บทที่ 569 ต่งเซิงยอมจำนน

“ต่งเซิง ฉันมาเพื่อรักษาของคุณ แต่คุณกลับมาแว้งกัด แบบนี้ มันจะแย่เกินไปหรือเปล่า นายเป็นคนพูดเอง ติดหนี้บุญคนฉัน นายยังไม่ได้คืนไม่หมดนะ"

ฉินเฟิงวางมือบนไหล่ของต่งเซิง แล้วพูดช้าๆ

ต่งเซิง ปวดฟัน!

ฉันจะรู้ได้อย่างไร ว่าคุณเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัว

คุณก็บอกก่อนสิ

คุณบอกก่อน ฉันก็ไม่กล้าที่ไปปล้นคุณหรอก

แต่ว่า ต่งเซิงไม่กล้าพูด แต่ว่าเขาก็เป็นคนที่มีอิทธิพล เขาสงบลงอย่างรวดเร็ว ยกแว่นขึ้นแล้วพูดว่า "ครั้งนี้ ฉันไม่ทันได้สังเกต แต่ว่าเทพสงคราม ฉันไม่ได้ทำอะไรผิดพลาดเหมือนตระกูลซือหม่า มันเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ ฉันหวังว่าเทพสงครามจะไว้ชีวิตฉันต่อหน้าตระกูลต่งด้วยนะครับ”

“ต่งเซิง ไม่ได้ทำผิดพลาดเหมือนตระกูลซือหม่าเหรอ? แล้วถ้าฉัน ถ้างั้นถ้าฉันอยู่ในตำแหน่งที่อ่อนแอ คุณทำให้ฉันยอมไม่ได้คุณก็เลยจะฆ่าฉันใช่ไหม? พวกเราทุกคนเป็นคนฉลาด ไม่ต้องพูดแล้ว ไว้ชีวิตแกก็ได้ แต่ว่า ของที่ฉันให้แก ฉันต้องการมันคืน”

ฉินเฟิงวางตัว และพูดช้าๆ

"คืนมันมา"

เมื่อต่งเซิงได้ยินแบบนี้ ใบหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขารู้ดีว่าฉินเฟิงกำลังพูดถึงอะไรอยู่ เขากำลังพูดถึงขาของเขา ขาของเขาได้รับการฟื้นฟูโดยฉินเฟิง และตอนนี้เขาต้องการเอามันคืน!

นี้……

มันจะเป็นไปได้ยังไงเนี่ย!

มันไม่ง่ายเลยนะ ที่เขาจะลุกขึ้นมาได้อีกครั้ง

“เทพสงคราม!”

ต่งเซิงมองไปที่ฉินเฟิง และในที่สุดร่างกายของเขาก็สั่นอยู่พักหนึ่งก่อนจะพูดว่า "เทพสงคราม ท่านต้องการอะไร"

“ฉันต้องการ ให้นายมาเป็นลูกน้องของฉัน”

ฉินเฟิงยืนข้างๆต่งเซิง และพูด

"อะไรนะ!"

ต่งเซิงพร้อมที่จะจ่ายราคาที่ค่ามหาศาลมาก แต่ในตอนนี้ เขาได้ยินคำขอแบบนี้ เขาก็ตะลึง เขาคือใคร เขาเป็นถึงทายามตระกูลต่ง

มันเป็นไปได้ยังไงเนี่ย!

ศักดิ์ศรีตระกูลต่ง ต้องถูกทิ้งไป!

“ต่งเซิง อย่าลืมสิ ที่ขาของแกหายดี แกถึงได้เป็นทายาทตระกูลต่ง ถ้าแกไม่หาย แสดงว่าแกก็เป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้งของตระกูลต่งและที่ถูกส่งไปยังเปียนไห่ ทำได้แค่อยู่ที่เปียนไห่ คุณเต็มใจที่จะขัดขืนและมีอำนาจเหนือกว่าจริงๆเหรอ?”

ฉินเฟิงนั่งลง มองไปที่ต่งเซิงและพูด

คำพูดของฉินเฟิง กระตุ้นถึงหัวใจของต่งเซิง ใช่ เขาไม่เต็มใจ และไม่เต็มใจมาโดยตลอด เขาเป็นทายาทตระกูลต่ง และได้รับมอบหมายให้มาที่นี่ หากขาของเขาไม่หาย เขาก็เป็นแค่เด็กที่ถูกทอดทิ้ง

ไม่ได้เป็นคนที่มีอิทธิพลอะไรเลย

“ถ้านายยอมเป็นลูกน้องฉัน ฉันสัญญาว่าจะให้นายทุกอย่าง ช่วยให้นายก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำตระกูลต่ง ไม่ใช่ได้เป็นแค่คุณชาย ความอดทนของฉันมีจำกัด แน่จริงไหม ฉันให้นายคิดไตร่ตรองแค่ห้านาที”

ฉินเฟิงจับไหล่ของต่งเซิง

จากนั้น ให้เวลาเขาห้านาที

ห้านาทีต่อมา

ต่งเซิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยเลือด จ้องตรงไปที่ฉินเฟิง และพูดว่า "นายพูดคำไหนคำนั้นใช่ไหม?"

"คำไหนคำนั้น"

ฉินเฟิงไขว้มือไว้ข้างหลัง พูดสองคำนี้ออกมา

“เจ้า... เจ้าพระคุณ!”

สุดท้าย ต่งเซิงก็บังคับตัวเองให้พูดคำนี้ออกมา เจ้าพระคุณ เขาเป็นคนหยิ่งจองหองมาทั้งชีวิต ก้มหน้าลงโดยไม่มีเหตุผลอะไร อย่างแรกคือเขาแค่ไม่ต้องการนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิตแค่นั้นเอง

อย่างที่สองคือ เขายังคงมีความทะเยอทะยาน เขาไม่ต้องการใช้เวลาทั้งชีวิตในเปียนไห่เล็กๆแห่งนี้

เขายังมีสิ่งที่ต้องทำ!

“อย่าฝืนใจเลย ซือหม่าเฉิน ก็เรียกฉันแบบนั้น”

ฉินเฟิงพูดข้างๆหูขอต่งเซิง

รูม่านตาของต่งเซิงหดตัว ในที่สุดเขาก็รู้ว่า ทำไมตระกูลซือหม่าจึงถูกทำลาย เป็นเพราะว่าตระกูลซือหม่ามีคนหักหลังนั้นเอง ที่สำคัญยังเป็นทายาทคนแรกของตระกูลอีกด้วย

นี่คือเหตุผลที่ ซือหม่าเฉินแนะนำให้ฉินเฟิงมา

เขาคิดว่ามันเป็นเพื่อน หรือลูกน้อง

ไม่คิดเลยว่า ซือหม่าเฉินซึ่งที่เป็นทายาทคนแรกของตระกูลซือหม่า จะกลายเป็นลูกน้องของฉินเฟิง

พอคิดแบบนี้แล้ว เขาก็รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อย

ต่งเซิงไม่ใช่คนธรรมดา และรู้ที่จะเก็บความลับ ดังนั้นฉินเฟิงจึงบอกเขาเกี่ยวกับซือหม่าเฉิน และสำหรับความร่วมมือในอนาคตระหว่างทั้งสอง ฉินเฟิงไม่ใช่คนโง่ มีคนจำนวนมากที่ต้องการทำร้ายเขา ยิ่งไพ่ในมือของเขายิ่งเยอะยิ่งดี