บทที่ 461 ออกไปนอกเมือง

ลมพัดโชยมาอย่างเงียบเหงา แฝงกลิ่นคาวเลือดอยู่จางๆ

จูหงเยียนและเพ้ยหยวนชิ่งยืนอยู่บนกำแพงเมือง เพ้ยหยวนชิ่งถือหอกเหล็กอยู่ในมือ สวมชุดเกราะเก่าที่มีคราบเลือดติดอยู่ เคราบนใบหน้างอกขึ้นมาเล็กน้อย ทำให้เพ้ยหยวนชิ่งดูเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น

“น้องเพ้ย กลัวเหรอ?”

จูหงเยียนมองออกไปข้างนอก มองหุบเขาและพื้นดินที่เต็มไปด้วยเลือด

เธอได้บอกภารกิจกับเพ้ยหยวนชิ่งไปแล้ว

นี่คือภารกิจสู่ความตาย

ไม่สามารถซ่อนตัวได้

ต้องเปิดเผยตัวตั้งแต่ต้นจนจบ

ทำไมถึงต้องเป็นพวกเขา ง่ายๆ เพราะพวกเขาเป็นทหารใหม่ อีกอย่างหลายคนเป็นนักเรียน อายุยังไม่มาก กำลังสู้รบต่ำ หากจะต้องมีใครไปเป็นเหยื่อล่อ การเสียสละพวกเขา มันคุ้มค่าที่สุด

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์โดยรวมแล้ว พวกเขามีคุณค่าต่ำที่สุดในเวลานี้

“ไม่กลัว”

เพ้ยหยวนชิ่งส่ายหน้า กำหอกเหล็กไว้ “แม่ของผมเสียชีวิตหลังจากที่คลอดผม ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่เธอมักจะพูดอยู่ประโยคหนึ่งว่า ลูกผู้ชายเกิดมาจากฟ้าดิน ถ้าอยู่อย่างไร้เกียรติ สู้ตายแบบมีเกียรติดีกว่า ตระกูลเพ้ยของเรา ยินดีทำสิ่งสุดท้ายเพื่อการสู้รบใหญ่ครั้งนี้”

บูมๆๆ

ประตูเมืองด้านล่างเปิดออก ซูหมิงเจ๋อเป็นผู้นำ นำกลุ่มทหารเก่าที่แข็งแกร่งและฉลาดหลักแหลมออกจากเมือง แต่เมื่อออกจากเมืองมาแล้ว ซูหมิงเจ๋อก็หันหน้าไปมองจูหงเยียน แล้วพูดอะไรบางอย่าง

“รักษาสุขภาพด้วย”

“รักษาสุขภาพ”

จูหงเยียนตอบกลับประโยคหนึ่ง

หากออกไปก็ไม่มีใครรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น จะมีโอกาสได้พบกันอีกหรือไม่ บางทีวินาทีที่แล้วซูหมิงเจ๋ออาจจะยังมีชีวิตอยู่ แต่วินาทีถัดมาก็อาจจะตายได้โดยไร้ที่ฝังศพก็ได้

หรือบางทีวินาทีถัดไปจูหงเยียนอาจจะตายแล้วก็ได้

ไม่มีใครรู้

แต่พวกเขาล้วนกำลังปกป้องต้าหัวโดยไม่เสียใจทีหลัง

หลังจากที่ทหารของซูหมิงเจ๋อออกไป จูหงเยียนก็ค่อยๆ กลับไปที่จุดรวมพล เธอมองหน้าอันอ่อนวัยทีละคน เหล่านี้เป็นทหารของเธอ หลายคนยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย แต่คราวนี้ ทุกคนโยนปากกาทิ้งและเข้าสู่สนามรบ

หลายคนก็รู้ว่า การไปครั้งนี้อาจจะไม่ได้กลับมาแล้ว

“เขียนจดหมายสั่งเสียเสร็จแล้วหรือยัง?”

จูหงเยียนมองดูคนเหล่านี้ และพูดเงียบๆ

“เขียนเสร็จแล้ว ส่งให้หัวหน้าแผนกโลจิสติกส์แล้ว ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ส่งให้แม่ของฉัน บ้านฉันยังมีน้องชายอีกคน ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีผู้สืบสกุล” ชายหัวล้านที่ดูเหมือนนักกีฬากล่าวขึ้น

“ฉันก็เขียนไว้แล้ว ฉันเป็นลูกคนเดียว แต่พ่อบอกว่า การรบครั้งนี้กำลังอยู่ในช่วงอันตราย มันทำให้ฉันขี้ขลาดไม่ได้”

“ฉันไม่กลัว”

กลุ่มทหารใหม่พูดคุยกัน

ตอนแรกยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง ไม่กี่วันก่อนพวกเขายังเป็นนักเรียนที่ยังอยู่ในยุคที่สงบสุข ทะเลาะกันตามประสานักเรียนอยู่เลย ก่อนหน้านี้ยังสามารถเฝ้ากำแพงเมืองได้ แต่เมื่อต้องออกจากเมืองไปต่อสู้กับศัตรู มันทำให้พวกเขาหวาดกลัว

แต่พวกเขาก็ค่อยๆ ขับเคลื่อนได้จากอารมณ์นี้ รู้สึกฮึกเหิมและพากันมีขวัญกำลังใจขึ้นมา

“ทุกท่าน พวกเราคือกองทัพเพลิงไฟ อย่าให้เสียหน้ากองทัพเพลิงไฟ หากมีใครหนีเอาตัวรอดจากสมรภูมิ ฉันจะเป็นคนแรกที่ฆ่าเขา หวังว่าจะไม่มีใครตายในมือฉันนะ”

“กองทัพเพลิงไฟ มากับฉัน”

จูหงเยียนตะโกนเสียงดัง เธอนำกำลังออกจากเมืองแล้ว

ทหารใหม่ห้าหมื่นนายนี้ กำลังจะเผชิญหน้ากับการสู้รบครั้งแรกในชีวิต และเป็นการสู้รบที่ยากที่สุดในชีวิตด้วย

พรึ่บ