บทที่ 460 จูหงเยียน “อุดมการณ์คือความตาย”

บรรยากาศของไฟสงครามแผ่ซ่านไปทั่ว ปกคลุมทั่วทั้งต้าหัวอย่างไม่รู้ตัว ทำให้ผู้คนที่ผ่านไปมาบนถนนต้องหน้านิ่วคิ้วขมวด บางคนถึงกับแหงนมองขึ้นไปบนท้องฟ้าซึ่งขมุกขมัวเป็นสีเทา

ดูเหมือนว่า

เหมือนว่าจะมีสิ่งเลวร้ายเกิดขึ้น

“ฝนจะตกแล้วเหรอ?”

ที่ร้านอาหารเล็กๆ เจ้าของร้านแหงนหน้ามองท้องฟ้า

“ไม่ กำลังจะมีการสู้รบ”

ครูใส่แว่นตาคนหนึ่งคอยติดตามเรื่องการเมือง รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

“เฮ้อ เทพสงครามยังอยู่ ฉันก็โล่งใจ ยังสามารถทำธุรกิจได้อย่างราบรื่น” เจ้าของร้านยิ้มอย่างไร้เดียงสา เขาเป็นคนซื่อสัตย์ที่ทำธุรกิจเล็กๆ เลี้ยงดูครอบครัว

ในหัวใจของพวกเขา เทพสงครามคือความศรัทธา

“เทพสงคราม ไม่ใช่เทพสงครามอีกต่อไป เขาถูกถอดออกจากตำแหน่ง” ครูใส่แว่นคนนั้นกล่าว

“เรื่องนั้นฉันรู้ว่ามีคนใส่ร้ายเทพสงคราม ลูกชายของฉันไปเข้าร่วม แต่ละคนได้เงินหนึ่งพันดอลลาร์และเดินทางได้เพียงถนนเส้นเดียว แต่ไม่ต้องกังวล ทุกท่าน ลูกชายของฉันยังคุกเข่าอยู่ที่บ้าน คุกเข่ามาสามวันแล้ว ไอ้ชั่วนี่ เทพสงครามยังกล้าใส่ร้าย”

“แต่ศาสตราจารย์บางคนบอกว่าเทพสงครามทำอย่างนั้นจริงๆ ฉันไม่เข้าใจโลกของผู้ใหญ่ แต่ฉันรู้ว่าเขาปกป้องพวกเรามาตลอด เขาไม่เปลี่ยนแปลง ฉันเชื่อเขา”

เจ้าของร้านบะหมี่พูดประโยคหนึ่ง ‘ฉันเชื่อเขา’

ลามไปทุกคน

“อยู่อย่างไร้เกียรติ ไม่สู้ตายอย่างมีเกียรติ ฉันก็เชื่อในเทพสงคราม”

“เทพสงครามทำอะไร ต้องมีความคิดของตัวเขาเองแน่ พวกเราเป็นแค่คนตัวเล็ก ๆ แน่นอนว่าไม่มีความคิดเหมือนผู้ใหญ่ แต่เขาก็ปกป้องเราเสมอมา เรื่องนี้มันแน่นอน”

“ก่อนหน้านี้ฉันเกือบโดนมนต์สะกด แต่ฉันก็เชื่อใจเขาเหมือนกัน”

“เทพสงครามก็ยังคงเป็นเทพแห่งสงคราม แม้ว่าเขาจะถูกปลดจากตำแหน่งเทพสงคราม ฉันก็จะยอมรับเทพสงครามองค์นี้เท่านั้น”

กลุ่มคนที่ผ่านมากินบะหมี่ต่างพูดคุยกัน

ครูใส่แว่นตาพอจ่ายเงินแล้วก็จากไป หลังจากไปแล้ว ก็มองดูท้องฟ้าสีเทาขมุกขมัว ราวกับว่าเห็นแสงสว่างเพียงดวงเดียวหลังจากวันนั้น

“บางทีภารกิจของฉันอาจจะเสร็จสิ้นแล้วก็ได้”

ใช่แล้ว

ภารกิจของเขา

เขาไม่เพียงแต่เป็นครูเท่านั้น แต่ยังเป็นสมาชิกองครักษ์มืดของท่านหลี่ด้วย เขาถูกแทรกซึมลงในหมู่ประชาชน คอยสร้างความวุ่นวายในช่วงเวลาวิกฤติ แต่เขาก็พบว่าไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

เพราะหัวใจของชาวต้าหัว ยังคงอยู่กับเทพสงคราม

เป็นความจริง

จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะและเดินไปทางซอยอื่น เขายังมีภารกิจอีกอย่างหนึ่ง คือการกำจัดสายลับออกจากวังศักดิ์สิทธิ์ ตระกูลซือหม่า ประเทศหนานเยว่ รวมถึงประเทศอื่นๆ ด้วย

พวกกากเดน

สมควรตายทั้งหมด

…

เมืองเทียนหนาน

บนกำแพงเมือง นายพลทั้งหมดอยู่ที่นี่ นำทีมโดยฉีหยุน ไม่ใช่แค่เบื้องบนมอบตำแหน่งผู้บัญชาการสูงสุดปัจจุบันให้กับฉีหยุน แต่ยังเป็นเพราะคำสั่งของฉินเฟิง ให้ฉีหยุนดูแลเมืองเทียนหนานด้วย

แม้ว่าฉีหยุนจะยังอารมณ์ดีอยู่ แต่เขาก็ไม่ประมาท

หลายปีมานี้ได้เรียนรู้มากมายจากฉินเฟิง

การควบคุมดูแลเมืองเทียนหนานคือสิ่งที่ทำได้ แม้ว่าจะทำไม่ได้ แต่ก็ยังมีผู้มีสติปัญญาอยู่ในเมือง ฮัวจิ่วหลิง ซึ่งเป็นแม่ของจูหงเยียน แม้ว่าเธอไม่มีพรสวรรค์ในด้านวิชาบู๊ แต่ก็เกิดมาในตระกูลวิชาบู๊ ศึกษาวิชาการทหารมาตั้งแต่เด็ก

หลังจากฉินเฟิงออกไปแล้ว จงชิวก็ส่งคนไปโจมตีเมืองและสร้างกับดัก

แต่ทั้งหมดเฝ้ารออยู่ที่นั่น

หนึ่งในนั้นมีฮัวจิ่วหลิง ซึ่งมีส่วนในคุณงามความดีครึ่งหนึ่ง

“แจ้งทราบ! ไม่มีศัตรูอยู่ในระยะสิบไมล์”

ฝ่ายสอดแนมคนหนึ่งกลับมารายงานแล้ว