำให้ฉินเฟิงเชื่อใจเขาด้วย

เขาหนีไปได้ แต่ซือหม่าเทียนฮุ่ยอยู่กับฉินเฟิงที่นี่ หากเขามีความคิดเป็นอื่น ฉินเฟิงจะสามารถจัดการกับพ่อของเขาได้ตลอดเวลา และพ่อของเขาก็เป็นคนที่ซือหม่าเฉินห่วงใยมากที่สุด

ซือหม่าเฉินเป็นคนฉลาดมาก

สามารถมองออกได้ในหลายๆ จุด

เพียงแต่ว่าเขาเกิดในสายรองและไม่เป็นที่ประจักษ์ในโลกนี้ คราวนี้ได้เป็นที่มองเห็นเด่นชัด และได้พบกับฉินเฟิงโดยบังเอิญ ในฐานะเทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัว เป็นคนที่ตระกูลซือหม่าต้องปฏิบัติต่อเขาอย่างจริงจัง

ดังนั้นเขาจึงโชคร้ายมาก

“แต่...”

ฉินเฟิงตอบตกลง “ชิวซือซือ พาซือหม่าเทียนฮุ่ยไปหาท่านชี ให้เขาดูแลดีๆ”