บทที่ 509 นายรู้มั้ย คนที่นายเผชิญหน้าด้วยเป็นใคร?

“……”

ทั่วทั้งบนรถเมล์ ตกอยู่ในสภาพเงียบงันที่แปลกประหลาด

ทุกคนต่างก็มองหน้ากันและกัน ในชั่วขณะนั้น ต่างก็ไม่กล้าพูดอะไร

มีดของเล่น

พูดอะไรละ

นี่คือการแสดง มีการวางแผนมาก่อน

“เป็นไปได้ยังไงกัน?”

แม้แต่น้ำตาของหลิวเสี่ยยี่เองก็หยุดลงในทันที นั่งอยู่บนพื้น หยิบมีดสั้นเล่มนั้นขึ้นมา จากนั้นก็ลองกดดู เป็นไปตามที่ฉินเฟิงแสดงให้เห็น มันเด้งกลับเข้าไป

สิ่งนี้ เป็นมีดของเล่นจริงๆ

“เลือดบนพื้นพวกนี้ ยังมีรสหวานอีกด้วย ไม่ใช่สิ รสชาตินี้ ซอสมะเขือเทศ ฉันชอบซอสมะเขือเทศ ไม่มีทางจำผิดแน่นอน นี่มันเป็นซอสมะเขือเทศ”

มีคนลองดมดู ‘เลือด’ บนรถที่ไหลออกมาจากร่างกายของติงเจ๋อก่อนหน้านี้

จากนั้นก็พบว่ามันคือซอสมะเขือเทศ

“นายหลอกฉัน”

หลิวเสี่ยยี่หันหลังมองไปที่ติงเจ๋อ จากนั้นก็ร้องไห้อีกครั้ง ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะซาบซึ้ง แต่เป็นเพราะเกลียด

“คือว่า เสี่ยยี่ เธอฟังฉันอธิบายนะ เป็นเพราะว่าฉันรักเธอ เลยทำเรื่องแบบนี้” ติงเจ๋อรีบลุกขึ้นยืนและพูดอธิบาย

“รักฉัน? เหอะ”

หลิวเสี่ยยี่หัวเราะเยาะเย็นชา

“จริงนะ ฉันติงเจ๋อขอสาบาน เป็นเพราะว่าฉันรักเธอ ถึงได้ทำเรื่องอย่างนี้ ถ้าหากมีการโกหก ขอให้ถูกฟ้าผ่า” ติงเจ๋อยกมือขึ้น พูดด้วยท่าทางที่จริงจังมาก

แต่ว่า ฉินเฟิงที่อยู่ด้านข้างกลับหัวเราะออกมา

เมื่อฉินเฟิงหัวเราะ ติงเจ๋อก็กระวนกระวายมาก

และตามด้วยคำพูดของฉินเฟิง เขาก็กระวนกระวายมากขึ้นจริงๆ

“นาย ไม่กลัวฟ้าผ่าจริงๆงั้นหรอ ถึงได้กล้าสาบานแบบนี้ สองขาของนายสั่น ฝีเท้าไม่มั่นคง สองหูอ่อนนุ่ม ใบหน้าไร้สีสัน เห็นได้ชัดว่านายทำเรื่องนั้นมากเกินไป เดือนนี้ อย่างน้อยนายก็เคยทำเรื่องอย่างว่ากับผู้หญิงมากว่ายี่สิบคน ไม่อย่างนั้น คงจะไม่อ่อนแรงถึงขั้นนี้ ถ้าหากว่าไม่เชื่อ สามารถพาเขาไปตรวจที่โรงพยาบาลได้เดี๋ยวนี้เลย ดูสิว่า ทำเรื่องอย่างว่ามากเกินไปจริงหรือเปล่า”

“ถ้าหากว่านายแค่หลอกพวกสาวๆ ฉันไม่มีทางมายุ่ง แต่ว่านายกลับหลอกผู้หญิงที่ยังไม่เคยออกสังคมแบบนี้ มันจะมากเกินไปหรือเปล่า คุณชายท่านนี้ แผนนี้คุณเคยใช้มาหลายครั้งแล้วละสิ จีบผู้หญิงได้มากแค่ไหนแล้ว?”

ฉินเฟิงนั่งอยู่ตรงที่นั่ง สีหน้านิ่งเฉย และค่อยๆพูด

แต่ว่า คำพูดนี้ กลับทำให้ใจผู้คนกระตุก นี่คือเศษสวะคนหนึ่ง หลอกผู้หญิงโดยเฉพาะ

“นาย！”

หลิวเสี่ยยี่มองติงเจ๋อด้วยแววตาโมโห

“เสี่ยยี่ ฟังฉันอธิบายก่อน”

ติงเจ๋อคิดอยากจะแถ

ในสถานการณ์ปกติ เขาพูดคำพูดนี้ออกมา ผู้หญิงก็ไม่คิดจะฟังอีกแล้ว

แต่ว่า หลิวเสี่ยยี่กลับพูดว่า “อธิบาย นายพูดสิ จะอธิบายว่ายังไง?”

ติงเจ๋อ “……”

เขารู้ที่ไหนละว่าจะต้องอธิบายยังไง ยังไงซะนี่ก็เป็นความจริง พูดตะกุกตะกักอยู่นาน สุดท้ายก็ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

“นาย！สารเลว！”

ทันใดนั้น หลิวเสี่ยยี่ฟาดฝ่ามือไปทีหนึ่ง ตบเข้าที่ใบหน้าของติงเจ๋อ “นายมันสารเลวจริงๆ เศษสวะ ต่อไปอย่าให้ฉันได้เห็นนายอีก ถ้าหากว่านายยังมาเกาะแกะฉันอีก ฉันจะแจ้งตำรวจ”

“ไม่ ฉันจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้”

หลิวเสี่ยยี่รีบโทรแจ้งตำรวจ

ติงเจ๋อคิดอยากจะหนี แต่ยังไงซะเขาก็ไม่ใช่ขโมยที่ถือมีดก่อนหน้านี้ เดิมทีตัวเขาก็อ่อนแรงเพราะทำเรื่องอย่างว่ามากเกินไปอยู่แล้ว อย่าว่าแต่ฉินเฟิงเลย แม้แต่ฝูงชนใจดีที่อยู่ด้านข้าง เขาก็สู้ไม่ได้

ทันใดนั้น จึงถูกกดทับไว้อย่างแน่นหนา

“ไอ้หนุ่ม ดูแล้วนายอายุยังน้อย แต่ใจเลวทรามมาก ถึงได้เกือบจะใช้แผนการแบบนี้มาหลอกฉันได้แล้ว”

“เลวมาก ควรจะจับไปที่สถานีตำรวจ กักขังไว้สักสิบปีแปดปีไปเลย”

“เป็นเพราะเขา เมื่อกี้พวกเราเกือบจะเข้าใจคนใจดีคนนั้นผิดไป”

ฝูงชนใจดีมากมายต่างก็พูดด่าทอ

เกือบจะเข้าใจคนใจดีผิดไปแล้ว

ไม่นาน ตำรวจก็มาถึง พาตัวติงเจ๋อคนนั้นไป ในตอนที่ถูกพาไปยังเอาแต่ตะโกนด่าว่า “ไอ้หนุ่ม แกกล้าทำลายแผนของฉัน ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่”

คนถูกจับตัวไปแล้ว