บทที่ 488 จูหงเยียนกับเฉินชิวสุ่ย

จากนั้นฉินเฟิงก็มองไปที่จูหงเยียน แล้วมองไปที่จิ้งจอกผีในชุดเกราะสีดำและสวมหน้ากากรูปจิ้งจอก ซึ่งก็คือเฉินชิวสุ่ย ครั้งนี้เฉินชิวสุ่ยมีส่วนสนับสนุนอย่างมากต่อการได้รับชัยชนะ เขาเลียนแบบท่าทางฉินเฟิงตอนอยู่ในกองทหารม้าหมาป่า

ผู้บัญชาการสูงสุดของทหารม้าหมาป่า

ยังขอให้ฉีหยุนมาเป็นผู้ช่วย

สุดท้ายก็หลอกลวงผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพหนานเยว่

เพราะถึงอย่างไรถ้าไม่ใช่ฉินเฟิง ใครจะมีบารมีโน้มน้าวให้ทหารม้าหมาป่าผู้มีศักยภาพแข็งแกร่ง จิตใจโหดเหี้ยมยอมเชื่อฟัง พอดีกับคราวก่อนที่เฉินชิวสุ่ยทำได้

ฉินเฟิงมองไปที่เฉินชิวสุ่ย

เขากำลังสอบถาม

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้พูดอะไร โบกไม้โบกมือ “แยกย้ายกันเถอะ ไปพักสักสามชั่วโมง อีกสามชั่วโมงต่อมา นำโดยกรมทหารฟ้าผลาญ พวกเราจะบุกทะลวงเข้าสู่ชายแดนเซาเทิร์นแลนด์ เข้าไปเหยียบพระราชวังหนานเยว่ ผมอยากให้พวกเขารู้ว่า ต้าหัวไม่ใช่สถานที่บอกว่าจะก้าวเข้ามาเหยียบก็ทำได้เสมอ”

มีราคาที่ต้องจ่ายสำหรับการเข้ามาเหยียบหัว

ทุกคนออกไปพร้อมกัน

เหลือไว้เพียงคนเดียว

“พี่ฉิน Mr.X ผู้บัญชาการ...”

ทันใดนั้นจูหงเยียน ผู้หญิงที่เก่งกาจไม่เป็นรองชาย ก็ทำตัวฉอเลาะ ออดอ้อน หากเป็นคนทั่วไปจะทำให้ผู้คนขนลุก แต่จูหงเยียนไม่เป็นเช่นนั้น

แถมยังทำให้ดูน่ารัก

“พูดมาสิ เรื่องอะไร?”

ฉินเฟิงหัวเราะเบาๆ

ดูท่าทางเหมือนมีอะไรจะบอกตน

“จิ้งจอกผีนั่นเป็นใคร? ฉันรู้จักเขาไหม เป็นครั้งที่สองแล้ว ที่คุณมองมาที่ฉันแล้วไปหาเขา ต้องมีอะไรแน่ๆ พี่ฉิน ช่วยบอกฉันที ตกลงไหม”

จูหงเยียนไม่ได้โง่ เธอสังเกตเห็นแล้ว

มันเหมือนจะเป็นคำใบ้อย่างหนึ่งจากฉินเฟิง

นอกจากนี้เขาพบว่าจิ้งจอกผีนั่น เขารู้สึกคุ้นเคยและดูเหมือนเธอจะรู้จัก

“ไม่บอกคุณหรอก”

ฉินเฟิงยิ้มและเดินจากไป

บอกใบ้คุณ บอกใบ้จนถึงขั้นนี้แล้ว แต่คุณก็ยังไม่เข้าใจ ผมก็จนปัญญาแล้ว

ไม่เหมือนเฉินชิวสุ่ยที่คอยแอบปกป้องจูหงเยียนอยู่ตลอดเวลา

เพราะถึงอย่างไรทั้งสองก็เติบโตมาด้วยกัน

ถ้าไม่ใช่เพราะเกิดอุบัติเหตุในปีนี้ ทั้งสองอาจจะแต่งงานกันไปแล้ว

ในตอนแรกเฉินชิวสุ่ยทำอะไรไม่ถูกจริงๆ ด้านหนึ่งก็คนรัก อีกด้านหนึ่งก็ครอบครัว ซึ่งเป็นเรื่องยากสำหรับใครๆ ที่จะเลือก จากนั้นก็ใช้วิธีฆ่าตัวตาย เฉินชิวสุ่ยได้พิสูจน์ให้เห็นถึงความเด็ดเดี่ยวของตัวเองเช่นกัน

ทั้งหมดถือว่าเป็นลูกน้องของเขา

ไม่สามารถปล่อยให้สองคนนี้ค้างเติ่งเช่นนี้ไปตลอด

หากยังมีคนรัก ในที่สุดก็ควรจะได้เป็นสามีภรรยากัน

“ฮึ”

จูหงเยียนทำเสียงฮึดฮัดแล้วเดินจากไป แต่เธอไปหาเฉินชิวสุ่ย และพบเต็นท์ของเฉินชิวสุ่ยในค่ายของทหารม้าหมาป่า

“หลีกไป”

จูหงเยียนต้องการเข้าไป

แต่เธอถูกทหารม้าหมาป่าสองนายที่ประตูขวางไว้ “ขอโทษครับ ผบ.จู หากไม่มีคำสั่งของจิ้งจอกผีใต้เท้า พวกเราจะปล่อยให้เข้าไปไม่ได้”

“งั้นก็ไปบอกจิ้งจอกผีว่า จูหงเยียนมาหา”

จูหงเยียนกล่าว

“ครับ”

สองคนนั้นมองหน้ากัน แล้วหนึ่งในนั้นก็เดินเข้าไป หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็ออกมาด้วยสีหน้าแปลกๆ “ผบ.จู จิ้งจอกผีใต้เท้าบอกว่าเขาพักผ่อนอยู่ ตอนนี้ไม่เหมาะที่จะรับแขก”

“เขาเพิ่งกลับมาและเพิ่งเข้าไป ก็พักผ่อนแล้วเหรอ? ฉันไม่เชื่อ เขากำลังหลบหน้าฉัน ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ พวกคุณหลบไปให้พ้น ฉันต้องเข้าไปพบเขา หลีกไป”

จูหงเยียนคิดจะบุกเข้าไป

แต่ทหารม้าหมาป่าก็ไม่ใช่พวกขี้ขลาด เขายืนขวางอยู่หน้าประตูและพูดอย่างจริงจัง “ผบ.จู จิ้งจอกผีใต้เท้าของเราบอกแล้วว่าไม่ให้พบ ได้โปรดอย่าบีบบังคับเรา”

หากบังคับมากเกินไป พวกเราต้องลงไม้ลงมือ