บทที่ 512 ความคิดของต่งเซิง

ฉินเฟิงพักผ่อนอยู่ในห้องพักผ่อนห้องหนึ่ง ต่งกางเป็นคนบริการด้วยตัวเอง

หลังจากนั้นสี่ชั่วโมง

มีคนเปิดประตูเข้ามา เป็นแพทย์แก่คนนั้นเดินเข้ามา เข้ามาถึงก็คุกเข่าลงกับพื้น “ฉันมีตาไม่มีแววเอง ดูถูกท่านปรมาจารย์ ท่านปรมาจารย์ลงโทษผมได้ตามสบายเลยครับ ผมยอมรับทั้งหมด”

คำนับขอโทษแล้ว

แต่ว่า ฉินเฟิงไม่มีอารมณ์จะมาคิดแค้นอะไรกับเขา เพียงแค่เดินออกไปพร้อมกับต่งกาง

แต่ว่า ตาแก่คนนั้นกลับไม่ยืนขึ้น

คุณชายบอกว่า ต้องคุกเข่าจนเขาพอใจ ถ้ายังไม่พอใจก็ให้คุกเข่าไปเรื่อยๆ

ไม่นาน ฉินเฟิงก็มาถึงห้องทำงานชั้นบนสุด ต่งเซิงก็ยังนั่งอยู่ที่นั่งตำแหน่งเดิม แต่ไม่เหมือนกับหน้าตาเย็นชาเหมือนก่อน ต่งเซิงในตอนนี้มีใบหน้ายิ้มแย้มยินดี กำลังลูบไล้ขาของตัวเอง

เหมือนกับโรคจิตคนหนึ่ง

แต่ว่า ก็พอเข้าใจได้

เพราะก็ผ่านมาสิบปีแล้ว ขาของเขาไร้ความรู้สึกมาโดยตลอด แต่ตอนนี้มีความรู้สึกแล้ว เขาต้องยินดีปรีดาอยู่แล้ว

“มีความรู้สึกแล้ว ฉันคิดว่า ฉันสามารถลุกขึ้นยืนได้” ต่งกางพูดอย่างดีใจ

ฉินเฟิงเดินเข้าไป ดึงเข็มออกทีละเข็ม จากนั้นก็ยกมือขึ้น “นายสามารถลุกขึ้นยืนได้แล้ว”

ต่งเซิงลองใช้แรง และจากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนได้จริงๆ จนสุดท้าย ร่างกายยืนตรงของเขา มองดูท้องฟ้าด้านนอก เขาไม่เคยรู้สึกได้มาก่อนว่าท้องฟ้าในวันนี้จะสวยงามมาขนาดนี้

ทำให้ผู้คนลุ่มหลง

สิบนาทีเต็มๆ

ต่งเซิงกำลังเพลิดเพลินอยู่กับการที่ขาของตัวเองฟื้นฟูขึ้น และสูดดมอากาศอย่างโลภมาก สุดท้าย ก็หันหน้ามาทางฉินเฟิง “ครั้งนี้นายรักษาฉันหาย ฉันรู้สึกขอบคุณนายมาก นายต้องการอะไร อำนาจ ตำแหน่ง เงินทอง หรือผู้หญิง เพียงแค่นายพูดมา ฉันให้นายได้หมด”

ในวินาทีนี้ เขาเป็นผู้สืบทอดตระกูลต่งที่สูงส่ง

แต่แล้ว

เขาไม่รู้ว่าคนที่เขาเผชิญหน้าด้วยเป็นบุคคลที่ทำให้ตระกูลต่งเองยังต้องหวาดหวั่น

ตระกูลต่งเองก็นับว่าเป็นตระกูลใหญ่ เหมือนดั่งตระกูลซือหม่า ประวัติศาสตร์ยาวนาน แต่ตระกูลซือหม่าตอนนี้ยังโดนฉินเฟิงไล่ตาม จนไม่กล้าแม้แต่จะโผล่หน้าออกมา ถ้าหากว่าซือหม่าเฉินรู้ว่าเขาใช้ท่าทางนี้ต่อฉินเฟิงละก็

คงจะต้องคิดว่าต่งเซิงบ้าไปแล้วแน่นอน

ผู้สืบทอดตระกูลต่ง อยู่ต่อหน้าฉินเฟิงนับว่าเป็นตัวอะไร

ที่สำคัญยิ่งกว่าก็คือ ที่จริงแล้วฉินเฟิงก็ไม่ได้เป็นวิชาการแพทย์อะไร แต่ว่าห้ามความสามารถของตัวเองไม่ได้ ความสามารถอย่างปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ ทั่วประเทศมีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และตระกูลต่งเองก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะให้ปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่คนหนึ่งมารักษาให้

ปรมาจารย์ที่ยิ่งใหญ่ถ้าไม่ใช่ผู้นำอาวุโสของตระกูลที่ตัดออกจากโลกภายนอก นั่นก็คือเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวที่อยู่ในกองทัพทหาร

ตระกูลต่งของเขาสามารถเรียนเชิญมาได้ที่ไหนกัน

ถ้าหากว่าตระกูลต่งรู้ว่า ฉินเฟิงรักษาต่งเซิงด้วยตัวเองละก็ คงจะคิดว่าได้รับแต้มบุญ ต่งเซิงได้มหาโชคแล้ว

แต่ว่า ยังไงซะตอนนี้ฉินเฟิงก็อยู่ในตัวตนที่ถ่อมตน ก็ไม่ได้รู้สึกโกรธอะไร เพียงแค่ใช้สายตาส่งสัญญาณให้กับสองคนด้านข้าง

“ออกไป”

ต่งเซิงเข้าใจได้ในทันที จึงรีบบอกกับทั้งสองคนนั้น

“คุณชายครับ ถ้าหากผมออกไป แล้วคุณมีอันตราย….”

ต่งกางมีความลังเล

“ออกไป ถ้าหากเขาจะทำร้ายฉัน คงทำไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรักษาขาของฉันให้หายหรอก ออกไปซะ” ต่งเซิงพูดต่อว่า

“ครับ”

ครั้งนี้ต่งกางถึงได้ค่อยๆถอยออกไป

“ลูกน้องของฉันไม่มีมารยาท ท่านปรมาจารย์อย่าได้กล่าวโทษนะครับ ในห้องทำงานของฉันไม่มีกล้องวงจรปิด และก็ไม่มีใครกล้าแอบฟัง ทุกเรื่องที่ท่านปรมาจารย์พูด ฉันเองก็จะจดจำไว้ในใจ ไม่พูดออกไปแน่นอนครับ”

ต่งเซิงค่อยๆพูด

เขาเป็นคนฉลาด รู้ว่าทำไมถึงต้องให้สองคนนั้นออกไป

ถ้าไม่ใช่เรื่องไม่ดีที่ให้คนอื่นรู้ไม่ได้ ก็เป็นเรื่องใหญ่

ไม่ว่ายังไง ก็ล้วนไม่ควรหลุดรอดออกไป