ตอนที่ 489
บทที่ 490 บุกชายแดนเซาเทิร์นแลนด์
October 28, 2026
ชายแดนเซาเทิร์นแลนด์
เปียนเซิงหยงและเฉินฉายกำลังอยู่ที่ประตูเมือง สีหน้าดูเป็นกังวล โดยเฉพาะ เฉินฉาย เขาเคยถูกเทพสงครามต้าหัวทำร้ายจนจิตใจบอบช้ำ แต่ตอนนี้เขายิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก
ในอดีตพวกเขายังคงมีสถานะได้เปรียบ
แต่ตอนนี้แพ้สงครามและจอมพลโจงก็ตายแล้ว
“ก่อนหน้านี้ผมไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่ากองทัพใหญ่ที่ชายแดนเซาเทิร์นแลนด์ คือซูหยางจากเมืองเทียนหนานจริงๆ เขากล้าเกินไป เขาออกจากเมืองพร้อมกับคนของเขา เมืองเทียนหนานก็ไม่มีใครคอยคุ้มกันอยู่ แค่หนึ่งพันคนก็เพียงพอที่จะบุกทะลวงเมืองเทียนหนานได้แล้ว เขากล้าเดิมพันจริงๆ เดิมพันว่าพวกเราถูกสั่งให้คุ้มกันเมือง แทนที่จะออกไปสู้กับศัตรู”
เฉินฉายถอนหายใจ
ถ้าออกไปต่อสู้กับศัตรู พวกเขาก็ได้รับชัยชนะตั้งนานแล้ว
แต่ผู้บังคับบัญชาสั่งให้พวกเขาปกป้องชายแดนเซาเทิร์นแลนด์
“สมครามครั้งนี้ พวกเราไม่ได้แพ้เพราะความประมาท เทพสงครามต้าหัวกล้าเดิมพัน เขาได้นำทหารของอีสเตอร์แลนด์และนอร์ธเธิร์นแลนด์มาที่นี่ เขาไม่กลัวว่าอีสเตอร์แลนด์และนอร์ธเธิร์นแลนด์ของต้าหัวจะถูกใครโจมตีเหรอ?”
เปียนเซิงหยงยิ้มเยาะ “ตราบเท่าที่เราสามารถปิดกั้นชายแดนเซาเทิร์นแลนด์ได้ จักรพรรดิเยว่ตี้ย่อมจะติดต่อกับประเทศเหล่านั้น เพื่อโจมตีอีสเตอร์แลนด์และนอร์ธเธิร์นแลนด์ พอถึงเวลานั้นคนคนนี้จะทำได้เพียงถอนกำลังทหาร อย่างน้อยพวกเราก็ปกป้องประเทศหนานเยว่เอาไว้ได้ ถ้าเขาต้องการโจมตีเรา ฮึ่ม หลังจากการต่อสู้ครั้งนี้ กองทัพต้าหัวผู้ยิ่งใหญ่ก็จะประสบความสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน เกรงว่ายังจะมีอีกแสนกว่าคน แค่แสนกว่าคนกล้ามาโจมตีเมือง? ฮ่าๆ ช่างไร้เดียงสา”
ในความคิดของเขา วิธีเดียวในตอนนี้คือปกป้องชายแดนเซาเทิร์นแลนด์
ตราบใดที่อดทนได้ ทุกอย่างก็เป็นไปได้
แต่ในเวลานี้ จู่ๆ เฉินฉายก็ดึงแขนเสื้อของเปียนเซิงหยงและชี้ไปข้างหน้า “เกรงว่า จะกล้าจริงๆ”
“หืม?”
เปียนเซิงหยงจึงมองไปข้างหน้า และพบเงาดำจำนวนมากปรากฏขึ้นตรงหน้า ตอนแรกเขาคิดว่าเป็นการมาถึงของทหารต้าหัว แต่เมื่อพวกเขาเข้ามาใกล้ ก็พบว่าทั้งหมดเป็นทหารหนานเยว่
ชื่อธงประจำกองทัพคือกรมทหารฟ้าผลาญ
มีจำนวนเกือบหนึ่งแสนคน
ข้างหน้าสุดคืออากู๋ต่า อากู๋ต่านั่งอยู่บนหลังม้าพร้อมกับกระบองเขี้ยวหมาป่าในมือ เขามองไปที่เฉินฉายบนกำแพงเมืองและคำราม “เฉินฉาย วันนี้ผมต้องฆ่าคุณให้ได้!”
“อากู๋ต่า คุณเป็นคนหนานเยว่ ทำไมถึงช่วยคนต้าหัว? คุณต้องการทรยศต่อชนชาติของตัวเองงั้นหรือ? จากนี้ไปเมื่อพวกคุณกลับสู่หนานเยว่ เราจะไม่ถือสาเรื่องราวในอดีต”
เปียนเซิงหยงพูดช้าๆ บนกำแพงเมือง
“ทำไมถึงช่วย ฮ่าๆ ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากกลับ แต่พวกคุณไม่ต้องการเอง พวกเรายินดีที่จะกลับสู่หนานเยว่ ตอนนี้เปิดประตูเมืองปล่อยให้เราเข้าไป”
อากู๋ต่ายิ้มเยาะเย้ยและตะโกนลั่น
แต่ทว่า เปียนเซิงหยงขมวดคิ้ว เปิดประตูเมือง ไม่เท่ากับเป็นการปล่อยหมาป่าให้เข้ามาหรอกหรือ? เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้น พูดทันทีว่า “อากู๋ต่า กองทัพของพวกคุณประจำการอยู่ห่างจากประตูเมืองห้าร้อยเมตร ขอเพียงเราปกป้องกองทัพต้าหัวไว้ เราจะไม่ถือสาเรื่องราวก่อนหน้านี้ทั้งหมด พวกคุณกลับสู่หนานเยว่อีกครั้ง เป็นวีรบุรุษของหนานเยว่ เป็นไง?”
“คิดยังไง?”
อากู๋ต่าหัวเราะลั่น จากนั้นก็หันหลังไปดูทหารของกรมทหารฟ้าผลาญ แล้วพูดว่า “พี่น้อง พวกคุณได้ยินไหม นี่คืออดีตหัวหน้าของเราที่ขอให้เราต้านทานทหารต้าหัวที่นี่ สถานที่ที่ไม่มีฉากกำบัง ไม่มีแนวป้องกันโดยธรรมชาติ ทำแบบนี้กับทหารต้าหัว พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่เชื่อใจเรา แต่ยังต้องการให้พวกเราเป็นเป้าลูกกระสุนปืนใหญ่อีกด้วย”
“ตอนแรกผมก็อยากกลับไปที่หนานเยว่เหมือนกัน แต่คนเหล่านี้ทำอะไรกัน ฆ่าน้องชายของผม ฆ่าพี่น้องของผมหลายคน น้องชายของผมสัญญาว่าจะอุทิศตนเพื่อชาติบ้านเมือง สุดท้ายก็มาตายด้วยมือของพวกเดียวกัน เสียเปรียบก็เพราะคนเหล่านี้”
“ตอนนี้พวกเราไม่มีทางหวนกลับแล้ว ลืมกฎการเข้ากรมทหารฟ้าผลาญไปแล้วหรือ ทุกคนที่เข้าร่วมกรมทหารฟ้าผลาญ อย่างน้อยต้องฆ่าคนหนานเยว่หนึ่งคน กฎข้อนี้เผยแพร่ไปถึงหนานเยว่แล้ว หนานเยว่จะไม่มีทางยอมรับพวกเรา แล้วพวกเราควรทำอย่างไร พวกเราควรเป็นสัตว์ร้ายเพื่อตัวเอง สังหารอย่างบ้าคลั่ง”
“เราจะมีผู้หญิง อำนาจ และความมั่งคั่ง หลังจากที่เราบุกฝ่าชายแดนเซาเทิร์นแลนด์แล้ว”
“จากนี้ไป พวกเราจะไม่ใช่คนหนานเยว่อีกต่อไป แต่เป็นกรมทหารฟ้าผลาญ กรมทหารฟ้าผลาญ ฆ่าทุกอย่างที่ขวางหน้า!”
อากู๋ต่าคนเดียว นำหน้ามวลชน กรมทหารฟ้าผลาญที่อยู่ข้างหลังก็เคลื่อนไหวเช่นกัน ความปรารถนาและความกระหายเลือดกะพริบผ่านสายตาของพวกเขา ใช่แล้ว พวกเขาไม่มีหนทางย้อนกลับแล้ว
กฎของกรมทหารฟ้าผลาญได้ถูกเผยแพร่ออกไป