บทที่ 508 ยุคสมัยนี้ เป็นคนดีมันยาก！

ส่วนด้านฉินเฟิงกลับมีความรู้สึกเอือมระอา “สวี่ซวนซวนคนนี้บ้าหรือเปล่าเนี่ย?”

เขาเย็นชาใส่เธอมากขนาดนี้แล้ว กลับยังพยายามจะทาบตัวเข้ามา

แต่ว่า

ว่าไม่ได้

ผู้หญิงคนนี้สวยจริงๆ รูปร่างก็ดีไม่แพ้อิ่นซิน

“ช่างเถอะๆ”

ฉินเฟิงนอนลงไป

วันต่อมา

ฉินเฟิงออกไปแต่เช้า เขาไม่ได้ให้ฉีหยุนตามเขาไป ฉีหยุนที่รูปร่างใหญ่โตอย่างนั้น มักจะดึงดูดสายตาผู้คน เขาปล่อยให้ฉีหยุนไปเที่ยวเล่นเองคนเดียวแล้ว ส่วนตัวเองก็ออกไปขึ้นรถเมล์

เขาจะไปสถานที่แห่งหนึ่ง สถานที่แห่งหนึ่งที่ซือหม่าเฉินพูดถึง

นั่งอยู่บนรถเมล์ ฉินเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง ยามเช้าที่เร่งรีบ เขาไม่ได้นั่งรถโดยสารมาช่วงระยะเวลาหนึ่งแล้ว อยู่ในสนามรบ เขามักจะนั่งรถจี๊ป ไม่ก็รถถัง หรือไม่ก็เฮลิคอปเตอร์ แล้วหลังจากที่กลับมา จากสถานะตำแหน่งของเขาแล้ว ไปไหนก็มีรถส่วนตัวรับส่งเสมอ

เขาไม่ได้ชอบ เขาเป็นคนติดดิน แต่การนั่งรถรับส่งส่วนตัว ยังไงซะก็เร็วยิ่งกว่า

ในบางเวลา เขาก็ยุ่งมากจริงๆ

ส่วนช่วงเวลาธรรมดาแบบนี้หาได้ยากจริงๆ

ซ่อนตัวตนที่แท้จริง ใช้ชีวิตอย่างคนธรรมดาทั่วไป

หาได้ยากมากจริงๆ

แต่ว่า ในขณะที่เขากำลังเพลิดเพลินกับความเงียบสงบอยู่ ที่ด้านหน้า ที่ป้ายรถเมล์ มีผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นรถมา ดูแล้วเหมือนว่าจะเป็นนักศึกษา มัดผมหางม้า หน้าตาใสซื่อ

ส่วนด้านหลังของเธอ ก็มีผู้ชายคนหนึ่งตามขึ้นมา สวมเสื้อสูท ดูแล้วเป็นแบรนด์เนมทั้งหมด เมื่อขึ้นมาแล้วยังปิดจมูกแล้วพูดว่า “ยี่ยี่ รถคันนี้ เหม็นจริงๆ กลิ่นอะไรก็มีรวมไปหมด ทำไมเธอถึงได้ขึ้นรถเมล์แบบนี้ละ เพียงแค่เธอคบหากับฉัน ฉันสามารถขับรถแอสตันมาร์ตินของฉันมารับส่งเธอได้ทุกวันเลย เป็นยังไง?”

“ติงเจ๋อ อย่าเรียกได้สนิทสนมขนาดนั้น ฉันไม่สนิทกับนาย ยี่ยี่ ฉันฟังแล้วยังขยะแขยง ฉันชื่อหลิวเสี่ยยี่ รบกวนเรียกชื่อเต็มของฉัน อีกอย่างฉันไม่ได้บอกให้นายขึ้นมา นายสามารถลงไปนั่งรถแอสตันมาร์ตินของนายได้”

หลิวเสี่ยยี่มองดูคนๆนี้ รู้สึกรำคาญอย่างมาก

ไม่รู้ว่ามีลูกคนรวยโผล่มาจากไหน วันๆเอาแต่ตามเกาะแกะเธอ แค่มองก็รำคาญแล้ว

เธอปฏิเสธไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งแล้ว แต่ก็ยังทำตัวเหมือนกับแมลงตามก้นอยู่อย่างนั้น

เธอเองก็ไม่มีวิธีแล้ว

“ได้ยังไงกัน ยี่ยี่ สถานที่ที่มีเธออยู่ ก็คือสถานที่ที่ฉันอยากจะอยู่….ยี่ยี่….ระวัง….มีคนขโมยของ….”

ติงเจ๋อพูดอยู่ จู่ๆก็จับตัวหลิวเสี่ยยี่ไว้ แล้วหันหลบ

ขโมยคนนั้นเห็นว่าติงเจ๋อพูดอย่างนี้แล้ว จึงได้ใช้มีดพุ่งไปที่ติงเจ๋อทันที “กล้ามาขวางฉันขโมยของ หาเรื่องตายชัดๆ！”

“เสี่ยยี่ รีบไปซะ”

ติงเจ๋อคนนั้น ผลักหลิวเสี่ยยี่ออกทันที จากนั้น มีดเล่มนั้นก็ปักเข้าที่แผ่นหลังของเขา

จากนั้น

เสียงดังปึก

ติงเจ๋อล้มลงกับพื้น

เลือดไหลออกมามากมาย

เพียงไม่กี่วินาที เลือดก็ไหลเต็มพื้น

และในเวลานี้ รถเมล์หยุดจอด ขโมยคนนั้น ข่มขู่คนขับรถ จากนั้นก็รีบหนีไป ทิ้งไว้เพียงแค่หลิวเสี่ยยี่ที่นิ้งอึ้งอยู่กับพื้น มองดูติงเจ๋อที่ล้มนอนอยู่บนพื้น

เพียงครู่เดียวดวงตาก็แดงก่ำ

ผู้ชายคนนี้ขวางมีดให้กับตัวเอง

“ติงเจ๋อ นายไม่เป็นไรใช่มั้ย”

หลิวเสี่ยยี่นั่งยองลงอย่างตัวสั่น มองดูติงเจ๋อที่เลือดท่วมตัว และถามออกไปด้วยดวงตาแดงก่ำ

เธอคิดมาเสมอว่าติงเจ๋อคนนี้เป็นลูกคนรวยที่ทำแต่เรื่องเลวร้าย เป็นประเภทที่มีแฟนหลายสิบคนอย่างนั้น แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนที่จริงใจอย่างนี้ ถึงได้ขวางมีดเพื่อเธอ

ชั่วขณะนั้น เธอหวั่นไหวแล้ว

ติงเจ๋อล้มลงกับพื้น สีหน้าซีดเซียว ดวงตาไร้แววมองดูหลิวเสี่ยยี่ ยื่นมือที่สั่นไหวออกไป กุมเข้าที่มีของหลิวเสี่ยยี่ “เสี่ยยี่ ที่จริงแล้วฉันชอบเธอมากจริงๆ”