บทที่ 498 ฝูหยูออกโรง

เขารู้ว่าฉินเฟิงไม่ใช่คนใจดี คนใจดีไม่สามารถเป็นนายพลได้

ในระดับนานาชาติ สำหรับประเทศอื่น ฉินเฟิงเป็นเหมือนคนฆ่าสัตว์ เทพแห่งความตาย และปีศาจร้าย

บางทีเขาอาจจะกล้าทำลายพระราชวังแห่งนี้จริงๆ

เพื่อผ่อนคลายความโกรธของต้าหัว

เพราะถึงอย่างไร ต้าหัวก็ไม่ได้ทำร้ายใคร แค่อยู่อย่างสงบ แต่จู่ๆ ก็ถูกพวกเขาเข้ามาโจมตี ฆ่าคนไปไม่รู้เท่าไหร่ หนานโจวทั้งเมืองถูกโจมตีพังยับเยิน สถานการณ์เช่นนี้ ใครจะดับไฟลงได้

ให้ชีวิตของเขา ก็ยังดับไม่ได้

“บางที ผมไม่ควรเลือกต้าหัวมาเป็นเป้าหมายหลักของผมเลย ประเทศ R ก็ไม่เลวนะ”

รอยยิ้มเยาะปรากฏขึ้นที่มุมปากของจ้าวเม่ย

บางที ถ้าตอนแรกเขาไม่เลือกต้าหัวอ แต่เป็นประเทศ R แทน เขาอาจมีโอกาสรอด

…

เมืองเทียนหนาน

ภายในบ้านหลังเก่า ชายชราคนหนึ่งสวมชุดสามัญชน กำลังรดน้ำดอกไม้ด้วยฝักบัวรดน้ำ เขาดูเพลิดเพลินและผ่อนคลายมาก

ในเวลานี้ชายชราอีกคนหนึ่งเดินผ่านไปพร้อมกับนกตัวหนึ่ง ชำเลืองมองเขาแล้วพูดว่า “ไอ้หยู ออกไปเดินเล่นกันไหม? ได้ยินมาว่ามีนักเต้นกลุ่มหนึ่งมาที่จัตุรัส”

เขาขยิบตาบอกเป็นนัย

อย่างไรก็ตาม ไอ้หยูส่ายหัว “ไม่ล่ะ เดี๋ยวจะมีคนมาหาฉัน บางทีฉันอาจจะต้องไปจากที่นี่แล้ว”

“กลับไปอยู่กับลูกๆ เหรอ ก็ดีแล้ว คนแก่อยู่ที่นี่ไม่ค่อยปลอดภัยจริงๆ กลับไปก็ดี ถ้ามีวาสนาต่อกัน เราคงได้เจอกันอีก” ชายชราโบกมือแล้วเดินออกไปพร้อมกับนก

“ลูกๆ? เหลือฉันคนเดียวแล้วล่ะ”

ไอ้หยูถอนหายใจ

จากนั้น เขาก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าและพูดด้วยน้ำเสียงที่ซับซ้อน “แพ้แล้ว ดินแดนใหญ่โตขนาดนี้ สุดท้ายก็ไม่สามารถขวางชายคนนั้นเอาไว้ได้”

เขาก็คือฝูหยู

ย้อนกลับไปในตอนนั้น เขาคืออำมาตย์เหนือหัวคนแรกของหนานเยว่ พระสัสสุระฝูหยู

หลังจากการรบครั้งนั้น เขาถูกฉินเฟิงจับไปเป็นเชลย ถูกจ้าวเม่ยฆ่าล้างครอบครัว แม้ว่าฉินเฟิงไม่ได้จำกัดเสรีภาพของเขา แต่เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน

สุดท้าย เขาก็เช่าบ้านเก่าหลังนี้ด้วยเงินที่เหลือน้อยนิดของตัวเอง

เปลี่ยนชื่อเป็นหยูฝู กลายเป็นส่วนหนึ่งของเพื่อนบ้านละแวกนี้

และสนิทคุ้นเคยกับคนเหล่านี้แล้ว

ถ้าไม่อย่างนั้น ชายชราคนนั้นจะไม่เรียกเขาไปดูสาวสวยด้วยกันหรอก

ชายชราคนนั้นอาจจะไม่เคยคิดมาก่อนว่า ชายคนนี้เป็นคนที่เกือบจะฆ่าพวกเขา ฝูหยูในอดีต ยังคงมีความทะเยอทะยาน เขายังคงต้องการสร้างคุณูปการ เรื่องฆ่าคน เขากล้าทำ

ตอนนี้ ก็ยังกล้า

แต่ว่า มันไม่จำเป็นอีกแล้ว

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้มีคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาอยู่ทางด้านนอก นำโดยซูหยาง ซึ่งเป็นนายพลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองเทียนหนานตอนนี้ ถือว่าเป็นการให้เกียรติคุณท่านฝูผู้นี้อย่างเพียงพอแล้ว

“ท่านฝู เทพสงครามให้ท่านไปปกครองหนานเยว่”

ซูหยางกล่าว

“ผมขอปฏิเสธได้ไหม?” ฝูหยูลูบเคราแล้วเอ่ยถาม

“ได้สิ”

ซูหยางพยักหน้าและพูดต่อ “แต่เทพสงครามมีคำสั่ง ถ้าคุณปฏิเสธ ปฏิเสธหนึ่งวัน เขาจะทำลายเมืองหนานเยว่หนึ่งส่วน ปฏิเสธสองวัน ทำลายเมืองหนานเยว่สองส่วน จนกระทั่งล้างเผ่าพันธุ์เมืองหนานเยว่”

“เกิดมาฆ่าจริงๆ”

ฝูหยูหัวเราะเยาะตัวเอง “ไม่รู้ว่าทำไมตอนแรกฝ่าบาทถึงตัดสินใจสู้รบกับต้าหัว คนที่เกิดมาฆ่าแบนี้ มีไม่กี่คนบนโลก ช่างเถอะๆ ผมรับหน้าที่แล้วกัน”

แม้ว่าทั้งตระกูลของเขาจะถูกฆ่าล้างตระกูลก็ตาม

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยังคงเป็นคนหนานเยว่อยู่ ไม่มีทางปล่อยให้หนานเยว่ถูกทำลาย

“พวกคุณช่วยผมซื้อบ้านหลังนี้ไว้หน่อยได้ไหม ถ้าวันหนึ่ง ฉินเฟิงไม่ต้องการผมอีกต่อไป อย่างน้อยผมก็มีที่สำหรับใช้ชีวิตตอนแก่ ไม่ถึงขนาดไม่มีที่ซุกหัวนอน”

ฝูหยูวางฝักบัวรดน้ำลง สวมชุดสามัญชน แล้วเดินตามพวกเขาไป

ไปหนานเยว่

เขาเป็นหนึ่งในบุคคลที่เหมาะสมที่สุด