บทที่ 524 จัดการติงเจ๋อ

ที่โรงแรมชีเทียน

บนชั้น5 ห้องตรงข้ามกับสถานีตำรวจพอดี หลิวเสี่ยยี่กำลังยืนอยู่ตรงหน้าต่าง มือกอดอก สายตาจับจ้องไปยังฝั่งตรงข้าม แต่น่าเสียดายมองไม่เห็นอะไร

ที่นี่ปลุกต้นไม้ไว้มาก

บดบังไว้หมด

แต่นี่ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคต่อการมองของหลิวเสี่ยยี่

เธอสวมชุดเรียบง่าย แต่ก็ไม่ได้ปกปิดเรือนร่างอันสวยงามของเธอ แล้วเส้นผมดกดำเงางามของเธอ เดิมทีนั้นมัดเอาไว้เป็นมวย แต่ว่าวิ่งมาเร็ว ผมก็เลยคลายออก

แต่ก็ทำให้เธอดูสวยมากขึ้น

เอามือจับคาง สายตาที่ครุ่นคิด เส้นผมอันดกดำนั้น กลับทำให้หลิวเสี่ยยี่ดูเซ็กซี่มากขึ้น

ชวนให้คนหลงใหล

แต่ในตอนนี้ ก็มีหัวของชายคนหนึ่งโผล่ขึ้นมาที่ด้านหลังของเธอ จับไหล่ของเธอไว้ แล้วก็สูดลมหายใจดมเข้าไปอย่างแรง ใบหน้าเผยอารมณ์หื่นกาม “ตัวคุณมีกลิ่นหอม เป็นกลิ่นของสาวบริสุทธิ์ คุณรู้ไหม ผมนอนกับผู้หญิงมาเยอะ ถ้าไม่ถึงร้อยก็น่าจะ50-60คนได้แล้ว แต่ละคนล้วนเป็นเกรดดีหมด แต่เมื่อเทียบกับคุณแล้ว ก็ต้องยอมแพ้ให้กับคุณ ที่สำคัญก็คือ คุณเป็นคนที่ผมได้มาครอบครองยากมาก เสียแรงเสียเวลามากกว่าจะได้มา คืนนี้ผมก็จะค่อยๆ ถอดเสื้อผ้าคุณทีละชิ้น เหมือนค่อยๆ ปอกเปลือกไข่อย่างทะนุถนอม”

หลิวเสี่ยยี่กำลังตัวสั่น

ใช่

สั่น

สั่นอย่างบ้าคลั่ง

เธออยากหนีไปจากมารร้ายตัวนี้ หนีไปจากติงเจ๋อ

แต่ว่า ตอนที่เธอกำลังจะทนไม่ไหวแล้วนั้น ติงเจ๋อก็เข้ามาใกล้ที่ใบหูของเธอ แล้วก็เป่าลมออกมา พร้อมกับพูดแทะโลมว่า “คุณคิดจะหนี ใช่ไหม? ผมไม่ขวางคุณไว้หรอก ถ้าคุณจะหนีก็จะไปตอนไหนก็ได้ แต่พอคุณหนีไปแล้ว ไอ้คนที่ชื่อฉินเทียน ก็จะตายต่อหน้าคุณ คุณรู้ไหมว่าจะตายอย่างไร กระทืบให้ตายทั้งเป็น”

ติงเจ๋อผายมือออก แสดงท่าทีว่า “คุณจะไปตอนไหนก็ได้ ผมบอกแล้ว ผมจะไม่ขวางคุณ”

หลิวเสี่ยยี่ที่สั่นๆ ก่อนหน้านี้ ก็ไม่สั่นแล้ว เธอค่อยๆ สงบลง จากนั้นก็มองฝั่งตรงข้าม แล้วพูดว่า “ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น”

“เสี่ยวยี่ ผมบอกแล้ว ว่าคุณไม่เหมือนใคร จุดที่พิเศษก็คือจุดนี้แหละ จิตใจดี เสียสละตัวเองเพื่อคนอื่น และบอกตามตรง เล่นกับผู้หญิงแบบคุณ ผมรู้สึกว่าตัวเองชั่วมาก แต่ผมก็ไม่เคยเล่นแบบนี้มาก่อนเลย”

ติงเจ๋อเปิดไวน์ สายตาก็ไม่ละไปจากเรือนร่างของหลิวเสี่ยยี่เลย มันเต็มไปด้วยไปกำหนัด “ผมอยากรู้จริงๆ ผู้หญิงแบบคุณ พออยู่บนเตียงจะเป็นอย่างไร? เดี๋ยวจะไป อีกเดี๋ยวก็ไม่ไป? เดี๋ยวปฏิเสธเดี๋ยวก็เชื้อเชิญ”

เขาอดใจรอไม่ไหวแล้ว

ผู้หญิงแบบนี้ เขาอยากได้มานานแล้ว

ติงเจ๋อก็รีบดูเวลา แล้วก็เดินมาจับเสื้อผ้าของหลิวเสี่ยยี่ พร้อมพูดว่า “ตามเวลาที่เราได้ตกลงกันไว้ พวกนั้นก็น่าจะมากันแล้ว พวกเราก็เริ่มกันได้แล้ว อ่อแล้วก็ คุณต้องมีอารมณ์ร่วมด้วยนะ แบบนี้หมอนั่นจะได้รอดตาย”

เขาหัวเราะอย่างบ้ากาม เสื้อก็ค่อยๆ ถูกถกขึ้นเรื่อยๆ ถกขึ้นเลยเอวที่อ่อนช้อยนั้นขึ้นไป หลิวเสี่ยยี่ตัวเย็นเฉียบ ไม่มีทีท่าจะขัดขืนเลย ทำให้ติงเจ๋อมีอารมณ์พลุ่งพล่านมากขึ้นเรื่อยๆ

ใกล้จะถึงสองเนินปทุมถันนั้นแล้ว

เป็นเนินปทุมถันที่เขาใฝ่ฝันมานาน

ตอนที่จะถึงหน้านั้นเอง เสียงดังตู๊ม ประตูถูกถีบออก ทำให้ติงเจ๋อขมวดคิ้วพูดว่า “ลนลานอะไรกันวะ ไม่รู้จักเคาะประตูเสียบ้าง กูกำลังทำเรื่องสำคัญอยู่ มึงเห็นไหม”

เขานึกว่าเป็นหยางซิว

แต่ว่าในตอนนี้ ก็มีเสียงของฉินเฟิงดังขึ้น

“ทำเรื่องอะไรวะ? กำลังเตรียมจัดงานศพให้ตัวเองอยู่หรอวะ?”

เสียงนี้ เป็นเหมือนเสียงจากนรก ทำให้อุณหภูมิในห้องเย็นยวบลงทันที ขนลุกไปหมก และเสียงนี้ ทำให้ทั้งสองคนอึ้งนิ่งไป

“เอ่อ.......หมอนั่นหรอวะ?”

ติงเจ๋อเหมือนหัวจะแตก

นี่มันเป็นเสียงของหมอนั่น

“พี่ฉินเทียน”

และพอหลิวเสี่ยยี่ได้ยินเสียงนี้ ครั้งนี้เหมือนได้ชีวิตใหม่อีกครั้ง ถึงกับต้องเอามือปิดปากและร้องไห้ออกมา จากนั้นก็ดิ้นออกจากมือของติงเจ๋อ เอาเสื้อผ้าปิดกลับลงมาเหมือนเดิม แล้วก็หันไปมองข้างหลัง