บทที่ 513 ต่งกางลงมือ

บางทีเขาอาจจะสยบเจ้าคนนี้มาไม่ได้ จึงได้ยอมแพ้ไป ในเมื่อเก็บไว้เองไม่ได้ งั้นเป็นเพื่อนกันก็ได้

ต่งเซิงไม่รู้ว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของเขา เป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องมากที่สุดในชีวิตนี้

ถ้าหากให้ซือหม่าเฉินรู้ว่าต่งเซิงคิดอยากจะสยบเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว คงจะตะลึงอย่างมากแน่นอน แม้แต่ตัวเขาผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของตระกูลซือหม่า ตำแหน่งไม่ต้อยต่ำไปกว่าต่งเซิง ถึงขั้นที่ยังสูงกว่าต่งเซิงเล็กน้อยด้วยซ้ำ ยังเรียกฉินเฟิงว่าใต้เท้าอยู่เลย

แล้วยังคิดจะเป็นเพื่อน

พวกเขาต่างก็ยังไม่มีสิทธิ์มากพอที่จะเป็นเพื่อนของฉินเฟิง

“ลูกน้อง เรียกลู่ซินหานมา”

ต่งเซิงออกคำสั่ง

ไม่นาน ลู่ซินหานที่ยังเดินวนไปมาในห้องทำงานก็ได้รับแจ้ง เธอยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีก แต่ว่าเธอให้กำลังใจกับตัวเองในใจว่า “เป็นเพราะว่าก่อนหน้านี้ตัวเองขวางคนนี้ไว้แล้วเป็นผลงานดีแน่นอน ท่านประธานจะให้ฉันเข้าไปเลื่อนตำแหน่ง เพิ่มเงินเดือน และเลี้ยงข้าวฉันแน่ๆ”

เธอยังมีความรู้สึกดีใจด้วยเล็กน้อย

ในความคิดของเธอ ไอ้คนจนที่ไม่มีปัญญาใส่แบรนด์เนมคนนั้นจะสั่งให้ท่านประธานทำอะไรได้

จะต้องเอาเบอร์ของท่านประธานมาจากไหนไม่รู้ แล้วก็หลอกลวงท่านประธาน ตอนนี้จึงได้สั่งให้ตัวเองเข้าไป จะต้องให้เข้าไปอธิบายแน่นอน

คิดๆอยู่แล้วก็มาถึงที่ชั้นบนสุด

เป็นสถานที่ที่ห้องทำงานของต่งเซิงอยู่

“ท่านประธานคะ ขาของคุณหายดีแล้ว?”

ลู่ซินหานเดินเข้ามา วินาทีแรกก็มองเห็นต่งเซิงที่ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง เมื่อเห็นเขายืนขึ้น ขาคู่นั้นที่เรียวตรง เธอก็ปิดปากตกใจขึ้นมาทันที

หายแล้ว

“อืม”

ต่งเซิงพยักหน้า

ลู่ซินหานนึกถึงก่อนหน้านี้ที่เธออยู่ในห้องทำงานแล้วเห็นแพทย์คนนั้นที่คอยอยู่กับต่งเซิงอยู่ตลอดเวลาจากไป ก็รู้ได้ในทันที แพทย์คนนั้นอยู่ข้างกายต่งเซิงตลอดเวลาไม่เคยห่าง

แต่เขาจากไปแล้ว แสดงว่า เขารักษาต่งเซิงหายแล้ว

ดังนั้นเขาจึงจากไป

ทำภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

เมื่อนึกถึงนี่ ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมา เดิมทีเธอชอบต่งเซิง ส่วนมากเป็นเพราะว่าฐานะตำแหน่งของต่งเซิงสามารถให้เธอได้ใช้ชีวิตคุณนายเศรษฐินี แต่ว่าตอนนี้ขาหายดีแล้ว ไม่ใช่คนพิการอีกต่อไปแล้ว

และวินาทีแรกที่ขารักษาหายดี เขาก็เรียกเธอมา

นี่หมายความว่ายังไง

นี่หมายความว่ายังไง

ต่งเซิงชอบเธอ เมื่อขาหายดี ก็อยากจะบอกกับเธอในทันที จากนั้นก็คบหากับเธอ โรแมนติกจัง เธอยิ่งคิดยิ่งโรแมนติก ชีวิตเศรษฐินีของเธอกำลังจะมาแล้ว

“เธอ….”

ต่งเซิงกำลังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“ฉันตกลงค่ะ”

ลู่ซินหานก้มหน้า มือจับปลายเสื้อไว้ มีท่าทางเขินอาย

ต่งเซิงขมวดคิ้ว ถูกไล่ออกยังดีใจขนาดนี้ เพราะไม่อยากจะอยู่ในบริษัทมาตั้งนานแล้ว?

“โอเค งั้นเธอก็ลงไปเขียนใบลาออกแล้วกัน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เธอก็ไม่ได้อยู่ในบริษัทของเราอีกแล้ว” ต่งเซิงพูดจบ ก็หันหลังใส่

“ค่ะ พวกเราไปโรงแรม…อะไรนะคะ ใบลาออก！”

วินาทีนี้ เหมือนดั่งฝันหวานถูกปลุกขึ้น ลู่ซินหานอึ้งไปทันที “ใบลาออกอะไรคะ ทำไมฉันต้องลาออกคะ?”

“ไม่ใช่ลาออก แต่ถูกฉันไล่ออก”

“เพราะอะไรคะ”

“ไม่เพราะอะไรทั้งนั้น”

สายตาต่งเซิงเย็นชา เธอขัดใจผู้มีพระคุณของฉัน แล้วยังคิดจะอยู่ในบริษัทของฉัน ฝันไปเถอะ

ส่วนคำอธิบาย

ต่งเซิงเป็นใคร จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง?

“ไม่ค่ะ ฉันไม่ลาออก ฉันไม่ค่ะ”

ลู่ซินหานส่ายหัวอย่างบ้าคลั่ง เป็นแบบนี้ได้ยังไง หรือว่าไม่ได้หาเธอเพื่อไปฮันนีมูนกันงั้นหรอ หรือว่าเธอไม่ใช่ว่าจะได้ใช้ชีวิตเศรษฐินีแล้วหรอ ทำไมถึงได้ถูกไล่ออกละ

ทำไมถึงไม่เหมือนกับที่เธอคิดเลยสักนิด