บทที่ 462 กองทัพเพลิงไฟพ่ายแพ้ยับเยิน

จูหงเยียนที่เดินออกไป หันกลับมามองราวกับมีกระแสจิต เธอเห็นชัดเจนว่าฮัวจิ่วหลิงพูดอะไร พลันส่ายหน้าแล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม “กองทัพของเราต้องการกำลังต่อสู้ หากไม่มีกำลัง ก็ให้มีประสบการณ์ หากไม่มีประสบการณ์ ก็ขอจำนวนคน หากไม่มีจำนวนคน ทุกอย่างจะเลวร้ายที่สุด ฉันยังนึกสงสัยอยู่ว่า พอถึงตอนนั้นในหมู่พวกเราจะมีคนหนีทัพหรือเปล่า”

ทหารเหล่านี้อ่อนหัดเกินไป

หากมีทหารเก่าคอยประคับประคองกัน อยู่ปกป้องกำแพงเมือง ก็ยังสามารถต่อสู้ได้

แต่ตอนนี้ต้องโจมตีด้วยตัวเอง

หากไม่มีการฝึกอบรมใดๆ บางคนถึงกับมือไม้อ่อนเวลาฆ่าคน กองทัพเช่นนี้จะมีคุณสมบัติในการทำภารกิจใหญ่ได้อย่างไร

ดังนั้นกองทัพดังกล่าว จะเป็นกำลังหลักได้หรือ?

เธอไม่เชื่อเด็ดขาด

เธอเชื่อด้วยซ้ำว่ากรมทหารฟ้าผลาญจำนวนสามหมื่นนายของอากู๋ต่าจะเป็นกำลังหลักได้ ไม่ยอมเชื่อว่าทีมของพวกเขาจะเป็นกำลังหลัก

“พอถึงเวลา อย่ามือไม้อ่อน”

เพ้ยหยวนชิ่งได้ยินคำพูดของจูหงเยียนแล้วกล่าวขึ้นทันที

บนกำแพงเมือง ไม่มีเหตุการณ์จูหงเยียนฆ่าคนของตัวเองเกิดขึ้น

เพราะไม่มีการหนีทัพ

ข้างในมีคนในครอบครัวของทหารอยู่ด้วย หากพวกเขาหนีไป ครอบครัวของพวกเขาจะเดือดร้อนหนัก ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เคยหนี หนีไม่พ้น

แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว

นี่คือสนามรบ หากไม่มีคนในครอบครัวของพวกเขาอยู่เบื้องหลัง พวกเขาอาจจะขี้ขลาด หวาดกลัว และหลบหนี

สิ่งที่เพ้ยหยวนชิ่งกังวลก็คือ คนเหล่านี้ส่วนใหญ่ได้รับคัดเลือกจากจูหงเยียน หลายคนมาเพื่อให้ได้ชื่อว่าเป็นฝ่ายสงคราม พวกเขาเชื่อใจ Mr.X หรือจูหงเยียนอย่างบ้าคลั่ง

ถึงขนาดหลงใหลในตัว Mr.X และจูหงเยียนอย่างรุนแรง

กับคนเหล่านี้ เพ้ยหยวนชิ่งกลัวว่าจูหงเยียนจะฆ่าไม่ลง

“หรือจะให้เป็นหน้าที่ผมเอง?”

เพ้ยหยวนชิ่งกล่าวเสริมอยู่ข้างๆ

ถ้าเขามา จะได้ไม่ต้องรับผิดชอบมากมาย และจะไม่มีภาระมากมายด้วย

“ไม่จำเป็น ยังไงกองทัพเพลิงไฟก็ต้องเจอเรื่องพวกนี้ไม่ช้าก็เร็ว ฉันเองก็ต้องผ่านประสบการณ์ทุกอย่างนี้เช่นกัน เทพสงครามได้มอบชื่อกองทัพเพลิงไฟแก่ฉัน ฉันจะไม่ทำให้ขายหน้า”

ลำแสงเย็นเฉียบกะพริบผ่านดวงตาของจูหงเยียน

“ดี”

เพ้ยหยวนชิ่งบีบกระชับหอกยาวของตัวเอง

เขาเตรียมตัวมาอย่างดี ถ้าจูหงเยียนทำไม่ลงจริงๆ หรือลังเล เขาจะลงมือเอง หากมีทหารหนีทัพอยู่ในทีม ก็ไม่อาจจินตนาการได้เลย

โบราณว่ากันว่า เรื่องเล็กๆ น้อยๆ หากไม่ระวังอาจเกิดเป็นหายนะได้

หากมีทหารหนีทัพหนึ่งคน ก็จะมีสองคน สามคน สี่คน และในที่สุดในทีมก็จะไม่มีความเสถียร

ทีมที่อ่อนแออยู่แล้ว ก็ยิ่งอ่อนแอลงมากกว่าเดิม

ณ เวลานี้

ในดินแดนหนานโจวดูเหมือนว่าจะมีการเคลื่อนไหว ผู้คนสามารถสัมผัสได้ถึงความพลุ่งพล่านทุกรูปแบบ ท้องฟ้าก็ดูเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยชั้นของกลิ่นคาวเลือด

สามชั่วโมงต่อมา บนเนินเขาแห่งหนึ่ง

จูหงเยียนกับเพ้ยหยวนชิ่ง รวมถึงนายพลกำลังนอนฟุบหน้าอยู่ เมื่อมองดูเงาร่างที่สั่นไหวอยู่ไกลๆ จูหงเยียนก็พูดขึ้นว่า “เป็นไปตามคาด มีการซุ่มโจมตีระหว่างทาง”

“จัดทีม ตีโอบล้อมศัตรู ทำลายทีมนี้เพื่อชนะการต่อสู้ครั้งแรกของเรา”

จูหงเยียนออกคำสั่ง

เธอเป็นผู้นำกองทัพที่หนึ่ง และคำสั่งนี้มาจากสวรรค์

“รับทราบ”

ลูกน้องเข้าไปรายงานตัว

หลังจากนั้นไม่นาน กองทัพเพลิงไฟพร้อมทหารห้าหมื่นนายก็ค่อยๆ โอบล้อมพวกเขาไว้ ใบหน้าอ่อนเยาว์เหล่านี้มีความตื่นเต้นเล็กน้อย เพราะนี่คือการสู้รบศึกแรกของเขา และได้พบการซุ่มโจมตีล่วงหน้า

จากนั้นก็เริ่มตอบโต้กลับ

การสู้รบศึกแรกต้องชนะ

“ฆ่ามัน”