บทที่ 511 รักษาหายแล้ว!

“รักษาได้มั้ย?”

แต่ว่า ต่งเซิงเหมือนดั่งว่าไม่ได้ยินคำพูดของแพทย์คนนั้น มองฉินเฟิงและเอ่ยถามออกไป

เขาพิการมานานมากแล้ว

นานจนในความทรงจำของเขา มีแต่การนั่งอยู่บนรถเข็น

ในฐานะผู้สืบทอดของตระกูลต่ง กลับถูกส่งมาที่เมืองเปียนไห่เล็กแห่งนี้เพราะสองขาพิการ ใช้ชีวิตอยู่ดั่งคนไร้ชีวิต

เขาคาดหวังที่จะได้ลุกยืนขึ้นอย่างมาก

เขาไม่ใช่ว่าไม่เข้าใจคำพูดของแพทย์ แต่เบอร์โทรส่วนตัวของเขามีคนรู้ไม่ถึงสิบคนด้วยซ้ำ คนพวกนั้น ถ้าไม่ใช่ญาติสนิทของเขา ก็เป็นคนที่เขาคิดว่าสามารถทำความรู้จักกันไว้ได้

แต่ที่ไม่ต่างกันก็คือ ล้วนเป็นบุคคลที่ไม่ธรรมดา

คนๆนี้ จะต้องเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นแนะนำมาแน่นอน

แน่นอนว่าฉินเฟิงไม่ได้พูด เขาจึงไม่ได้ถามอีก

ไม่อย่างนั้น เพิ่งเริ่มแรกก็คงบอกชัดเจนเองแต่แรกแล้ว

ถ้าเขาเดาไม่ผิด เบอร์โทรนี้ซือหม่าเฉินเป็นคนให้เขามา ซือหม่าเฉินบอกกับฉินเฟิงว่า ในเมืองเปียนไห่ ยังมีอีกคนหนึ่งที่อาจจะรู้ตำแหน่งที่อยู่ของตระกูลซือหม่า

นั่นก็คือต่งเซิง

ผู้สืบทอดของตระกูลต่งที่สูงศักดิ์ แต่กลับถูกส่งมาเมืองเปียนไห่เพราะร่างกายพิการ

เป็นผู้มีอำนาจในเมืองเปียนไห่

“ได้ ให้เข็มเงินกับฉันสามเข็มก็พอแล้ว”

ฉินเฟิงไขว้แขนพูด

“เข็มเงินสามเข็ม ตลก หรือนายอยากจะวางยาพิษ ทิ่มแทงเข็มเงินสามเข็มลงไป จากนั้นก็ขูดรีดพวกเรา แผนการแบบนี้ ฉันเห็นจนเบื่อแล้ว คุณชายครับ ผมขอให้ไล่เจ้าคนนี้ออกไปครับ พูดจามั่วซั่ว แล้วยังจะเอาเข็มเงินสามเข็ม ถ้าหากว่าสามารถรักษาให้หายได้ง่ายขนาดนี้ แล้วยังจะมีแพทย์อย่างพวกผมไว้ทำไมละครับ”

ตาแก่คนนั้นพูดอย่างดูถูก

เชิดหน้าขึ้นด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง

เขาเป็นถึงแพทย์ที่มีชื่อเสียงระดับนานาชาติ ภายในเมืองเปียนไห่ ยิ่งถือเป็นระดับหนึ่ง เขาสบประมาทพวกแพทย์เร่ร่อนที่มาถึงก็บอกว่าขอเข็มเงินสามเข็มรักษาหายได้แบบนี้เป็นอย่างมาก

มาเพื่อหลอกเงินก็เท่านั้น

ในขณะที่เขาคิดว่าต่งเซิงจะขับไล่ฉินเฟิงออกไป จู่ๆต่งเซิงก็เอ่ยปากพูดว่า “เอาเข็มเงินมาสามเข็ม”

“คุณชายครับ”

ตาแก่อึ้งไป

“ฉันสั่งให้นายไปเอาเข็มเงินมาสามเข็ม！”

ต่งเซิงมองไปทางตาแก่คนนั้น สายตาดุร้าย เต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม

ตาแก่ตัวสั่น

สายตาคู่นี้ คือคุณชายอยากจะฆ่าคนแล้ว

เขารีบจากไป ไม่กล้าช้าแม้แต่วินาทีเดียว หลังจากนั้นไม่นาน ก็นำเอาเข็มเงินกลับมาสามเข็ม ยื่นให้กับฉินเฟิง แต่ในใจก็แอบคิดว่า “ไอ้เจ้านี่ กล้าหลอกลวงคุณชาย อีกเดี๋ยว ถ้าเขารักษาไม่หาย ฉันยังไม่รู้จะจัดการมันยังไงเลยเชียว” เขากำลังแค้น

เขากำลังรอ รอให้เจ้านี่รักษาล้มเหลว จากนั้นก็ขอร้องให้คุณชายฆ่ามันทิ้ง

“ยังต้องการอะไรอีก?”

ต่งเซิงถามฉินเฟิง

“ไม่ต้องการแล้ว เอาผ้าคลุมบนขาของนายออก แล้วพับขากางเกงขึ้น” ฉินเฟิงบอก

บนขาของต่งเซิง มีผ้าคลุมผืนหนึ่ง ใช้เพื่อให้ความอบอุ่นกับขาของเขา ถึงแม้อากาศจะไม่ได้หนาวเย็น แต่ว่าขาของเขา อุณหภูมิต่ำเพราะไม่ได้ขยับมานาน จึงจำเป็นต้องใช้ผ้าคลุมเพื่อให้ความอุ่น

“โอเค”

ต่งเซิงเอาผ้าคลุมออก พับขากางเกงขึ้น

“ดูให้ดี ฉันสงสัยว่าเจ้านี่คิดร้ายกับคุณชาย”

แพทย์คนนั้นใช้มือแตะต่งกางทีหนึ่ง แล้วพูดเสียงเบา

เขาไม่ชอบหน้าฉินเฟิงคนนี้ มาถึงก็บอกว่าสามารถรักษาขาของต่งเซิงได้ ถ้าหากว่ารักษาหายได้ แล้วที่เขารักษาให้ต่งเซิงมานานหลายปีขนาดนี้ แต่ก็ไม่หาย จะนับว่ารักษาอะไรกัน

ถือว่าเขาเป็นคนโง่งั้นหรอ

ดังนั้น เบื้องลึกหัวใจของเขา คิดว่าเจ้าคนนี้มาเพื่อหลอกเงิน

“รู้ครับ”

ต่งกางพูดตอบรับ

เขายืนอยู่ไม่ห่างจากต่งเซิงนัก ถ้าหากว่าเจ้าคนนั้นมีการกระทำอะไรผิดปกติ เขาสามารถควบคุมตัวเจ้าคนนั้นได้ทันที เขาเป็นยอดฝีมือที่บ้านใหญ่ส่งมาเพื่อปกป้องผู้สืบทอดโดยเฉพาะ

ในเวลานี้ ฉินเฟิงได้หยิบเอาเข็มยาวออกมาแล้ว

และเริ่มทำการทิ่มแทงเข้าไปทีละเข็ม

จากนั้น ก็เริ่มแตะอะไรบนขาของต่งเซิง