บทที่ 514 เอือมระอา

“ไอ้หนู คุณชายบอกให้แกหลบไป”

หวางหู่เห็นว่ามีเพียงแค่สองคนจริงๆ ก็ใจกล้าขึ้นมาทันที สะบัดท่อเหล็กแท่งหนึ่ง สูบบุหรี่ไว้ม้วนหนึ่งแล้วเดินเข้ามา สีหน้าหาเรื่อง “ยังไม่ไปอีก แกคิดอยากจะนอนโรงพยาบาลสักกี่วัน?”

ปึก

เพิ่งพูดจบ

ต่งกางก็ลงมือแล้ว ร่างกายเหมือนดั่งกระสุนปืนใหญ่ ตีไปที่ร่างกายของหวางหู่ เพียงหมัดเดียวก็ต่อยหวางหู่กระเด็นออกไป

ชนเข้ากับพุ่มดอกไม้

แล้วกระอักเลือดออกมา

จากนั้นก็สลบไป

ต่งกาง ในฐานะที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของต่งเซิง แน่นอนว่าไม่ได้อ่อนหัด

เมื่อลงมือก็รู้แล้วว่าเก่งไม่เก่ง

“เก่งขนาดนี้เชียว?”

ติงเจ๋ออึ้งไป เก่งขนาดนี้เลยหรอ อย่างน้อยหวางหู่ก็เป็นลูกพี่ใหญ่คนหนึ่ง แต่ถูกตีสลบในทีเดียว ช่างไม่สมฐานะซะเลย และในเวลานี้ สายตาของต่งกางได้มองมาที่ตัวเขา

“ไป เข้าไปกันให้หมด พวกเรามีคนเยอะ”

ติงเจ๋อรู้สึกขนลุก คนๆนี้ จ้องตัวเองเขม็ง จึงได้ตะโกนออกมาทันที แล้วถอยหลังหลบไปก้าวหนึ่ง

“ใช่ พวกเราคนเยอะ”

“พวกเรามีคนเยอะ สามารถจัดการมันได้”

“พวกเรามีคนเยอะ ไป”

นักเลงพวกนั้น อย่างน้อยก็ออกมาเร่ร่อนตะลอน แน่นอนว่าเคยเจอมาทุกสถานการณ์แล้ว จึงได้ให้กำลังใจกันและกัน แล้วก็มองในมือของตัวเองที่ต่างก็มีอาวุธ แต่อีกฝ่ายมีเพียงแค่คนเดียวเท่านั้น

ส่วนอีกคนหนึ่ง ไม่ได้คิดจะลงมือ

จัดการกับคนเดียว พอแล้ว

จากนั้น พวกเขาก็พุ่งเข้าไป

แต่ว่า ติงเจ๋อถอยหลังแล้วก็หนี เขามีลางสังหรณ์ ถ้าเขาไม่หนีตอนนี้ ก็จะหนีไม่พ้นแล้ว

แต่ว่าในตอนที่เขาเพิ่งวิ่งได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆก็มีสิ่งบางอย่างลอยมาจากบนฟ้า แล้วทับใส่เขา จากนั้นก็มีครั้งที่สอง ครั้งที่สาม ครั้งที่สี่…..จนสุดท้ายก็รวมเป็นกอง

ใช่แล้ว

ล้วนเป็นนักเลงพวกนั้น

ถูกต่งกางจัดการไปแล้วทีละคน จากนั้นก็โยนมาทับใส่ติงเจ๋อจนขยับไม่ได้

ถูกทับไว้แล้ว

“ไม่นะ ไม่นะ”

ติงเจ๋ออยากจะคลานออกมา แต่ว่าคลานไม่ออกมา จากนั้นต่งกางกับฉินเฟิงก็ค่อยๆเดินมา

“คุณผู้ชายครับ จะจัดการเจ้าคนนี้ยังไงครับ?”

ต่งกางเอ่ยถาม

ฉินเฟิงเหลือบมองดูแม่น้ำที่อยู่ตรงข้าม แล้วก็ย่อตัวลงมาติงเจ๋อว่า “ว่ายน้ำเป็นมั้ย?”

“ไม่…ไม่เป็น…”

ติงเจ๋อไม่รู้ว่าฉินเฟิงจะทำอะไร จึงได้เอ่ยปากพูดความจริงออกไป

เขาว่ายไม่เป็นจริงๆ

“งั้นก็ดี โยนไปที่กลางแม่น้ำก็แล้วกัน” ฉันเฟิงพูด

“อะไรนะ…ไม่…พวกนายทำแบบนี้ไม่ได้….พ่อฉันเป็นท่านประธานของติงซื่อกรุ๊ป….นายทำแบบนี้กับฉันไม่ได้…ไม่….พวกนายห้าม….” ติงเจ๋อตะโกนอย่างบ้าคลั่ง

“ท่านประธานของติงซื่อกรุ๊ป เหอะ”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ในแววตาของต่งกางมีความดูถูกแวบเข้ามา

ติงซื่อกรุ๊ป อยู่ต่อหน้าตระกูลต่งแล้วแค่เป็นอากาศยังนับไม่ได้เลย แต่ดันกล้าเอาสิ่งนี้มาข่มขู่พวกเขา

ต่งกางยกหน้าอกของติงเจ๋อขึ้น จากนั้นก็เดินไปที่ฝั่งตรงข้าม จากนั้นก็ส่งเสียงในลำคอ แล้วออกแรงโยน กำลังของเขามีเยอะมาก ระยะห่างร้อยกว่าเมตร แล้วโยนเข้าไปที่กลางแม่น้ำ

ได้ยินเพียงแค่เสียงพรึ่บ

ติงเจ๋อก็ตกลงไปในน้ำแล้ว

ตะเกียกตะกายอย่างบ้าคลั่งอยู่ภายในน้ำ

จากนั้นก็จมลงไปใต้แม่น้ำ

ดูแล้วว่ายน้ำไม่เป็นจริงๆด้วย