บทที่ 493 เงามืด “ฉัน…ฉัน…ฉัน…”

อย่างไรก็ตาม ทันทีที่ฉินเฟิงเดินออกไป เขาก็โบกมือ องครักษ์หมาป่าคนหนึ่งก็เดินขึ้นมา

“จับตาดูเซ่ปี้อานไว้”

“ครับ”

องครักษ์หมาป่ารับคำสั่ง

เซ่ปี้อานคิดไม่ถึงว่าฉินเฟิงจะส่งองครักษ์หมาป่ามาดูแลเขาโดยเฉพาะ ถ้าเขารู้ เขาคงจะร้องไห้ออกมา องครักษ์หมาป่ากำลังจับตามองเขาอยู่ เขาจะซ่อนตัวอย่างไรก็ไร้ประโยชน์

เซ่ปี้อานมีคุณงามความดี จะยอมให้องครักษ์หมาป่ามาคอยจับตาดูเขาได้อย่างไร

นี่ก็เพราะว่าฉินเฟิงหวังดีกับต่อเซ่ปี้อาน ผู้ชายคนนี้ไม่ใช่เด็กอีกแล้ว เตร็ดเตร่ต่อไปจะได้อะไรขึ้นมา ยิ่งไปกว่านั้น ต้วนเชี่ยนเชี่ยนยังนิสัยดี หน้าตาสวยน่ารัก มาจากครอบครัวที่ดี

ให้เจ้าหมอนี่เกาะเมียกินได้อย่างเต็มที่

“ราชาเกาะเมียกินหมายเลขหนึ่งของต้าหัว?”

ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็พบว่าหากเซ่ปี้อานอยากจะเกาะเมียกินจริงๆ เขาคนนี้อาจจะเป็นราชาเกาะเมียกินหมายเลขหนึ่งของต้าหัว แต่เขาก็ยังมีความหยิ่งทรนงของตัวเองอยู่บ้าง

แน่นอนว่าเขาก็มีความสามารถ

ก็ไม่ถึงกับว่าอยู่ที่ไหนก็สามารถทำมาหากินได้รุ่งเรืองทุกที่

“ผมจะให้คุณสนุกอีกสักสองสามวันแล้วกัน”

ฉินเฟิงส่ายหน้า ออกจากสถานที่แห่งนี้ไป

อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้รีบออกจากเมืองเหล่าวา แต่เดินวนไปวนมาจนมาถึงริมแม่น้ำ ที่นี่มีชายชราคนหนึ่งกำลังออกกำลังกาย ยังมีคนที่ฝึกไทเก็กอยู่ด้วย ฉินเฟิงเดินเข้าไปหาคุณปู่คนหนึ่งและถามว่า “ใต้เท้าเงามืด คุณถูกเผยตัวแล้ว”

คุณปู่ผู้นั้นลุกขึ้นยืนขึ้นทันทีและวิ่งหนีไป

ใช่แล้ว

หนีไป

เขาไม่เคยคิดที่จะประมือกับบุคคลนี้ ใครๆ ก็รู้ว่าเขาน่ากลัวแค่ไหน

แต่ฉินเฟิงพูดช้าๆ ว่า “เงามืด คุณคิดว่าคุณจะหนีไปได้หรือ? หยุดแล้วบอกข้อมูลของสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ของคุณให้ผมฟัง ผมจะปล่อยคุณไป ฉินเฟิงทำได้ไม่เคยพลาด”

เงามืดคนนั้นร่างกายชะงักงันไปในทันใด

ไม่วิ่งอีก

เพราะเขารู้สึกว่าความอาฆาตได้ล็อกเป้าเขาไว้ ไม่สามารถวิ่งหนีได้

“เอ่อ...ท่านเทพสงคราม มีอะไรจะบอก!”

เงามืดค่อยๆ หันกลับมาแล้วยิ้ม

แต่ก็นึกสาปแช่งอยู่ในใจว่า เขาจะถูกสืบพบได้อย่างไร'?

เขาคือเงามืด หนึ่งใน 12 ผู้คุมกฎของสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ในเมืองฉางซานวันนั้น เดิมทีเขาคิดวางแผนฆ่าเย่เซียว แต่ต่อมาก็ไม่ได้ทำ แต่ในภายหลังท่ามกลางความงดงันสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ถูกกองกำลังอันยิ่งใหญ่ในเมืองฉางซานไล่ล่าอย่างบ้าคลั่ง

สุดท้ายก็เหลือเพียงไม่กี่คน

ต่อมาพวกเขาได้พบกับผู้หญิงคนหนึ่งในสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ ผู้หญิงที่เหมือนปีศาจร้าย

ทำให้พวกเขาเหมือนถูกปกคลุมไปด้วยแมลง

กัดกินพวกเขาทีละนิด

สุดท้ายก็เหลือเขาคนเดียวที่หนีรอดมาได้ แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาเป็นคนเดียวที่หนีมา แต่ยังถูกเทพสงครามต้าหัวตามหาจนเจอ รู้สึกสิ้นหวัง

“กลัวอะไร ตอนนั้นผมก็ไม่ได้ฆ่าคุณ ตอนนี้ก็ไม่มีทางฆ่า”

ฉินเฟิงตบไหล่เขาแล้วพูดขึ้น

แน่นอนเขาจะไม่พูดว่าเขาล็อคเป้าเขาไว้ด้วย ‘พลังงาน’ ทุกคนมีพลังงานของตัวเอง ซึ่งเป็นตัวแทนของกลิ่นอายของตัวเอง คนทั่วไปจะไม่รู้สึกถึงมัน แต่เมื่อไปถึงระดับที่ฉินเฟิงอยู่ ก็สามารถทำได้

เขาจดจำชี่ของเงามืดได้

ดังนั้นเมื่อเดินเตร็ดเตร่รอบเมืองนี้ก็จะพบ

“ผมต้องการให้คุณช่วยผมจัดการเรื่องหนึ่ง ทางตะวันออกเฉียงใต้มีคนคนหนึ่งอยู่บนต้นไม้ใช้กล้องส่องทางไกลมองพวกเราอยู่ เป็นคนของสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ของคุณ แต่ไม่ใช่คนของคุณ เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจับตามองคุณอยุ่ ดังนั้น ผมต้องการให้คุณฆ่าเขา ฆ่าแล้ว ผมจะทำให้คุณมาเป็นผู้ใต้บัญชาของผม” ฉินเฟิงพูดเบาๆ

“เป็นไปไม่ได้ ผมจะไม่มีวันทรยศ”

เงามืดส่ายหัว

การทรยศต่อสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นไปไม่ได้ เขาศรัทธาในสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์

“จริงเหรอ งั้นช่างมันเถอะ”

ไม่แปลกใจที่ฉินเฟิงจะได้รับคำตอบเช่นนี้ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรและจากไปแบบนี้

“แค่นี้น่ะเหรอ ไม่ฆ่าผมจริงเหรอ?”

เงามืดตกตะลึง

มาหาเขาจนพบ แต่กลับไม่ฆ่าเขาจริงๆ

จริงจังหรือเปล่า?

เขาไม่เข้าใจว่าฉินเฟิงกำลังคิดอะไรอยู่ แต่หลังจากนั้นไม่นาน สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป เขารู้แล้ว พลันขยับร่างกายทันที ไม่นานก็มาปรากฏตัวในตำแหน่งที่ฉินเฟิงพูด

มีอยู่คนหนึ่งจริงๆ