บทที่ 525 แม่ของเสี่ยวยี่： “หาเวลา แล้วก็จัดการกับเรื่องนี้เสีย！”

บนถนน แสงไฟส่องทางยังคงสว่างอยู่ แต่บนถนนไม่ค่อยมีใครเดินทางกันแล้ว

พอมองออกไป ก็มีแค่2คน

แต่ว่า สองคนนี้กลับหยุดอยู่บนถนน เพราะว่าหลิวเสี่ยยี่เจ็บเท้า เธอกำลังนั่งอยู่บนม้าหินตัวหนึ่ง แล้วก็ตรวจดูเท้าของตนเองอย่างหวงแหน บนเท้ามีรอยช้ำ

ก่อนหน้านี้วิ่งเร็วเกินไป ข้อเท้าเลยพลิก

พอเดินก็ปวด

ดังนั้น เธอเลยหยุดอยู่บริเวณนี้

“เอ่อ เอางี้ คุณไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันค่อยๆ เดินกลับไป”

หลิวเสี่ยยี่เงยหน้ามองฉินเฟิง แล้วก็พูดดีๆ ด้วย

แต่ว่า ฉินเฟิงก็หันมามองเธอ จากนั้นก็ย่อตัวลงไป แล้วจับเท้าของหลิวเสี่ยยี่ หลิวเสี่ยยี่ก็ทำตัวไม่ถูก ยังไม่มีใครจับเท้าของเธอ นอกเจ้าพ่อของเอเลย แต่ว่าฉินเฟิงก็พูดว่า “อย่าขยับ”

สองคำนี้เหมือนมีพลังบางอย่าง ทำให้เธอไม่ขยับไปเสียจริงๆ

จากนั้น ฉินเฟิงก็ถอดรองเท้าของเธอออก ด้านในเป็นถุงเท้าลายหมูน้อย ทันใดนั้นฉินเฟิงก็เงยหน้าขึ้นไป หลิวเสี่ยยี่ก็หน้าแดงก่ำ “ไอหย๋า ก็ฉันชอบหมูน้อยไง น่ารักดีออก คุณว่าไหม?”

“คิดว่า คิดว่า ก็น่ารักดี น่ารักดี”

ฉินเฟิงยิ้ม

คืนนี้เขาถูกผู้หญิงคนนี้ทำให้ซาบซึ้งใจเสียแล้ว เดิมทีนั้นเขาไม่ได้สนใจหลิวเสี่ยยี่ แต่ตอนที่หลิวเสี่ยยี่ยอมเอาตัวเองเป็นเครื่องมือแลกเปลี่ยนกับติงเจ๋อแล้วนั้น

เขาก็ซาบซึ้ง

ยัยบื้อคนนี้ บื้อจนน่ารักดี

ทำให้เขาอดเป็นห่วงไม่ได้ ดังนั้นก็เลยยอมฟังที่หลิวเสี่ยยี่พูด

“เห็นไหมล่ะ หมูน้อยน่ารักจะตาย จอร์ช หมูเปปป้า.....งุ้ย....”

เดิมทีหลิวเสี่ยยี่ยังพูดอะไรเล่นอยู่ แต่ว่าทันใดนั้น เธอก็ร้องออกมา แถมยังไม่ใช่เสียงร้องปกติ แต่เป็นเสียงร้องแบบสยิวๆ ทำให้หลิวเสี่ยยี่รีบเอามือปิดปากทันที แล้วก็หน้าแดง

พอก้มหน้าลงไปมอง ก็เห็นว่าฉินเฟิงกำลังนวดเท้าให้เธอ “เอ่อ.......เมื่อครู่ฉัน......เอ่อ......”

เธออยากจะร้องไห้

เธอไม่รู้ว่าจะอธิบายอย่างไรดี ถึงขั้นไม่รู้ว่าเมื่อครู่นี้เธอร้องออกมาทำไม

“เรื่องปกติ ผมนวดเท้าให้คุณ แล้วก็กดจุดชีพจรให้คุณ ดังนั้นคุณก็เลยร้องออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ วางใจเถอะ เดี๋ยวผมจะเบามือหน่อย” ฉินเฟิงเงยหน้าพูด

“อ่อๆ ”

หลิวเสี่ยยี่พยักหน้า ความร็สึกเมื่อครู่นี้ยังมีอยู่ แต่ว่าเบาลงมาก แถมยังรู้สึกอุ้นๆ ที่เท้าด้วย

ผ่านไปสักพัก ฉินเฟิงก็พูดว่า “ตอนนี้ยังเจ็บอีกไหม?”

หลิวเสี่ยยี่ออกแรงลุกขึ้นยืน แล้วก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพูดว่า “ดีกว่าก่อนหน้านี้เยอะแล้ว แต่ว่ายังเจ็บๆอยู่ แต่ว่าเดินแบบช้าๆ ได้แล้ว เอางี้ คุณไปก่อนเลย เดี๋ยวฉันค่อยๆ ตามไปดีไหม?”

“คุณค่อยๆ เดินกลับไป พ่อแม่ไม่เป็นห่วงหรือไง?”

ฉินเฟิงถามกลับ

“เอ่อ……”

หลิวเสี่ยยี่อึ้งไป นั่นสิ เวลานี้คงจะเป็นห่วงกันแย่แล้ว

จากนั้น เธอก็รู้สึกว่าภาพสั่นไหว สายตาสับสนไป จากนั้นเธอก็มาอยู่ในอ้อมกอดที่แสนอบอุ่นแล้ว แถมยังมีกลิ่นอายของความเป็นชายโชยเข้ามา พอเงยหน้ามอง ก็เป็นใบหน้าของฉินเฟิง

เธอถูกฉินเฟิงอุ้มขึ้นมาแล้ว

“ที่นี่หารถไปไม่ได้ กว่าคุณจะกลับไป เกรงว่าพรุ่งนี้คงถึง ดังนั้นก็เสียมารยาทแล้วนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

หลิวเสี่ยยี่อยู่ในอ้อมอกของฉินเฟิง ใบหน้าแดงก่ำ เสียงก็เล็กลงทันทีเธอเพิ่งเคยถูกผู้ชายอุ้มครั้งแรก ความรู้สึกนี้ก็ไม่เลวเหมือนกัน แต่ว่า เธอก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง