บทที่ 62 หลิวลานเมิ่งจะขอโทษ

วันรุ่งขึ้น ฉินเฟิงไปถามไถ่สถานการณ์ของอิ่นซิน ได้รับรู้ว่าคุณท่านอิ่นยังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ตราบใดที่เขาไม่มาสักวันหนึ่ง ถ้าอย่างนั้นตำแหน่งประธานก็ไม่สามารถส่งมอบให้ได้วันหนึ่ง

“คุณท่านคนนี้ ไร้ยางอายจริงๆ”

ฉินเฟิงนั่งอยู่ในห้องรักษาความปลอดภัย มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสองคนนั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสองคนกำลังตรวจสอบงานอย่างระมัดระวัง แต่พวกเขาเป็นผู้มาใหม่ ก็ไม่ค่อยรู้จักฉินเฟิงมากนัก และก็ไม่รู้เรื่องราวในตอนนั้นด้วย

“มีสาวสวยคนหนึ่งมา”

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชี้ไปที่ผู้หญิงคนหนึ่งที่อยู่ข้างนอกและพูด

“โอ้โห สาวสวยคนนั้น รูปร่าง หน้าตาก็ดีมาก จริงๆเลย”เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคนก็พูดตาม

ฉินเฟิงก็ไม่ได้สนใจ หลับตา นั่งอยู่บนเก้าอี้ กำลังพักผ่อนอยู่ แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นตรงหน้าของเขา: “ฉินเฟิง ฉันมีเรื่องจะคุยกับนาย”

“หลิวลานเมิ่ง”

เสียงนี้ ฉินเฟิงฟังเสียงนี้ออก ก็คือหลิวลานเมิ่ง ลืมตาขึ้น ผมลอน ถึงประมาณเอว แต่งหน้าบางเบา เป็นความต้องการของมืออาชีพ สวมชุดOLทั้งตัว และรูปร่างปีศาจนั่น เห็นได้ชัดว่าเฉียบคมและชัดเจน

เนื่องจากว่าเป็นหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายประชาสัมพันธ์ และเป็นหน้าเป็นตาของบริษัท

“อะไร?”

ฉินเฟิงขมวดคิ้ว

สำหรับเขาผู้หญิงอื่นนอกจากอิ่นซิน ก็ไม่ค่อยจะสนใจ

“เปลี่ยนเสื้อผ้า ไปรอฉันที่ร้านกาแฟตรงโน้น”

หลิวลานเมิ่งชี้ไปที่ร้านกาแฟอีกฝั่งหนึ่ง ท่าทางค่อนข้างหยิ่งผยอง

หลังจากที่พูดจบ ไม่รอให้ฉินเฟิงตอบ เธอก็กลับไปในบริษัท เห็นชัดได้ว่าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเช่นกัน บริษัทมีห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นพิเศษ เนื่องจากว่าชุดOL ก็มีไว้สำหรับทำงาน

เธอต้องการคุยเรื่องส่วนตัวกับฉินเฟิง

“ฉินเฟิง นายโชคดีมากนะ ผู้หญิงคนนี้ เดินเข้ามาฉันถึงพบว่า เป็นหัวหน้าฝ่ายของฝ่ายประชาสัมพันธ์ สาวสวยอันดับหนึ่งของบริษัทพวกเรา วันนี้ชวนนายทานอาหาร”

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ซื่อๆคนหนึ่ง พูดใส่ฉินเฟิงด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกคน ก็พูดเสริมตามว่า: “ผู้หญิงคนนี้ สุดยอดมากจริงๆ”

“พวกนายไม่รู้สึกว่า ผู้หญิงคนนี้น่ารำคาญมากเหรอ?”

ฉินเฟิงถามกลับประโยคหนึ่ง

“น่ารำคาญ นี่เป็นสาวสวยอันดับหนึ่งของบริษัทเลยนะ จะน่ารำคาญได้ยังไง” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทั้งสองตอบกลับ

“เอาเถอะ”

ฉินเฟิงไม่สนใจพวกเขา พวกเขาไม่เคยสัมผัสกับหลิวลานเมิ่งมาก่อน ไม่รู้ว่าหลิวลานเมิ่งเป็นคนแบบไหน แต่ว่าพูดตามตรง หลิวลานเมิ่งก็ยืนอยู่ในตำแหน่งของอิ่นซิน

ต่อจากนั้น ฉินเฟิงยังคงพิงเก้าอี้ และหลับตาพักผ่อนต่อไป

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเฝ้าดูอยู่ครู่หนึ่ง เหลือเพียงหนึ่งคนที่พักผ่อน และตอนนี้ก็เป็นเวลาพักผ่อนของเขา

หลังจากที่ผ่านไปสิบนาที หลิวลานเมิ่งเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง เดินออกมาจากในบริษัท ถึงห้องรักษาความปลอดภัย จากนั้นก็พบว่า ฉินเฟิงไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้า ขมวดคิ้วในทันทีและพูดว่า: “เฮ้ย ฉันบอกให้นายไปเปลี่ยนเสื้อไม่ใช่เหรอ?”

“ฉันไม่มีชื่อเหรอ?”

ฉินเฟิงถึงขนาดไม่อยากไม่ลืมตาด้วยซ้ำ

“นี่นาย! ก็ได้ ฉินเฟิง ฉันให้นายไปเลี่ยนเสื้อผ้าไม่ใช่เหรอ? ทำไมนายยังอยู่ที่นี่”

หลิวลานเมิ่งโกรธจนหน้าขึ้นลง แต่ว่ายังทนไหว

“ตอนนี้เป็นเวลา17:55 น. เลิกงานหกโมง ฉันยังไม่เลิกงาน จะออกจากที่ทำงานได้ยังไง อีกอย่าง หลิวลานเมิ่ง เธอออกก่อนเวลา ออกก่อนห้านาที ก็ออกก่อนเวลาเหมือนกัน ไม่มีกฎเกณฑ์ไม่สามารถทำอะไรที่สำเร็จได้”

ฉินเฟิงค่อยๆลืมตาขึ้น