บทที่ 489 ซือหม่าจ่านปลอมเป็นขอทาน

“คุณผอมแล้ว ดำด้วย แล้วยังมีรอยแผลเป็นมากขึ้น”

จูหงเยียนสัมผัสใบหน้าของ เฉินชิวสุ่ย

ในอดีตเฉินชิวสุ่ยเคยเป็นที่ปรึกษามาหลายชั่วอายุคน เขามีใบหน้าที่สะอาดสะอ้าน มีนิสัยชอบอ่านหนังสือ แต่ตอนนี้เฉินชิวสุ่ยตัวดำ ผอม มีรอยแผลเป็นเพิ่มขึ้นมากมายบนร่างกาย

เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

ในตอนแรกจูหงเยียนยังคงไม่พอใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่เมื่อเธอเห็นสภาพปัจจุบันของเฉินชิวสุ่ย ความไม่พอใจที่มีต่อเขาก็หายไปในทันที เธอรู้ว่าจิ้งจอกผีคือปาฏิหาริย์อย่างหนึ่ง

เขานำทหารม้าหมาป่าฝ่าออกจากวงล้อม

ต่อมาก็บุกเข้ามาจากฝั่งตะวันออก

เธอรู้ด้วยว่าจิ้งจอกผีเดิมทีเป็นคนที่กำลังจะตาย แต่ได้รับการช่วยเหลือจากทหารม้าหมาป่า แล้วจึงปรากฏตัวขึ้น เธอคิดไม่ถึงว่าคนที่กำลังจะตายคนนี้คือ เฉินชิวสุ่ยจริงๆ

ที่แท้ตอนแรกเขาออกไปจากเมืองด้วยความเสียใจ

ไม่อยากมีชีวิตรอด

“ผม...”

เฉินชิวสุ่ยอยากพูดอะไรมากกว่านี้

แต่เวลานี้จูหงเยียนได้จูบเขาและกล่าวว่า “ฉันยกโทษให้คุณแล้ว”

…

เมืองเซินเจิ้น

ที่หัวมุมถนนแห่งหนึ่งภายในเมืองนี้ ชายหนุ่มสวมเสื้อผ้าขาดวิ่น ร่างกายปกคลุมไปด้วยฝุ่น กำลังร้องไห้และตะโกนว่า “ได้โปรดขอเงินให้ผมสักหน่อย ขอเงินให้ผมสักหน่อย”

น่าสงสารเป็นอย่างมาก

ในที่สุดก็มีคนใจดีให้เงินเขาหนึ่งร้อยหยวน

เขาตื่นเต้นมาก รีบคว้ามันเข้ามาไว้ในอ้อมอก แอบเดินเข้าไปในซอยอื่น ปีนช่องสุนัขเข้าออกและเข้าไปในนั้น ข้างในมีขอทานหลายคนอยู่

“คุณชาย”

คนเหล่านั้นพอเห็นขอทานคนนี้ก็พากันทักทาย

หลังจากมาถึงตรอกนี้ ขอทานคนนี้ก็ยืดตัวตรง เผยให้เห็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่แตกต่างจากคนทั่วไป เพราะถึงอย่างไรเขาก็เป็นทายาทคนที่สองของตระกูลซือหม่า

ซือหม่าจ่าน

เดิมทีเขารับผิดชอบดูแลเมืองเซินเจิ้น หนึ่งในสิบแปดเมือง แต่เมื่อสายลับของเขาซึ่งถูกแทรกซึมไว้ข้างกายทายาทคนอื่นๆ ได้ยินว่าทายาทเหล่านั้นทยอยตายอย่างต่อเนื่องทีละคน เขาก็รู้ว่าสิ่งเลวร้ายกำลังจะเกิดขึ้น

มีคนลอบสังหารพวกเขา

ดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะแกล้งปลอมตัวเป็นขอทาน แอบเข้าไปในกลุ่มขอทานที่ไม่โดดเด่นที่สุดบนถนนเพื่อเอาชีวิตรอด เมื่อความจริงได้ถูกพิสูจน์ ทายาทของเมืองเหล่านี้ตายเกือบหมดแล้ว

มีเพียงเขายังมีชีวิตอยู่

หลังจากทายาทหกคนเสียชีวิต เขาเป็นคนเดียวที่ยังมีชีวิตอยู่

มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

คุณชายตระกูลใหญ่ที่สง่างาม ต้องปลอมตัวเป็นขอทานจึงจะสามารถมีชีวิตอยู่รอดได้ ใครๆ ก็นึกภาพออกว่ามันน่าเศร้าแค่ไหน

“สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง?”

ซือหม่าจ่านถามคนอื่นๆ

คนเหล่านี้เป็นลูกน้องของเขาทั้งหมด

ปลอมตัวเป็นขอทานเหมือนกันกับเขา

“คุณชาย ไม่…ไม่ได้การแล้ว...สงครามใหญ่สิ้นสุดลงแล้ว ต้าหัวได้รับชัยชนะอย่างยิ่งใหญ่ นอกจากนี้...คนของเราพบว่า...มีกองวีรญาณจำนวนหนึ่งหมื่นนายนำโดยซูหมิงเจ๋อ กำลังมุ่งหน้าไปยังเมืองเซินเจิ้น ดูเหมือนว่าจะมาที่นี่เพื่อฆ่าคุณชาย”

ขอทานคนหนึ่งพูดด้วยรอยยิ้มขมขื่น

“อะไรนะ!”

ซือหม่าจ่านตกใจ “เทพสงครามต้าหัวบ้าไปแล้วหรือ ผมเป็นแค่คนตัวเล็กๆ ทำไมต้องส่งคนนับหมื่นมาจัดการผม ส่งไปฆ่าคนหนานเยว่ไม่ดีกว่าเหรอ?”