บทที่ 577 การรวมตัวของครอบครัว

วิลล่าหยุนติ่ง

"เจ้านายครับ"

ในวิลล่าแห่งนี้ ยังมีช่างทำความสะอาดอยู่บ้าง พวกเขาตะโกนเมื่อเห็น ฉินเฟิงและเห็นอิ่นซิน และก้มหน้าลงพร้อมตะโกนว่า "คุณผู้หญิง"

คนเหล่านี้เป็นคนของฉินเฟิง

คนที่ไม่ใช่คนของฉินเฟิง ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้

"หวางเถ่"

ทันใดนั้น ฉินเฟิงก็ตะโกน

"ครับ"

ในเวลานี้ มีชายชราคนหนึ่งเดินกะเผลกออกมาจากทางไหนไม่รู้ ลักษณะเหมือนคุณพ่อวันชราที่ทำงานแรงงานมานานหลายปี ใบหน้ามีรอยย่น มีผิวหยาบกร้านมากมาย

อย่างไรก็ตาม หากคุณเป็นมืออาชีพ คุณจะสัมผัสได้ถึงความดุดันในตัวเขา

“นี่คือ พ่อของเสี่ยวหยูใช่ไหม?”

อิ่ซินจำมันได้

เธอรู้จักเด็กหญิงตัวเล็กๆที่เล่นกับลูกสาวของเธอเป็นอย่างดี ชื่อว่าเสี่ยวหยู พวกเขามักจะเล่นด้วยกัน และเธอมักจะชวนเด็กผู้หญิงไปกินข้าวด้วยกัน เธอยังได้พบกับผู้ชายคนนี้ ซึ่งเป็นผู้ปกครองของเสี่ยวหยู

"พี่สะใภ้ครับ"

ทันใดนั้น หวางเถ่ก็เรียกอิ่นซิน

"นี้……?"

อิ่นซินตกตะลึงเล็กน้อย

“ลูกน้องของฉัน คนที่มาเพื่อปกป้องคุณเป็นพิเศษ แต่ว่าจริงๆแล้วเขาก็เป็นพ่อของเสี่ยวหยู”

ฉินเฟิงอธิบายแล้วโบกมือ "ใกล้เวลาแล้ว คุณไปรับเสี่ยวหยูกลับบ้านเถอะ กลับมาแล้ว ไปทานอาหารเย็นด้วยกัน กินเสร็จแล้ว จากนั้นก็พักสักสองสามวัน แล้วไปจัดเลี้ยงงานแต่งงานของฉัน ใช่สิ วันนี้ฉันจะทำอาหารเอง ไม่ค่อยมีเวลาได้ทำอาหารให้กินเลย"

"ครับ"

เมื่อพูดถึงเสี่ยวหยู ดวงตาของหวางเถ่จากสายตาที่เข้มงวด ก็กลายเป็นสายตาที่อ่อนโยน

สำหรับผู้ชายคนนี้ที่มีตัวตนที่ซับซ้อน ชีวิตของเขานั้นซับซ้อน และเขาไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นจากตรงไหน เขามีลูกสาวแค่คนเดียว

ทันใดนั้น หวางเถ่ก็เดินจากไป

“ปกป้องฉันเป็นพิเศษ?”

อิ่นซินยังคงตกตะลึงเล็กน้อย เธอคิดไม่ถึงเลยจริงๆ

"ใช่"

ฉินเฟิงยังมองไปที่ข้างล่างของหวางเถ่ และพูดว่า "เขาได้รับบาดเจ็บและอาการหนักมาก จะเห็นได้ว่าเขาทำงานอย่างหนักเพื่อปกป้องคุณจริงๆ และเขาเป็นอดีตทหารของฉันจริงๆ อีกเดี๋ยว หาหมอมา มาช่วยดู”

“ไม่น่าแปลกใจเลย วันนั้นเมืองถูกปิด เสี่ยวหยูก็มาบ้านของพวกเรา”

อิ่นซินเพิ่งจำเหตุการณ์นั้นได้

ในวันที่เมืองถูกปิด เมืองเจียงเฉิงทั้งหมดเฝ้าระวัง และได้รับแจ้งว่าทุกคนต้องกลับบ้าน อย่างไรก็ตาม เสี่ยวหยูก็มาอยู่ที่บ้านของพวกเรา จากนั้นก็อยู่กับเราทั้งวัน

วันนั้น เธอยังบ่นเลย ว่าพ่อของเสี่ยวหยูอยู่ที่ไหน และทำไมเขาถึงไม่มารับผิดชอบ

พอมาคิดดูแล้วรู้สึกผิดนิดหน่อย

ในเวลานั้น หวางเถ่ควรอยู่ใกล้พวกเขาและปกป้องพวกเขา

มีหลายอย่างที่เธอไม่รู้

“คือว่า ที่รัก ต่อไปอย่าทิ้งฉันไปได้ไหม?”

ในเวลานี้ อิ่นซินเดินข้างๆฉินเฟิง และพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่เหมือนกับขอร้อง

เธอไม่รู้จริงๆ ว่ามีคนมีคนทำเพื่อเธอขนาดนี้

ฉินเฟิงหันไปมองอิ่นซิน และยิ้ม "ได้ครับ ภรรยาผู้ยิ่งใหญ่"

“จริงสิ ผมยังไม่ได้เล่าชีวิตให้คุณฟังเลย แม่ผมชื่อหลี่ซิงเย่ และเธอเป็นคนก่อตั้งบริษัทเฟิงซิงกรุ๊ป แต่เธอเสียไปแล้ว ส่วนพ่อของผม ช่างมันเถอะอย่าไปพูดถึงคนๆนั้นเลย ถือซะว่าเขาตายไปแล้ว ผมก็เลยโตมาเป็นเด็กกำพร้า”

ฉินเฟิงก็เอียงศีรษะอีกครั้ง

เขาไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับชีวิตของเขาเลย

"อืม"

อิ่นซินตอบเสียงเบาๆ แล้วพูดต่อว่า "หลี่ซิงเย่ ซิงเย่ ซิงเย่ เป็นชื่อที่เพราะจริงๆ แม่ต้องสวยแน่ๆเลย"

"อือ"

ความคิดถึงแวบเข้ามาในดวงตาของฉินเฟิง

แม่ในความทรงจำเธออบอุ่นและสวยงามเสมอ