บทที่ 568 “ให้ตาย รีบหนี!”

จะไปหาที่อื่น ฉันก็ไม่สน แต่หากเคลื่อนไหวในแผ่นดินต้าฮัวของเรา สังหารเงาแล้วอย่างไร ฆ่ามันซะ

"ฉีหยุน"

"ครับ"

"หลังจากการสืบสวนศพนี้ สิ่งที่สังหารเงาต้องการทำอะไรในต้าหัว มันก็ต้องขึ้นอยู่กับฉันว่าฉันจะให้หรือเปล่า? "

ความอยากฆ่าปรากฏในขึ้นสายตาของฉินเฟิง

"ครับ"

ฉีหยุนรับช่วงต่อหลังจากนี้

ผ่านไปพักหนึ่ง ท่านจ้าวก็ออกมา พร้อมกับเลือดบนใบหน้าของเขา และได้ออกมารายงาน “เทพสงคราม เจ็ดร้อยแปดสิบคนในตระกูลซือหม่า ฆ่าให้หมด ไม่ให้เหลือแม้แต่คนเดียว”

"ดี"

ฉินเฟิงได้ตอบกลับ

เขาไม่ได้รู้สึกผิด โลกก็เป็นแบบนี้ ถ้าเขาไม่ฆ่าคนในตระกูลซือหม่าให้หมด ไม่ช้าก็เร็ว คนอื่นๆ ที่เหลือก็จะกลับมานำหายนะมาสู่ต้าหัว ฉินเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกว่าสิ่งที่เขาทำนั้นจะถูกต้อง

ไม่มีอะไรนอกจากถูกและผิด

ฉินเฟิงแค่อยากทำในสิ่งที่อยากทำ เขาไม่เคยกลัวคนอื่นว่าเขาเป็นเพชฌฆาต เทพสังหาร เขาไม่สนใจ มีแต่คนด่า เขาก็ไม่สน เขาตัดสินใจสิ่งที่เขาจะทำ แบกรับภารกิจที่สำคัญและมุ่งหน้าต่อไป ไม่ได้หวาดกลัวอะไร

นี่คือจุดมุ่งหมายของเขา

ยิ่งไปกว่านั้น เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ทุกคนล้วนมีส่วนเกี่ยวข้อง

"นายพล"

ในเวลานี้ องครักษ์หมาป่าได้นำเสื้อผ้าชิ้นหนึ่งมาให้ฉินเฟิง ซึ่งเป็นชุดทหาร ชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้ม

“นานมากแล้วที่ไม่ได้ใส่ชุดนี้”

ฉินเฟิงสัมผัสชุดทหาร มีความคิดถึงแวบเข้ามาในดวงตาของเขา จากนั้นจึงเปลี่ยนมัน ทันใดนั้น ผู้ชายคนหนึ่งที่มีใบหน้าที่เฉียบคม เป็นผู้ชายที่เผยกลิ่นอายแห่งราชาปรากฏตัว

“ขอคารวะเทพสงคราม!”

กองทัพที่แข็งแกร่งเจ็ดหมื่นคน คุกเข่าต่อหน้าฉินเฟิง และตะโกนพร้อมเพรียงกัน

สำหรับพวกเขา เทพสงครามคือความศรัทธา

อยู่ยงคงกระพัน!

“นายพล คนของพวกเรา ได้เจอกับกองกำลังรอบนอก เจอตัวพวกเรา กำลังหาทางหนีออกไป” องครักษ์หมาป่าปรากฏตัวอยู่ข้างๆฉินเฟิงและรายงาน

“พลังงั้นหรือ? ต่งเซิงเหรอ เจ้าหนอนน้อยตัวนี้ กล้าหาญจริงๆ เสี่ยงเพื่อคนอื่น แต่เขาคิดผิด ไฟของฉัน ไม่ใช่ไฟธรรมดา แต่เป็นไฟขนาดใหญ่ ฉันขอสั่ง ไล่ตามมันไป!”

ฉินเฟิงยิ้มอย่างเย็นชา

ช่างกล้าจริงๆ

อยากอยู่กับเขาที่นี่ มองเห็นแต่สิ่งที่จะได้อยู่ข้างหน้า แต่หารู้ไม่ว่ายังมีภัยมหันต์กำลังจะตามมา

"ครับ"

ทหารได้รับคำสั่ง และเริ่มไล่ล่า!

บนทางหลวง มีรถวิ่งเร็วหลายสิบคัน ในทิศทางที่พวกเขามา ราวกับว่าพวกเขากำลังวิ่งหนีเอาชีวิตรอด แต่จริงๆแล้ว พวกเขากำลังวิ่งเพื่อเอาชีวิตรอด ที่ด้านหน้าสุดของรถเบนท์ลีย์ ต่งเซิงนั่งข้างคนขับ เขาอยู่ในอาการมึนงง

"ฉัน... ฉัน... ฉันกำลังเจอกับอะไรกัน!"

มีความกลัวอยู่ในดวงตาของต่งเซิง

ไม่มีความสง่าที่ทายาทตระกูลต่งเคยมี

เพราะว่า ไม่มีใครรู้ว่าเขาเห็นอะไรมา

เขาคิดเป็นอย่างดีว่า ฉินเทียนคนนั้นต้องไปจัดการกับครอบครัวซือหม่าแล้ว จากงานเลี้ยงที่ตึกเทียวหัวครั้งที่แล้ว เขาก็อยู่ มันก็เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ก็เลยมีเรื่องในวันนี้ เขาพาคนของเขามา เตรียมมองเห็นแต่สิ่งที่จะได้อยู่ข้างหน้า แต่หารู้ไม่ว่ายังมีภัยมหันต์กำลังจะตามมา

แต่ว่า ไม่มีใครบอกเขาเลยว่า ภัยมหันต์ใหญ่มาก

ตอนที่เขามา คนทั้งคนก็ต่างตกตะลึง แล้วก็พาคนมาเยอะด้วย หลังจากที่เจอคนตรงข้าม คนเยอะมาก เครื่องบิน รถถัง และกองทัพที่สามารถทำให้หนังศีรษะของผู้คนสั่นเทา วินาทีแรก เขาก็อยากสั่งให้หนีแล้ว

ให้มาจับอะไรล่ะ!

ลักษณะแบบนี้ ไม่ไช่เพราะว่าเขาทำไม่ได้

อีกอย่าง ยังมีคนไม่กี่คนที่สามารถระดมกำลังทหารได้เยอะขนาดนี้ ก็มีแค่ไม่กี่คน

“ฉินเทียน ฉินเฟิง ไม่ใช่แล้วมั้ง”

ต่งเซิงพูดพึมพำ ตื่นตระหนกไปทั้งตัว เขานึกถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายมากๆ