บทที่ 510 ขวางฉัน?

Boundless Technology Group

ฉินเฟิงอยากจะขึ้นไป แต่ว่าถูกรปภ.ขวางไว้ที่หน้าประตู

“หยุด นายมาทำอะไร?”

รปภ.สองคนถือกระบองไฟฟ้าไว้ โบกสะบัดไปมา จ้องมองฉินเฟิง สำรวจมองฉินเฟิง ถึงแม้จะใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้าน แต่ไม่มีตัวไหนที่เป็นของแบรนด์เนมเลย จึงทำให้แววตาของพวกเขาปรากฏความดูถูกออกมา

ไอ้คนจนจากไหนกัน

แล้วยังคิดอยากจะเข้า Boundless Technology Group ของพวกเขา

“มาหาคน” ฉินเฟิงพูดนิ่งเฉย

“หาใคร?”

รปภ.สองคนถามต่อ

“ต่งเซิง”

ฉินเฟิงพูดคำนี้ออกมา

“ต่งเซิง? นั่นเป็นถึงท่านประธานของพวกเรา นายที่ดูแล้วเป็นคนจนอย่างนี้ กลับคิดอยากจะเข้าไป Boundless Technology Group แล้วยังอยากจะพบท่านประธานของเรา ตลก งั้นฉันถามนาย ได้นัดไว้หรือเปล่า?”

ลู่ซินหานที่เดินผ่านหัวเราะเยาะออกมาในทันที

“ผู้จัดการครับ”

รปภ.สองคนที่อยู่ด้านข้าง เมื่อเห็นผู้หญิงคนนี้ ก็รีบก้มหัวทันที

ลู่ซินหาน ผู้จัดการใหญ่ของ Boundless Technology Group และก็เป็นแฟนคลับอันดับหนึ่งของท่านประธาน Boundless Technology Group ด้วย คอยเอาแต่ตามจีบท่านประธานต่งเซิงของ Boundless Technology Group อย่างบ้าคลั่งมาตลอด

ส่วนเรื่องต่างๆที่เป็นการใส่ร้ายต่งเซิง เธอเป็นคนแรกที่ลุกออกมาปกป้อง

“ไม่ได้นัด”

ฉินเฟิงส่ายหัว “แจ้งไปหน่อย เขามาพบฉันแน่”

“เหอะ แจ้งไปหน่อย เขาจะมาพบนาย ตลกแล้ว นายคิดว่านายเป็นใคร นั่นเป็นถึงทานประธาน Boundless Technology Group เชียวนะ ท่านประธานอ่ะ นายรู้จักมั้ย? นายบอกให้เขามาพบนาย มาพบนายเนี่ยนะ?”

ลู่ซินหานหัวเราะเยาะ กอดอกพูดว่า “ฉันดูแล้ว นายคิดชั่วร้ายกับประธานต่งของพวกเรามากกว่า รปภ. ไล่ตีมันออกไปซะ ต่อไปเมื่อเห็นเขา เห็นครั้งหนึ่งตีครั้งหนึ่ง”

เธอโบกมือ รปภ.พวกนั้น ก็ถือกระบองไฟฟ้าเดินเข้ามาหาฉินเฟิง

“ไอ้หนุ่ม นายจบเห่แล้ว วันนี้ถ้าไม่ได้แขนขาหัก นายหนีไม่พ้นแล้วละ”

รปภ.พวกนั้นรีบเข้ามาล้อมไว้ สายตาไม่เป็นมิตร

ส่วนฉินเฟิงก็ยังไขว้แขนยืนอยู่กับที่เหมือนเดิม มองดูพวกเขา แล้วเอ่ยปากพูดว่า “พวกนาย ไม่อนุญาตให้ฉันเข้าไป แล้วยังจะตีให้ฉันขาหักงั้นหรอ?”

“พูดไร้สาระ”

ลู่ซินหานหัวเราะเยาะ

“เธอชื่อว่าอะไร?”

ฉินเฟิงมองไปทางลู่ซินหาน

“ฉันชื่อลู่ซินหาน เปิดเผยตนอย่างองอาจ วันนี้คนที่ขวางนายไว้ก็คือฉัน” ลู่ซินหานกอดแขนไว้ พูดด้วยใบหน้าเย่อหยิ่ง

“ดี”

ฉินเฟิงล้วงเอาโทรศัพท์ออกมา โทรออกไปสายหนึ่ง “ฉันสามารถรักษาขาของนายได้ แต่ว่าฉันถูกรปภ.ขวางไว้ที่หน้าประตู แล้วยังมีผู้หญิงคนหนึ่งที่ชื่อว่าลู่ซินหาน พูดว่าจะตีฉันให้จนขาหักอีกด้วย”

พูดจบ ก็วางสายไป

แต่ว่า คำพูดพวกนี้พวกเขาได้ยินอย่างชัดเจน ส่วนลู่ซินหานกอดอกยิ้มเยาะและพูดว่า “นายโทรหาใครละ? ท่านประธานของเราหรอ ฮ่าๆ น่าขันจริงๆ ท่านประธานของเรา งานยุ่งจะตาย จะมาสนใจนาย? ยิ่งไปกว่านั้น เบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวของท่านประธาน แม้แต่ฉันเองยังไม่รู้ แล้วนายจะรู้งั้นหรอ? นายแสดงอยู่ที่นี่ไปเถอะ แสดงไปเลย ฉันให้เวลานายหนึ่งนาที ฉันจะลองดูว่านายจะแสดงอะไรออกมาได้บ้าง”

ลู่ซินหานมองดูนาฬิกา

หลังจากผ่านไปหนึ่งนาที ลู่ซินหานเงยหน้าขึ้น ความดูถูกบนใบหน้าเห็นได้อย่างชัดเจน เอ่ยปากพูดว่า “ครบหนึ่งนาทีแล้ว นายเรียกอะไรมา ไม่เห็นเรียกอะไรมาเลย ไม่ใช่หรอ? โอกาส ฉันให้นายไปแล้ว แต่ว่า นายไม่คว้ามันไว้เอง ไป ตีขาของมันให้หัก”

ลู่ซินหานโบกมือ ทันใดนั้นรปภ.ก็พุ่งเข้าไป

แต่แล้ว