บทที่ 494 เกลือจิ้มเกลือ!

องครักษ์หมาป่าคนหนึ่งเข้ามารายงาน ฉินเฟิงได้ยินดังนั้น ก็โบกมือ “อย่าไปสนใจเขาเลย ตอนที่เขาถูกสำนักวิหารศักดิ์สิทธิ์ไล่ล่าจนไม่มีทางไป ก็จะมาหาผม เพราะในตอนนั้น มีเพียงผมเท่านั้นที่สามารถปกป้องเขาได้”

“ครับท่าน”

องครักษ์หมาป่าออกไป

จากนั้นฉินเฟิงก็เดินไปตามถนนมุ่งสู่พระราชวังหนานเยว่

ถึงเวลาแล้วที่จะแก้ปัญหาเล็กๆ น้อยๆ ครั้งสุดท้าย

…

มหานครหนานเยว่ เมืองเหอสุ่ย!

เมืองเหอสุ่ยเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรืองที่สุดหนานเยว่ แต่ในตอนนี้ มันเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เพราะแนวหน้าพ่ายแพ้ จงชิวถูกสังหาร กองทัพต้าหัวกำลังบุกมา หนานเยว่กำลังจะแตก

พระราชวัง

ในเวลานี้ ทุกคนในพระราชวังกำลังอยู่ในความตื่นตระหนก

ไม่มีใครคาดคิดว่ากองทัพใหญ่นับล้าน กองทัพใหญ่นับล้านเลยนะ ฆ่าตายหมดแล้ว ตอนนี้พวกเขาไม่มีอาวุธให้ใช้จริงๆ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต้านทานการโจมตีของต้าหัวได้อย่างไร

ในห้องโถงด้านใน

ขุนนางใหญ่คนหนึ่งมาที่นี่ มองดูจักรพรรดิแห่งหนานเยว่ผู้องอาจ นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร องอาจห้าวหาญไม่ธรรมดา ยังเยาว์วัยและแข็งแรง มีกำลังทวีคูณ เป็นจักรพรรดิคนแรกที่มีอำนาจตัดสินทุกอย่าง

จ้าวเม่ย

ในขณะนี้ ผมเผ้าของเขายุ่งเหยิง ดวงตาเป็นสีดำ

ฆ่าตายหมดแล้ว

ไม่มีอะไรเหลือแล้ว

จงชิวไม่อยู่แล้ว

เขาสูญเสียกองทัพใหญ่หนานเยว่นับล้าน

ปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่เพียงคนเดียวที่เขาควบคุมได้ ตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว

เขาสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง

เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะต่อต้านต้าหัวอย่างไรในตอนนี้

เขาเล่นการพนันมาสิบปี แต่เขาแพ้พนัน

ในเวลานี้ ขุนนางอีกท่านหนึ่งมาทูลว่า “ฝ่าบาท คนเหล่านั้นมาแล้ว ขอให้ฝ่าบาทประทานอนุญาตให้ผ่านด่าน”

“ฝ่าบาท โปรดไตร่ตรองให้ดี”

สีหน้าของขุนนางคนนั้นเปลี่ยนไปอย่างมาก เขารู้ว่าคนเหล่านั้นคือใคร ล้วนเป็นกองทัพจากประเทศอื่น ๆ ประเทศ R ประเทศ M และประเทศ Y มากันหมดในครั้งนี้

ว่ากันว่ามาเพื่อต่อต้านต้าหัว แต่บางทีอาจจะมาเพื่อทำลายหนานเยว่ก็ได้

พอถึงตอนนั้นถ้าขับไล่ทหารต้าหัวออกไป เกรงว่ากองทัพเหล่านี้จะไม่ออกไปไหนอีกแล้ว

ตอนนี้หนานเยว่ขวางกองทัพเหล่านี้เอาไว้ไม่อยู่

ถึงตอนนั้น ก็ต้องปล่อยให้พวกเขาฆ่าได้ตามใจชอบ

“ต่างกันตรงไหน?”

จ้าวเม่ยพูดอย่างไร้อารมณ์ “อนุญาต”

“ครับท่าน”

ขุนนางคนนั้นเดินออกไป

ส่วนขุนนางอีกคนหนึ่ง สุดท้ายก็ล้มลงกับพื้นและถอนหายใจ กิจการพื้นฐานของหนานเยว่กำลังจะถูกฝังอยู่ในมือของพวกเขาจริงๆ

นอกพระราชวัง

ฉีหยุนนำกองทัพมาที่นี่และกำลังรอฉินเฟิงอยู่

จากเซาเทิร์นแลนด์มาถึงพระราชวัง

ทหารต้าหัวใช้เวลาสามวัน

ฉินเฟิงใช้เวลาทั้งวันเพื่อตั้งมั่นที่นี่

“ท่านนายพล”

หลังจากที่ฉินเฟิงกลับมา ฉีหยุนและคนอื่นๆ กำลังรอฉินเฟิงอยู่ โดยเฉพาะฉีหยุน เขารีบบอกว่า “พี่ใหญ่ ประเทศ R ประเทศ Y และประเทศ M หลายประเทศนี้ได้เริ่มดำเนินการแล้ว”

“ผมรู้”

ฉินเฟิงพยักหน้า

เขารู้ว่าเป็นไปไม่ได้ที่ประเทศใหญ่ๆ เหล่านี้จะยอมให้เขาควบรวมหนานเยว่ หากเขาควบรวมสำเร็จ ความแข็งแกร่งของต้าหัวจะก้าวกระโดดขึ้นอีกครั้ง ซึ่งจะเป็นภัยคุกคามต่อพวกเขาหลายประเทศเป็นอย่างมาก

แต่พวกเขาจำเป็นจะต้องเข้าไปยุ่งเรื่องที่ฉินเฟิงทำด้วยหรือ?

“เข้าไปในพระราชวัง!”

ฉินเฟิงสั่งการ

กองทัพเคลื่อนพลในทันที แต่ไม่นานก็มีข่าวว่าทหารฝ่ายสัมพันธมิตรแปดประเทศก็บุกเข้ามาเช่นกัน ขัดขวางกองทัพต้าหัวอยู่ที่ประตูพระราชวัง

ในนั้นมีคนปรากฏตัวขึ้นมา ใบหน้าเต็มไปด้วยหนวดเครา หน้าตาออกไปทางตะวันตก เขาออกมาพูดว่า “ผมชื่อวิลเลียม มาจากประเทศ Y ตอนนี้เป็นผู้บัญชาการทหารฝ่ายสัมพันธมิตรแปด ขอเชิญเทพสงครามหมายเลขหนึ่งของต้าหัวออกมาคุยกันหน่อย”

“วิลเลียม ศึกคราวที่แล้วยังไม่ทำให้คุณหวาดกลัวอีกเหรอ ยังกล้าออกมาอีก”

ฉินเฟิงเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาอย่างช้าๆ มองไปที่วิลเลียมด้วยรอยยิ้มหยอกเย้า