ตอนที่ 529
บทที่ 530 หนีไปแล้ว
October 28, 2026
ตาแก่คนนี้ก็รีบหนีไป ไม่หันกลับมา สายตาเต็มไปด้วยความกลัว ไม่มีใครรู้ว่าเขาเจอกับอะไร เห็นอะไรเข้า ชีวิตนี้เขาคงไม่อยากจะเห็นมันอีก
“มาสเตอร์หม่า”
สวี่เทียนโย่วยังตะโกนเรียกออกไปอีก
แต่ว่า สวี่เทียนโย่วคนนี้ เขาจ่ายเงินมากมายเพื่อเชิญมา มีกำลังถึงขั้นยอดฝีมือนักบู๊ แต่จากไปไม่หันมามองเลย แล้วก็เอาบัตรธนาคารวางไว้บนโต๊ะให้อีกด้วย
หมายความว่า เขาไม่รับหน้าที่นี้แล้ว
รับไว้ไม่ไหว
ถ้ารับก็ตายแน่
เขาไม่เคยรับแรงกดดันแบบนี้มาก่อน แค่ส่งสายตามาอย่างเดียว ก็ทำให้เขไม่กล้าขยับตัวเลย
ชีวิตนี้ก็ไม่กล้ามาอีกแล้ว
ส่วนสวี่เทียนโย่วก็ค่อนข้างนิ่งๆ ไป ยังตั้งสติกลับมาไม่ได้ นี่เป็นถึงยอดฝีมือที่เขาเชิญมาเพื่อปกป้องบริษัทของพวกเขาเลย แต่ว่ากลับตกใจกลัวไปเสียเฉยๆ เสียนี่
แล้วยังจะทำอะไรได้อีก
“ตอนนี้ล่ะ? ถ้าผมจะฆ่าคุณ ยังมีโอกาสอีกเท่าไร?”
ฉินเฟิงค่อยๆ เดินเข้าไปสองก้าว มาอยู่ตรงหน้าของสวี่เทียนโย่ว แล้วก็มองเหยีดใส่สวี่เทียนโย่ว
“เก้าส่วน”
สวี่เทียนโย่วกัดฟัน สีหน้าดูไม่จืด ไม่เหลือความมั่นใจที่จะเอาชนะได้เหมือนก่อนหน้านี้อีกแล้ว
เขาคำนวณพลาดไป
พลาดไปจริงๆ
เขาคิดไม่ถึงจริงๆ ว่าฉินเทียนจะร้ายกาจขนาดนี้
“ยังเหลืออีกส่วนหนึ่ง คืออะไร?” ฉินเฟิงค่อยๆ ถาม
“ลูกสาวผม คุณจะเห็นแก่ลูกสาวผม แล้วจะไม่ฆ่าผม”
สวี่เทียนโย่วเพิ่งพูดจบ
เสียงดังหมับ
ลำคอของเขาถูกฉินฟังบีบไว้ บีบไว้เลยอย่างนั้น และออกแรงบีบอย่างไม่ไว้หน้าใคร ทำให้สวี่เทียนโย่วหน้าซีด หายใจลำบาก สองตาก็โตออกมา
เขาจะตายแล้ว
“คุณอย่าลืมไป ผมเป็นนักฆ่า นักฆ่ามันไม่ออมมือหรอก”
ฉินเฟิงเข้ามาใกล้ใบหูของสวี่เทียนโย่ว แล้วก็กระซิบออกมา จากนั้นก็ออกแรง สวี่เทียนโย่วก็ตาเหลือกอีกครั้ง เขารู้สึกได้แล้ว ว่าฉินเฟิงจะฆ่าเขาจริงๆ
“ช่วย……”
ยังไม่ทันพูดจบ เขาก็รู้สึกว่าหน้ามึนโลกหมุน
เขานึกว่าเขาตายแล้ว
แต่ว่าหลังจากที่เขากลับมาหายใจได้อีกครั้งนั้น ก็พบว่าตนเองยังไม่ตาย ในตอนนี้ก็นอนอยู่บนโซฟา หายใจเข้าออกเฮือกใหญ่ โชคดีที่ตนเองรอดมาได้
“ครั้งหน้า อย่าไปหาเรื่องกับจิตใจของนักฆ่าอีก”
ฉินเฟิงหันหลังไป แล้วโบกมือพูดว่า “ผมบอกแล้ว ว่าผมไม่ได้คิดจะมาเป็นลูกเขยบ้านคุณ เข้าใจไหม? วันนี้ที่ผมมาที่นี่ ก็แค่มาส่งเธอกลับบ้านก็เท่านั้นเอง ตระกูลสวียังไม่มีสิทธิ์ที่จะรับผมไว้หรอก”
พูดจบ ก็เดินออกจากบ้านพักหลังนี้ไป
ทิ้งให้สวี่เทียนโย่วหน้าแหยไปอย่างนั้น เดิมทีเขาคิดจะอวดบารมีใส่ฉินเทียนคนนี้เสียหน่อย แต่คิดไม่ถึง ว่าสุดท้ายแล้วผู้นำตระกูลตระกูลสวีกลับถูกสั่งสอนเสียเอง พูดออกไปก็ไม่มีใครเชื่อ
แต่ว่า นี่มันเป็นเรื่องจริง
ผ่านไปครึ่งชั่วโมง สวี่ซวนซวนถึงจะยื่นหน้าออกมาดูแล้วเดินออกมา เธอรออยู่ด้านนอกไม่ไหวแล้ว ดังนั้นก็เลยแอบเข้ามา แต่พอเข้ามาก็เห็นว่าเหลือแค่สวี่เทียนโย่ว ไม่มีฉินเฟิง ทันใดนั้นก็รีบถาม “พ่อคะ ฉินเทียนล่ะ? พ่อทำอะไรเขา? หนูบอกแล้วไง ว่าถ้าพ่อลงไม้ลงมือทำอะไรเขาล่ะก็ หนูไม่ยอมแน่”
อะไรนะ？
ลงไม้ลงมือกับเขางั้นหรือ？
คำพูดนี้ ไม่แน่ว่าถ้าเป็นก่อนหน้านี้สวี่เทียนโย่วคงจะพยักหน้าอย่างพอใจ ที่เขาแข็งแกร่งและมีอำนาจ แต่สำหรับตอนนี้ มันเหมือนกับเป็นการตบหน้าใส่เขาแรงๆ สองที
ตบจนหน้าแดงไปเลย
ยังบอกว่าลงไม้ลงมือกับเขางั้นหรือ?
พ่อเธอน่ะ เกือบจะถูกเขาเล่นงานจนตาย ยังจะเอาแรงที่ไหนไปเล่นงานเขาได้?