บทที่ 492 เซ่ปี้อาน

ทางตอนใต้ของต้าหัวเดิมคือหนานเยว่ ในอดีตมีประเทศหนึ่งที่มีผู้คนดีเลวปะปนกันไป ต่อสู้กันตลอดทั้งปี แต่เมื่อสิบปีที่แล้ว จักรพรรดิแห่งหนานเยว่ได้รวมกันเป็นหนึ่งเดียว จัดวางผังเมืองใหม่

มันถูกแบ่งออกเป็นหนึ่งร้อยเมือง

หนึ่งในนั้น จากต้าหัวสู่หนานเยว่ เมืองแรกก็คือเมืองเหล่าวา

ทหารต้าหัวย่อมพุ่งตรงไปที่ตำหนักจักรพรรดิเยว่ตี้ แต่ฉินเฟิงกลับอยู่ในเมืองเหล่าวาชั่วคราว เพราะเขาสืบพบอะไรบางอย่าง

ต่อมาก็รีบไปที่นั่น

โรงแรมซาวัสตี๋

“สวัสดีค่ะคุณผู้ชาย”

ทันทีที่ฉินเฟิงเข้าไปในโรงแรม เด็กสาวน่ารักคนหนึ่งก็เดินเข้ามา เธอสวมเครื่องแบบพนักงานโรงแรม ดูสง่างามมาก เพราะถึงอย่างไร โรงแรมนี้ก็เป็นโรงแรมที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเหล่าวา

“ผมมาหาคน”

ฉินเฟิงโบกมือแล้วพูดว่า

“คุณผู้ชาย ไม่ทราบว่าคุณกำลังมองหาใครคะ ที่นี่ไม่สามารถเข้าออกได้อย่างอิสระ กรุณาลงทะเบียนด้วยค่ะ” หญิงสาวกล่าวอย่างสุภาพ

แม้ว่าตอนนี้เมืองเหล่าวาจะเชื่อมต่อกันด้วยกองทัพต้าหัว แต่ด้านเศรษฐกิจและการคมนาคมก็ไม่เสียหาย พูดได้ว่า ความจริงเมืองเหล่าวาได้ยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข สาเหตุหลักมาจากไม่มีทางเลือก

ประเทศหนานเยว่กว้างใหญ่ มีกำลังทหารออกศึกนับล้าน ก็ถือว่าถึงขีดจำกัดแล้ว

แต่ก็ยังถูกฉินเฟิงฆ่าตายหมด

เมืองอย่างเหล่าวาแทบไม่มีทหารให้ใช้งานเลย ตอนนี้กองทัพใหญ่ของฉินเฟิงกำลังพุ่งเป้าโจมตีพวกเขา

ไม่มีการขัดขวางใดๆ

“ไม่เป็นไร หาเจอแล้ว”

ฉินเฟิงพูดจบก็เดินเข้าไปด้านใน หญิงสาวยังต้องการจะพูดอะไร แต่ในวินาทีต่อมาก็พบว่าฉินเฟิงหายไปแล้ว เธอตกตะลึงไปในทันที พลันขยี้ตา “ไปไหนแล้ว?”

ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้มาถึงประตูห้องห้องหนึ่งแล้ว ฉินเฟิงถีบเปิดประตู

“ใครน่ะ?”

เสียงตกใจดังมาจากข้างใน

อย่างไรก็ตามในเวลานี้ฉินเฟิงได้เดินเข้าไปแล้ว เขาเห็นมีชายคนหนึ่งนอนคว่ำหน้า ร่างกายเปลือยเปล่า ปิดไว้ด้วยผ้าเช็ดหน้าผืนเดียว รอบๆ คือผู้หญิงสวยหยาดเยิ้มสามคนแต่งตัววับๆ แวมๆ กำลังนวดน้ำมันทาน้ำมันให้เขา

“ไม่ต้องตกใจ ไม่ใช่ต้วนเชี่ยนเชี่ยน”

ฉินเฟิงมองดูอย่างเพลิดเพลิน กระตุกมุมปากอย่างควบคุมไม่ได้

ไม่เลว

ที่ทำแบบนี้ได้ จะมีใครอีกนอกจากเพลย์บอยเซ่ปี้อาน

“คุณเองเหรอ ปิดประตูก่อน”

เซ่ปี้อานถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาคิดว่าต้วนเชี่ยนเชี่ยนบุกเข้ามาจริงๆ

ปัง

หลังจากปิดประตู ฉินเฟิงก็เดินเข้าไป เมื่อมองไปที่ผู้หญิงทั้งสาม เขาก็อดส่ายหน้าไม่ได้และพูดว่า “เซ่ปี้อานกลายเป็นคนกินไม่เลือกแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ผู้หญิงประเภทนี้ คุณสนใจด้วยเหรอ?”

คำพูดนี้ทำให้ผู้หญิงทั้งสามไม่พอใจ

พวกเธอพากันพิงอยู่บนตัวเซ่ปี้อาน ทั้งถูไถ เอนพิง ออดอ้อน “พี่ชาย ดูเขาสิ ไม่มีมารยาทเลย เข้ามาโดยไม่เคาะประตู ยังบอกว่าคุณรสนิยมต่ำ ฉันว่าเป็นรสนิยมเขามากกว่า”

“พี่ชาย คนคนนี้รังแกเรา”

“พี่ชาย นี่ใครน่ะ ทำไมไม่มีมารยาทเลย”

ผู้หญิงทั้งสามช่วยกันพูดอย่างกระเง้ากระงอด

ขณะที่เซ่ปี้อานเพลิดเพลินไปกับทุกอย่างนี้ พูดช้าๆ ว่า “ก็ไม่ใช่ใครอื่น เขาคือเทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัว ที่ทำลายกองทัพใหญ่นับล้านของหนานเยว่ ตอนนี้ได้เขามาสู่หนานเยว่ของเราแล้ว”

“หา!”

ผู้หญิงทั้งสามคนหยุดการเคลื่อนไหวทันที

เทพ...เทพสงคราม?

เทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัว!