บทที่ 571 กลับบ้าน (1)

“ฉินเทียน ถ้าคุณฆ่าพ่อของฉันจริงๆ งั้นฉันก็จะฆ่าตัวตาย”

สวี่ซวนซวนตะโกนออกมาทันที และดึงมีดเล็กๆ ออกมา เอามาจี้คอของตัวเอง มีดนี้เธอเอาไว้ใช้ป้องกันตัว แต่ว่าตอนนี้ เธอใช้มัน มีดก็ค่อยๆ เจาะลึกลงไป และมีเลือดไหลลงมา

“คิดว่าฉันไม่กล้าเหรอ?”

ฉินเฟิงบีบแรงขึ้น

ใบหน้าของสวี่เทียนโย่วซีด และหายใจไม่ออก

แต่คราวนี้สวี่ซวนซวนไม่ได้พูดอะไรอีก และยังคงใช้กำลังลงที่มีด เลือดไหลออกมาเยอะขึ้นเรื่อยๆ และใบหน้าของสวี่ซวนซวนก็ซีดลง

ทั้งสองคนต่างก็ใช้แรงมากขึ้น

ในที่สุด

เสียงดังปึก

ฉินเฟิงโยนร่างของสวี่เทียนโย่ว ลงบนพื้น แล้วเดินจากไป แต่ในขณะเดียวกันก็มีเสียงตามมา "ผู้นำตระกูลสวี่ สวี่เทียนโย่วเป็นสมาชิกของตระกูลซือหม่า และเขาต้องตาย แต่เพราะว่าผู้หญิงคนนี้ให้ความร่วมมือกับทหาร และวางแผนจนสังหารตระกูลซือหม่าได้สำเร็จ ถึงเป็นการไถ่โทษ แต่แม้ว่าโทษตายสามารถละเว้นได้ แต่ก็ยังคงต้องลงโทษอยู่ดี สวี่เทียนโย่วเข้าคุกของนักโทษสังหาร เขาได้สร้างผลงานภายในสามปี ฉะนั้นก็จะถูกปล่อยตัว แต่ทรัพย์สินของตระกูลสวี่จะต้องให้รัฐบาล!"

นี่คือการตัดสินใจของฉินเฟิง

ใช่

ตามที่สวี่เทียนโย่วเดา ฉินเฟิงกำลังแสดงความเมตตา

ตระกูลสวี่ ต้องโดนฆ่า

ตอนนี้ลงโทษแค่หัวขโมย

“ขอบคุณเทพสงคราม”

หลังจากที่สวี่เทียนโย่วโล่งใจ เขาดึงสวี่ซวนซวนให้คุกเข่าขอบคุณฉินเฟิง พวกเขารู้ว่า ฉินเฟิงแสดงความเมตตาจริงๆ อย่างน้อยสวี่ซวนซวนรอดชีวิต และสวี่เทียนโย่วยังคงมีโอกาสรอด

อย่างไรก็ตาม เพราะสวี่ซวนซวนเสียเลือดเยอะ ก็เลยล้มลงไปในอ้อมแขนของสวี่เทียนโย่ว เธอยังคงมองดูข้างหลังของฉินเฟิง และพูดว่า "คุณพูดถูก เราไม่มีวันได้เป็นคู่กันจริงๆ"

ความคิดสุดท้ายถูก ตัดขาดโดยสมบูรณ์

ไม่มีพรหมลิขิต หลังจากนี่ คงยากที่จะได้พบกันอีก

ในวันเดียวกันนั้น ตระกูลเติ้งไม่ได้โชคดีเหมือนตระกูลสวี่ ตระกูลของพวกเขาซึ่งอาศัยอยู่กับตระกูลซือหม่า นั้นเป็นโทษใหญ่ ในแง่ของคำสั่งทางกฎหมาย ถูกประหารชีวิตพร้อมกับโจ้วเหวินหัวและคนอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม มีเพียงคนเดียวที่ยังเหลืออยู่ในตระกูลเติ้ง เติ้งเยว่หัว

เพราะว่า เธอไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมเธอถึงรอดหรือเกิดอะไรขึ้น ในท้ายที่สุด สวี่ซวนซวนได้ไปดูแลเธอ และได้บอกเธอทุกอย่าง

เธอไม่อยากแก้แค้น

อย่างแรกคือเธอไม่มีกำลังขนาดนั้น อย่างที่สองเธอรู้ ว่าเป็นความผิดตระกูลของเธอ

ยอมรับ

แต่เธอก็เข้าใจด้วยว่า ทำไมในวันนั้น เธอถอดเสื้อผ้าออกแล้ว แต่ฉินเทียนก็ได้จากไป

วันรุ่งขึ้น เวลาสิบโมงเช้า ฉินเฟิงนั่งอยู่บนเครื่องบิน มองดูตั๋วเครื่องบินในมือ จากเปียนไห่ไปยังเมืองเจียงเฉิง แล้วยิ้มออกมา "กลับบ้าน ในที่สุดก็ถึงบ้านสักที กั่วกั่ว ที่รัก ผมกลับมาแล้ว แต่ว่า ผมกลับไปแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่ผมยังไม่ลืม ยังมีคนที่ยังไม่ได้กลับบ้าน ยังอยู่ข้างนอกเล่นอย่างมีความสุข มันเป็นได้อย่างไร"

ฉินเฟิงมองดูทิวทัศน์นอกหน้าต่าง พร้อมด้วยรอยยิ้มชั่วร้ายที่มุมปากของเขา

คุณคิดว่า ฉันไปแล้วเหรอ

อันที่จริง ฉันส่งคนมาติดตามคุณแล้ว

เมืองเหล่าวา

ย่านพักฟื้นน้ำพุร้อน

นี่คือแหล่งน้ำพุร้อนชั้นสูง ที่ใช้สำหรับการพักฟื้นโดยเฉพาะ อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนจะไม่เป็นทางการ ในบ่อน้ำพุร้อนที่หนึ่ง มีผู้ชายคนหนึ่งนอนสบายอยู่ในนั้น ล้อมรอบด้วยผู้หญิงสวยและหกคน กำลังนวดให้เขาอยู่

แตกต่างจากที่ฉินเฟิงเห็นครั้งล่าสุด

ครั้งนี้ เป็นแบบมีคลาส