บทที่ 572 กลับบ้าน (2)

ครั้งที่แล้วเขาเคยพูดแล้ว ถ้าไอ่เด็กนี้ ยังรังแกลูกสาวของเขาอีก เขาก็จะไม่เกรงใจอีกต่อไป

ดาบของหนานโจว ไม่ใช่ชื่อปลอม

"เฮ้"

เซ่ปี้อานมองไปที่ต้วนเชี่ยนเชี่ยน ซึ่งน้ำตาค่อยๆ หายไป และหยุดร้องไห้ เขาถอนหายใจอย่างหนัก “ฉินเฟิง หักหลังฉันอีกแล้ว"

ร้องไห้!

ต้วนเชี่ยนเชี่ยน เมื่อก่อนไม่ได้ร้องไห้ถึงขนาดนี้

ทำได้แค่ทุบตีเขา

ตอนนี้ร้องไห้เป็นแล้ว ไม่ใช่เพราะว่าเธอปลงแน่นอน แต่มันเป็นเทพสงครามอันดับหนึ่งของต้าหัวคนนั้น มีแค่เขาที่รู้ ตัวเขาเองไม่เคยกลัวผู้หญิงไล่ฆ่า แต่กลัวผู้หญิง ร้องไห้ อย่างร้องได้น่าสังเวชอีก

คราวนี้จบเห่แน่ๆ ได้กลับไปใช้ชีวิตเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

“ใช่สิ ฉันท้องแล้ว สองเดือน เป็นลูกของคุณ”

ทันใดนั้น ต้วนเชี่ยนเชี่ยนก็เงยหน้าขึ้น

"อะไรนะ?"

ทันใดนั้น เซ่ปี้อานที่ยังกังวลใจอยู่ก็ตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง อึ้งไปเลย "ของผม ไม่ใช่แล้วมั้ง ทุกครั้งที่ทำ ผมก็ป้องกันตลอด ไม่มีทางที่จะท้องได้"

“คือว่า ทุกอันที่ใช้โดนฉันจิ้มเป็นรูหมดเลย”

ต้วนเชี่ยนเชี่ยนยิ้มทันที

นี่คือที่เทพสงครามเป็นคนสอน

เพราะว่า เซ่ปี้อานที่ร้ายแบบนี้ ก็เพราะว่าเขาเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่ยังเป็นเด็ก เดินเตร่ไปทั่ว ตั้งแต่เล็กไม่มีเคยมีที่ปลอดภัยสำหรับเขา ไปอยู่ที่ไหนก็อยู่ไม่นาน พออยู่นานแล้ว เขาก็รู้สึกกลัว

แต่ว่า เมื่อเซ่ปี้อาน มีลูก มันก็จะแตกต่างออกไป

นั่นคือสายเลือดของเขา

เขาจะไม่ไปไหนแน่นอน

จะไม่ไปไหนอีกแน่นอน

ฉินเฟิงก็เคยผ่านแบบนี้มา อย่าลืมสิ เขาก็เป็นเด็กกำพร้าเหมือนกัน

“เฮ้อ ช่างมันเถอะ ฉินเฟิงเอ้ย ผมก็ไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว เชี่ยนเชี่ยน ผมสัญญาแล้วไง ว่าครั้งนี้ผมจะไม่ไปไหนอีก”

เซ่ปี้อานถอนหายใจ และจากนั้นก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนโยนในสายตาของเขา

ช่างมันเถอะ

ช่างมันเถอะ

เพื่อฐานะพ่อ พฤติกรรมก่อนหน้านี้คือไม่ได้เลยจริงๆ

ผู้ชายที่เจ้าชู้ ถึงเวลาต้องหายสาบสูญแล้ว

“ผมก็ควรใช้ชีวิตแบบปกติได้แล้ว แต่ฉินเฟิง อย่าให้ฉันเจอนายนะ ไม่งั้น ฮ่าฮ่า...”

เซ่ปี้อานกำหมัดแน่น

......

เมืองเจียงเฉิง

ฉินเฟิงลงจากเครื่องบิน และมองดูผู้คนที่เดินไปมา และเผยความคิดถึงผ่านสายตาของเขา "เมืองเจียงเฉิง ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว ฉีหยุน ไปช่วยจองโรงแรมที่ดีที่สุดในเมืองเจียงเฉิง สี่วัน หลังวันที่สี่ ก็วันเกิดภรรยาฉันพอดี และในวันนั้น ฉันจะให้จัดงานแต่งงานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดให้ภรรยาของฉัน นี้คือสิ่งที่ฉันสัญญากับเธอไว้”

สี่วันต่อมา อิ่นซินมีอายุยี่สิบเจ็ดปี

เขาจำได้

ตอนที่เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นกับเขา อิ่นซินอายุแค่ยี่สิบปี เขาเพิ่งเดินออกจากมหาวิทยาลัย และก่อตั้งบริษัทซานหยวนกรุ๊ปขึ้น เมื่อก่อนเขาอารมณ์ดี ต่อมาเขาถูกใส่ร้าย และได้ตั้งท้องลูกของเขา

ตอนนั้น เธออายุแค่ยี่สิบปี เธอตั้งครรภ์ในเดือนตุลาคม จากนั้นหกปี กั่วกั่วอายุหกขวบแล้ว

อิ่นซินก็อายุยี่สิบเจ็ดแล้ว

แต่ว่า ฉินเฟิงไม่รู้สึกว่าอิ่นซินแก่ขึ้น ไม่ว่าเขาจะอายุเท่าไหร่ เขาก็ไม่เคยคิดว่าอิ่นซินแก่กว่า สำหรับเขาเธอจะอายุสิบแปดตลอดไป และเป็นภรรยาที่อายุน้อยและสวยที่สุด

"ครับ"

ฉีหยุนเดินจากไป

ครั้งนี้ที่เขากลับมา เขากลับมาครั้งนี้เพื่อช่วยฉินเฟิงต่อสู้

แล้วฉินเฟิงกลับบ้านทันที เขาไม่ได้เจอพวกเขานานแล้ว ฉินเฟิงไม่ได้บอกอิ่นซินว่าเขากำลังจะกลับมา และต้องการเซอร์ไพรส์อิ่นซิน แต่พอเขากลับถึงบ้าน กลับไม่มีใครอยู่

“เวลานี้ ภรรยาของฉันอยู่ที่ทำงาน กั่วกั่วอยู่ที่โรงเรียน และน้องสาวของภรรยาของฉันน่าจะยังอยู่ที่หนานโจว ครั้งที่แล้วที่บอกฉันว่า พวกเขาไปหนานโจวไปถ่ายงาน แต่ว่า พ่อแม่ไปไหนแล้ว? ไม่มีใคร งั้นฉันจะไปหาที่อื่น”