บทที่ 499 ซือหม่าเฉินกลายเป็นทายาทอันดับหนึ่ง

เมืองยิ่นไถ

ในห้องโถงศาลบรรพบุรุษของตระกูลซือหม่าเต็มไปด้วยผู้คน ทั้งหมดเป็นบุคคลสำคัญของตระกูลซือหม่า ต่างมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว ใบหน้ามืดมน ดำขลับมืดมน

“จงชิวคนนี้กินอะไรเป็นอาหาร คนเป็นล้าน ทหารหนานเยว่เป็นล้าน เผชิญกับทหารต้าหัวหนึ่งแสนนาย แต่ดันรบไม่ชนะ แพ้เสียอย่างนั้น เขายังเป็นนายพลของประเทศด้วย ผมว่าเขาโง่ โง่ชะมัด”

ชายกำยำแผดเสียงขึ้นมาท่ามกลางฝูงชน

แผดเสียงอย่างบ้าคลั่ง

ทุกคนมองมาที่เขาและไม่พูดอะไร พวกเขารู้ว่าไม่ใช่ความผิดของจงชิวที่รบแพ้ เปลี่ยนเป็นคนอื่นขึ้นไปก็แพ้ แถมยังแพ้เร็วกว่าด้วย แต่ชายกำยำคนนี้คือผู้มีอำนาจอันดับสองของตระกูลซือหม่า ซือหม่าลี่ฟู

ลูกชายของเขา ซือหม่าจ่าน เสียชีวิตในหนานโจว

ไม่ใช่แค่ลูกชายของเขาเท่านั้น แต่ผู้กุมอำนาจคนอื่นๆ ก็ตายหมดเช่นกัน

ครั้งนี้สูญเสียทายาทไปถึงห้าคน

ทายาทตระกูลซือหม่าแทบทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว

พวกเขาจะไม่โกรธได้อย่างไร ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับจงชิว แต่พวกเขาก็ไม่พูดอะไรเมื่อซือหม่าลี่ฟูด่าจงชิว ทุกคนกำลังโกรธ แต่ซือหม่าลี่ฟูก็แสดงออกมาตรงๆ

“เงียบกริบ”

ทันใดนั้น เสียงไม้เท้าที่กระทบพื้นทำให้ทุกคนเงียบลง

จากนั้นในห้องโถงศาลบรรพบุรุษ ชายชราจำนวนหนึ่งเดินออกมา ใบหน้าเหี่ยวย่น แต่ท่าทางดูเหมือนจะผ่านประสบการณ์มาอย่างโชกโชน พวกเขาคือผู้อาวุโสของตระกูลซือหม่า

หนึ่งในนั้นคือชายชราคนหนึ่งที่ชราภาพมากแล้ว เขาเป็นผู้อาวุโสของตระกูลซือหม่า ซือหม่ายู่หลง

ตอนยังหนุ่ม เขาเป็นคนที่อัศจรรย์มากในยุคสมัยของเขา

บัดนี้เขาแก่แล้ว แต่ยังน่าเกรงขามเหมือนเดิม

ดวงตาคู่นั้นกวาดมองพวกเขา ทำให้ทุกคนรู้สึกถึงความกดดัน

“ครั้งนี้เราพลาด วางแผนมาเป็นสิบปี ปูทางมาเป็นสิบปี แต่สุดท้ายก็ยังล้มเหลว พวกเราคาดไม่ถึงว่าเหตุสุดวิสัยเช่นนี้ ฉินเฟิงจะพลิกสถานการณ์ได้”

แม้แต่คนอย่างผู้อาวุโสซือหม่ายู่หลง ก็ยังรู้สึกเจ็บปวดเมื่อพูดออกมาแบบนี้

ทำไมถึงล้มเหลวได้

ทำไมถึงล้มเหลวกันหมด

แต่ซือหม่ายู่หลงยังคงกล่าวต่อไปว่า “หลังจากหนานเยว่พ่ายแพ้ในครั้งนี้ เกรงว่าเราจะตกเป็นเป้าหมายของเทพสงครามต้าหัวแล้ว พวกเราอยู่ที่หนานโจวได้อีกไม่นานก็ต้องไปจากที่นี่ จะออกจากประเทศก็ไม่ได้ ตอนนี้ชายแดนกำลังจับตามองอย่างเข้มงวด”

หนานเยว่แพ้แล้ว ก็ไม่มีใครสามารถดึงดูดความสนใจของพวกเขาได้

ฉินเฟิงทอดสายตาไปยังร่างกายของพวกเขา พวกเขาเองก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องวิ่งหนี ถึงอย่างไรฉินเฟิงก็เป็นผู้บัญชาการสูงสุดของกองทัพใหญ่นับล้าน พวกเขาเป็นผู้นำของกองทัพใหญ่ ไม่อาจต้านทานเขาได้

ประเด็นสำคัญคือไม่สามารถหนีไปต่างประเทศได้

ทำได้แค่กลับบ้าน

ตอนนี้พวกเขาอาศัยอยู่ที่หนานโจว ตอนนี้หนานโจวก็รับประกันความปลอดภัยไม่ได้แล้ว

“พวกเรามีฐานที่มั่นอยู่ในทวีปบูรพา ไปทวีปบูรพากันเถอะ”

ซือหม่าเจียฉื้อลุกขึ้นยืน เอามือไพล่หลังพร้อมกับกล่าวขึ้น

เขาเป็นผู้มีอำนาจสั่งการสูงสุดคนปัจจุบันของตระกูลซือหม่า ถ้าไม่ใช่เพราะวิกฤตครั้งใหญ่ของวงศ์ตระกูล ทั้งหมดมีเขาเป็นคนควบคุมดูแลจัดการ แต่ตอนนี้ทางตระกูลกำลังจะถูกจับตามองจากฉินเฟิง ดังนั้นจึงมีผู้อาวุโสปรากฏตัวขึ้นมา

ตอนนี้ผู้อาวุโสเป็นผู้กุมอำนาจ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้อาวุโส ซือหม่ายู่หลง ผู้นำรุ่นก่อน มีทั้งสง่าราศีและอำนาจ

ตอนนี้เขามีอำนาจชี้เป็นชี้ตายในตระกูลซือหม่า

“แต่...”

ซือหม่ายู่หลงพยักหน้า จากนั้นค่อยๆ กวาดสายตามองผู้คน “ยังเหลือทายาทมากกว่านั้น?”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ผู้คนจำนวนมากในที่นี้หน้าถอดสี

ซือหม่ายู่หลงพูดแบบนี้เพราะกำลังจะเลือกทายาท แต่ทายาทเกือบทั้งหมดเสียชีวิตแล้ว

“ตายไปแล้ว 6 คน ทายาทตายกันหมดแล้ว”