บทที่ 576 ฮีโร่กับสาวงามเป็นของคู่กัน

“เหมือนจะ...เป็นอย่างนั้น”

ฉินเฟิงคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้และพยักหน้า

และอิ่นซินลูบหน้าผากของเขา และพิงร่างกายของฉินเฟิง "ถึงเวลาก็อย่าไปบอกเพื่อนรักของฉันล่ะ ฉันกลัวว่าเธอจะรับไม่ได้ อาเจียนออกมาเป็นเลือด ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้วนะ"

ใครจะไปคิดได้ล่ะ

หลิวลานหมิ่งในฐานะหัวหน้าบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ป สถานะดี ดูดี บุคลิกก็ดี อยู่กับอิ่นซินกับเมืองเจียงเฉิง พวกเธอสองคนสวยเหมือนเทพธิดา ดังนั้นมาตรฐานของพวกเขาสูงมาตลอด

ดังนั้น การเลือกคู่ชีวิตของเธอนั้น ต้องขึ้นอยู่กับคนพวกนั้นด้วย

เวลาคุยกับอิ่นซิน ส่วนใหญ่จะบอกว่าชอบคนพวกนี้

เธอเป็นคนจริงจัง

อย่างไรก็ตามเธอก็มีตัวเลือกเยอะแยะ ถ้ามีตัวเลือกที่เหมาะสมก็จะเลือกจากตัวเลือกพวกนั้น

แต่ว่า เธออาจจะคิดไม่ถึงเลยว่า คนที่เธอเลือกไว้ในใจ ทุกอย่างคือฉินเฟิง และไม่คิดเลยคนที่เธอแอบรักมาตั้งนาน เป็นคนที่เธอเกลียดมาตลอด

ถ้าหลิวลานหมิ่งรู้เรื่องนี้จริงๆ ใจแตกสลายแน่นอน

หลิวลานหมิ่ง: "นี่มันเรื่องอะไรกัน!"

ดังนั้น อิ่นซินจะไม่ให้หลิวลานหมิ่งรู้ ถ้าเก็บความลับได้สักพัก ก็ขออีกสักพัก

"ฟังที่รักครับ"

ฉินเฟิงยิ้ม

“ยังรู้จักที่จะฟังฉันเหรอ วันวันไม่กลับบ้าน ไม่รู้ว่ามีสาวๆอื่นหรือเปล่า” อิ่นซินกอดอก และทำหน้าโมโหเล็กน้อย

แต่พอโกรธแล้ว ก็ยังมีความน่ารักอยู่บ้าง

ไม่มีร่องรอยของประธานหญิงผู้มีอำนาจเหนือใครที่มีชื่อเสียงมากในเมืองเจียงเฉิง ภาพลักษณ์ที่เย็นชาของประธานอิ่น

ตอนนี้ เหมือนแม่สาวน้อยเลย

อย่างไรก็ตาม เธอรู้ว่าสามีของเธอไม่กลับบ้าน เพราะไปต่อสู้ที่ข้างนอกถ้าไม่ใช่เพราะฉินเฟิงและเหล่าทหารที่ต่อสู้ฝ่าฟันด้วยเลือดเนื้อของตน ตอนนี้ที่เมืองเจียงเฉิง คงจะกลายเป็นสถานที่รกร้าง ผู้คนนับไม่ถ้วนที่ไร้ที่อยู่อาศัย มีชีวิตที่น่าเศร้าและอนาถไปนานแล้ว.....

“โอเค โอเค ฉันจะไม่พูดแล้ว กลับบ้านเถอะ ฉันยังไม่เคยได้ไปบ้านใหม่ของเราเลย”

อิ่นซินเปลี่ยนเรื่อง และเตรียมขึ้นรถ

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้กั่วกั่วยกมือขึ้นอย่างรวดเร็ว "หนูเคยไปมาแล้ว หนูเคยไปที่นั่น หนูจะชอบไปเล่นที่นั่น ครั้งล่าสุดที่หนูไป ฉันเล่นกับเสี่ยวหยูบนดาดฟ้า เห็นแม่ด้วย แต่ว่าเรียกแม่แล้วแม่ไม่สนใจ”

“แม่ว่าแล้ว แม่จำได้ว่ามีคนเรียกแม่แน่ๆ แม่ก็นึกว่าแม่ได้ยินผิด งั้นลูกรัก ทำไมกลับบ้านแล้วไม่บอกแม่ล่ะ”

อิ่นซินกอดกั่วกั่ว

"ลืมค่ะ"

กั่วกั่วหัวเราะ

"ลูกนี้ก็"

อิ่นซินบีบจมูกของกั่วกั่ว เธอเสียใจเล็กน้อย กั่วกั่วก็ทำหน้ามุ่ยแล้วพูดว่า "แต่ว่าที่นั่นมีห้องของพ่อ มีห้องของกั่วกั่ว แต่ไม่มีห้องของแม่เลย"

ใบหน้าของอิ่นซินแดง และเธอก็แอบพูดในใจว่าแม่จะนอนในห้องพ่อของลูกเองแหละ

อย่างไรก็ตาม เธออายเกินกว่าจะพูดต่อหน้ากั่วกั่ว ดังนั้นเธอจึงขึ้นรถทันที "ไปกันเถอะ ไปกันได้แล้ว"

"โอเค"

ฉินเฟิงก็ขึ้นรถเหมือนกัน

แลนด์โรเวอร์โรเจอร์เป็นคันที่ใหญ่ที่สุดในบรรดารุ่นของแลนด์โรเวอร์ ราคาก็แพงมากเช่นกัน หลายล้าน ด้านหลังมีพื้นที่เหลือเฟือ ฉินเฟิงยังนั่งด้านหลังพิงกั่วกั่ว ข้างๆเป็นอิ่นซิน

ทั้งสามคนกอดกัน

ในขณะนี้ พวกเขารักกันมาก ทั้งๆที่เมื่อก่อนไม่ได้รักกันมากขนาดนี้

นี่คือครอบครัว

“เอ้ะ คุณยาย คุณปู่”

ทันใดนั้น กั่วกั่วก็เรียกคุณยายและคุณปู่