บทที่ 523 หวางต้าเหนียนกลัว

แต่ว่า หวางต้าเหนียนไม่ได้นิ่งเฉยไป เพราะว่าถ้ามัวแต่อึ้ง มันจะเสียเวลา ถ้าฉินเทียนที่ถูกลูกน้องเขาจับตัวไป ได้รับบาดเจ็บอะไร เขาก็อาจจะไม่ใช่แค่ติดคุก2ปีง่ายๆ เท่านั้น

ชีวิตก็อาจจะต้องเสียไปด้วย

“ที่รักคะ คุณจะไปไหน?”

เลขาสาวเห็นว่าหวางต้าเหนียนจะออกไป ก็เลยมองมาด้วยสายตาออดอ้อน

ยั่วยวนคนได้ดี

แต่ว่าหวางต้าเหนียนไม่มีเวลามาสนใจเลขาสาวแล้ว อย่างไรหลายปีต่อจากนี้ เขาก็อาจจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับเลขาสาวคนนี้อีกแล้ว ต่อให้น่าหลงใหลแค่ไหน ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาแล้ว

เขาจะต้องรีบไปช่วยคน！

เขาโทรหาหยางซิวคนนั้นก่อน คนนั้นเป็นลูกน้องของเขา เขาก็เลยมีเบอร์โทรศัพท์เป็นธรรมดา แต่ว่าผลลัพธ์ที่ได้มันเกิดความคาดหมายของเขา เพราะมันไม่มีคนรับสาย เขาก็เลยมีสีหน้าบึ้งขึ้นมาทันที

“รับเงินของติงเจ๋อ ก็เลยไม่รับสายงั้นสิ?”

หวางต้าเหนียนเดาได้ว่าต้องแบบนี้

เวลานี้ เขายังโทรมา จะมีเรื่องอะไรได้ คงจะต้องถูกบีบบังคับให้ปล่อยฉินเทียนคนนั้น แต่ติงเจ๋อก็คิดขึ้นได้ว่าเป็นเรื่องนี้ ดังนั้นก็เลยยัดเงินให้เขาไป

เรื่องนี้ หวางต้าเหนียนก็รู้

ตอนนี้เป็นเพราะว่าติงป่าวซานมาไหว้วานเขาไว้ ดังนั้นเขาเลยคิดว่า ใครมาพูด เขาก็ไม่มีทางปล่อยคนไปแน่ ดังนั้นเขาก็เลยไม่ได้สนใจ แต่คิดไม่ถึงว่า คนอย่างต่งเซิงจะโทรมาเอง

นี่เป็นบุคคลระดับผู้ใหญ่มาก

ฉินเทียนคนนั้นไปเกี่ยวข้องกับเขาด้วยหรือนี่

ทำให้หวางต้าเหนียนยิ่งมีสีหน้าแย่ขึ้นเรื่อยๆ แล้วก็รีบโทรออกไปหลายสาน “นำคนตามกูไปที่สถานีตำรวจ”

เขาไม่ได้พูดอะไร แต่โทรหาลูกน้องตัวเอง

เรียกรวมกำลังอย่างเร่งด่วน

หลังจากนั้น15นาที

ตำรวจพวกนั้นก็กลับมาที่สถานีตำรวจกันอีกครั้ง และเฝ้ารออย่างเคร่งครัด ไม่มีใครรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น รู้เพียงแค่ว่าหวางต้าเหนียนผู้บังคับบัญชาของพวกเขา เรียกให้พวกเขามารวมกันที่นี่

ด้านหน้า ก็มีหวางต้าเหนียนเดินพุ่งพุ้ยเข้ามา

สีหน้าเคร่งขรึม แถมยังมีเหงื่อไหลด้วยความกังวลด้วย

ทำให้ตำรวจรอบๆ อึ้งกันไป แม้แต่หวางต้าเหนียนที่มีฉายาเสื้อยิ้ม ก็ยังมีสภาพเป็นแบบนี้ ครั้งนี้มันมีเรื่องด่วนอะไรกันแน่ ถึงขนาดเรียกมาตัวกันที่สถานีตำรวจแบบนี้ หรือว่าจะมีคนมาบุกโจมตียึดครองรังของพวกเขางั้นหรือ?

“ไป”

แต่ก็ไม่รอให้พวกเขาได้คิดอะไรมาก หวางต้าเหนียนสะบัดมือ แล้วก็พาพวกเขาเข้าไป

เดินมาจนถึงห้องสอบสวนหมายเลข11

หวางต้าเหนียนมองไปที่ประตูของห้องสอบสวนหมายเลข11 อยู่ดีๆ ก็ไม่กล้าเปิดประตู เพราะกลัวว่าฉินเทียนที่อยู่ข้างในจะถูกซ้อมจนนองเลือด ถ้าเป็นแบบนั้นล่ะก็ จุดจบของเขาก็จะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน

ดังนั้น เขาก็เลยกลัว

ลูกน้องก็มองๆ หวางต้าเหนียน แล้วก็รู้ขึ้นมาได้ ว่าข้างในเป็นกรณีพิเศษ ทันใดนั้นก็มีตำรวจหลายคนเข้าไปใกล้ประตู จากนั้นก็ส่งสายตาคนที่เหลือก็ยกปืนในมือขึ้นมา เล็งไปที่ประตู แล้วก็เปิดประตูออก

พอเปิดออก ก็มีกลิ่นคาวเลือดโชยออกมาที่ประตู

ทำให้หวางต้าเหนียนตัวสั่นระริก

และจากนั้น ก็มีเสียงดังออกมาจากข้างใน

“อ้าว มีคนมาแล้ว”

เสียงนี้ ไม่ใช่ของหยางซิว！

หวางต้าเหนียนรีบเงยหน้ามอง ในดวงตาก็มีความดีใจเกิดขึ้น เสียงนี้ไม่ใช่ของหยางซิว เสียงลูกน้องตัวเอง เขาต้องจำได้แน่นอน แต่มันไม่ใช่เสียงของหยางซิว ถ้าอย่างนั้นก็จะต้องเป็นเสียงของฉินเทียนคนนั้นแน่นอน

และเขาก็มองเข้าไปด้านใน

ฉินเทียนคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนกองศพที่ถูกโจมตีจนสลบไป ดูพวกเขาแล้ว ไม่มีร่องรอยบาดแผลอะไรเลย ไม่มีเลือดด้วย ดูเรียบร้อยหมด

แต่ว่า ตำรวจพวกนั้นก็ได้บุกเข้าไปแล้ว จ่อปืนไปยังฉินเฟิง แล้วตะโกนดังว่า “คุณได้ทำผิดต่อ..........”

“ทำอะไรผิด！”

เสียงดังผลัวะ