บทที่ 555 สวี่ซวนซวนร้องไห้แล้ว

“ท่านผู้นำตระกูลครับ คนแยกไปกันหมดแล้ว”

ราชาแมงป่องยังไม่ตาย ถอยกลับออกมาจากแนวหน้า บนตัวมีบาดแผลไม่น้อย เวลานี้ก็กลับเข้ามาในบ้านพัก แล้วก็เข้ามารายงานต่อผู้นำตระกูลเติ้ง เติ้งหลินเฟิง

“ในที่สุดก็ถอยไปสักที”

เติ้งหลินเฟิงถอนหายใจ “กำลังเสริมของโจ้วเหวินหัวไม่มี กำลังเสริมของตระกูลสวีก็ไม่มา สุดท้ายมีฉินเทียนเข้ามา จัดการฆ่าติงป่าวซานตาย ช่างเหมือนละครจริงๆ”

เขาเองก็คิดไม่ถึง ว่าสุดท้ายแล้วฉินเทียนจะเป็นคนที่หยุดการต่อสู้ทั้งหมดนี้ลง

แต่ก็สมเหตุสมผล

อย่างไรเสียตระกูลติงก็มีความแค้นกันกับฉินเทียน ฉินเทียนอาศัยโอกาสนี้ไปฆ่าติงป่าวซาน ก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

จากนั้น เติ้งหลินเฟิงก็กลับเข้ามาในห้องคนเดียว มองคนในห้อง แล้วก็ทำความเคารพ “กระผมเติ้งหลินเฟิง สวัสดีคุณชายน้อยซือหม่ากูครับ”

ด้านในมีคนแก่และคนหนุ่ม คนแก่ก็แก่มาก ใบหน้าแก่ชรา ผิวหนังเหี่ยวย่น ส่วนคนหนุ่ม ก็หน้าขาวดั่งหยก ท่วงท่าไม่ธรรมดา บนตัวมีกลิ่นอายของคนสูงศักดิ์ แถมยังมีความเย่อหยิ่ง

นี่ก็คือ ความลับของตระกูลเติ้ง

นี่ก็คือเหตุผลที่ โจ้วเหวินหัว ตระกูลเติ้ง ตระกูลสวีไม่ยอมให้ใครเข้ามาล้อมโจมตีตระกูลเติ้งได้เด็ดขาด

ตระกูลซือหม่าอยู่ที่นี่ แต่ว่าผู้สืบทอดที่เป็นลูกชายของซือหม่าเจียฉื้อผู้นำตระกูลซือหม่า ที่มีความหวังสูงที่สุดในบรรดาลูกชาย และพร้อมที่จะแย่งชิงตำแหน่งผู้นำตระกูลยู่ที่นี่

ดังนั้น จึงสำคัญมาก

จะถูกพบเห็นไม่ได้เด็ดขาด

ถ้าฝ่ายการทหาร หรือทางการรู้เข้า ตระกูลซือหม่าก็จะทอดทิ้งซือหม่ากูแน่นอน

ต้องรู้ก่อนว่า ที่เปียนไห่เป็นพื้นที่ของซือหม่าเจียฉื้อ

ตระกูลสวี โจ้วเหวินหัว ตระกูลเติ้งล้วนเป็นลูกน้องลับๆ ของซือหม่าเจียฉื้อ เป็นสายเดียวกัน ดังนั้นไม่ว่าอย่างไร พวกเขาก็ต้องปกป้องให้ซือหม่ากูปลอดภัย ถ้ากลัว เติ้งหลินเฟิงไม่กลัวตระกูลติงหรอก

อย่างไรเสีย ในตระกูลก็ยังมียอดฝีมือของตระกูลซือหม่า

แต่ว่า แบบนี้ก็จะทำให้ฐานะของซือหม่ากูถูกเปิดเผย แบบนี้ก็จะอันตรายมาก

“ไม่โทษพวกคุณหรอก ตระกูลติงรนหาที่ตายเอง”

หนุ่มคนที่นั่งอยู่ ก็ส่ายหัว แต่ก็พูดขึ้นมาว่า “แต่ว่า ผมกลับสนใจคนที่ชื่อฉินเทียนคนนั้น ดูเหมือนจะแข็งแกร่งมาก อาจารย์คิดเห็นอย่างไรครับ”

ซือหม่ากูถามคนแก่ข้างๆ

นั่นเป็นผู้อาวุโสรุ่นเดียวกับซือหม่าเจียฉื้อ และก็เป็นคนที่ซือหม่าเจียฉื้อหามาปกป้องซือหม่ากู และเป็นอาจารย์ของซือหม่ากูด้วย

“พอได้”

ชายแก่คนนั้นพอรู้มาบ้างว่าฉินเทียนเป็นอย่างไร แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร แค่เด็กรุ่นหลังเท่านั้น แต่พอเห็นว่าซือหม่ากูสนใจ ก็เลยไม่ได้พูดอะไรมาก

พูดออกไปแค่คำว่า พอได้

“มีวิธีที่ทำให้ผมได้เจอกับฉินเทียนคนนี้หน่อยไหม ผมอยากจะชวนมาใช้งาน”

ซือหม่ากูมีสายตาสนใจ

เขาคือซือหม่ากู

ลูกที่ลักลอบให้กำเนิดของซือหม่าเจียฉื้อ เขาไม่มีฐานะอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะว่าครั้งนี้เทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวฆ่าลูกชายคนโตของซือหม่าเจียฉื้อตาย ก็คงไม่ถึงคิวของเขาหรอก แต่ว่าตอนนี้มีโอกาสแล้ว

ทุกคนล้วนเรียกเขาว่า นายน้อย

นายน้อยของตระกูลซือหม่าเลยนะ อำนาจยิ่งใหญ่ สามารถกวาดล้างเมืองสองเมืองของต่างประเทศได้เลย

ผู้สืบทอดผู้นำตระกูลซือหม่าในอนาคต กำลังจะรุ่งโรจน์อย่างไม่มีอะไรต้านได้

แต่ว่า เขาก็ไม่ใช่คนไม่มีความคิด เขารู้ดี ตอนนี้ตนเองไม่มีกำลังอะไรเลย ไม่มีลูกน้องเป็นของตนเอง ตระกูลเติ้ง ตระกูลสวีล้วนเป็นของซือหม่าเจียฉื้อเอาชนะมาได้ ถ้าเขาไม่มีค่าแล้วล่ะ

ซือหม่าเจียฉื้อพูดคำเดียว คนพวกนี้ก็จะไม่เชื่อฟังเขาแล้ว

รวมทั้งอาจารย์ของเขาด้วย

ดังนั้น ซือหม่ากูก็เลยสนใจฉินเทียน เขาอยากจะให้ฉินเทียนมาเป็นลูกน้องลับๆ ของเขา

“เอ่อ มีโอกาสครับ ลูกสาวของผู้นำตระกูลสวี สวี่ซวนซวนมีใจให้กับฉินนเทียน พวกเราสามารถสั่งให้ผู้นำตระกูลสวีจัดการให้สวี่ซวนซวนกับฉินเทียนอยู่ด้วยกัน จากนั้น พอดีว่าอีกไม่กี่วันโจ้วเหวินหัวจะจัดงานเลี้ยง พอถึงตอนนั้นก็ให้ท่านแฝงตัวเข้าไป แล้วให้อาจารย์ของท่านจัดการจับมันไว้ คนอย่างฉินเทียนเชื่อใจคนมีฝีมือ ถ้าท่านเอามันอยู่ มันก็จะต้องยอมท่านแน่นอน”