บทที่ 63 เล่นละคร

อย่างไรก็ตามหลิวลานเมิ่งเป็นคนชนชั้นสูงของฝ่ายประชาสัมพันธ์ วินาทีต่อมา ก็ไม่เป็นอะไร ต่อจากนั้นก็หยิบซองจดหมายฉบับหนึ่งออกจากกระเป๋าของตัวเอง และโยนตรงหน้าของฉินเฟิง

พรึ่บดังมากเสียงหนึ่ง

“นี่เป็นเงินหนึ่งแสน เป็นค่าตอบแทนที่ที่ฉันปรักปรำนายครั้งก่อน”

หลิวลานเมิ่งกอดอก ไม่อยากที่จะมองฉินเฟิง หลายวันนี้ เธอคิดมามากมาย ตอนนั้นเธอปรักปรำฉินเฟิงจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้นฉินเฟิงยังช่วยเธอด้วย แต่เธอก็ดูถูกฉินเฟิงมาโดยตลอด และไม่อยากจะขอโทษ

คิดไปคิดมา

เธอก็ตัดสินใจใช้เงินแก้ปัญหา

เธอรู้ว่า ฉินเฟิงไม่มีทางปฏิเสธ เธอรู้เรื่องข้อตกลงครึ่งปี ภายในเวลาครึ่งปี สองล้าน อย่างฉินเฟิง ไม่ว่ายังไงก็ตามหามาไม่ได้ เขาขัดสนเงินเป็นอย่างมาก หนึ่งแสนเป็นเงินเดือนหนึ่งปีกว่าของฉินเฟิง

เป็นไปไม่ได้ที่จะปฏิเสธ

“หนึ่งแสน”

ฉินเฟิงชำเลืองมองซองจดหมายนั้น ต่อจากนั้นถึงพูดว่า: “สามารถเอาเงินหนึ่งแสนออกมาได้ง่ายๆ ดูเหมือนว่า เธอจะรวยมากจริงๆ งั้นฉันก็ไม่รังเกียจที่จะช่วยลดค่าใช้จ่ายของบริษัทลงบ้าง”

“นายหมายความว่ายังไง? เงินนี้ นายจะเอาหรือไม่เอากันแน่?”

หลิวลานเมิ่งขมวดคิ้วถาม

“ไม่เอา”

ฉินเฟิงส่ายหน้า และพูดว่า: “ถ้าเธอต้องการให้ฉันยกโทษให้ งั้นฉันยกโทษให้เธอ พอใจยัง”

หลังจากที่พูดจบ ฉินเฟิงลุกขึ้นมา เตรียมจะออกไป

“ฉินเฟิง ท่าทีอะไรของนาย”

หลิวลานเมิ่งขวางฉินเฟิงไว้ ดวงตาที่เรียวบางเหมือนเมล็ดอัลมอนด์คู่นั้น มีความโกรธเล็กน้อย เธอรู้สึกว่าฉินเฟิงไม่ได้ยกโทษให้เธอ: “หนึ่งแสน ไม่พอใช่มั้ย งั้นสองแสน?”

“ฉันไม่ได้ขัดสนเงิน”

ฉินเฟิงตอบประโยคหนึ่งแบบนี้

“นายโกหกช่วยเนียนกว่านี้หน่อยได้หรือเปล่า ยังไม่ขัดสนเงิน นายคิดว่าตัวเองเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยงั้นเหรอ?”

“ฉันเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยจริงๆด้วย”

ฉินเฟิงไม่ได้โกหก แค่ทรัพย์สินที่เขายึดมาครั้งก่อน ก็มีหลายสิบล้านแล้ว

“นายไม่ขี้โม้ จะตายหรือเปล่า?”

หลิวลานเมิ่งมองดูฉินเฟิง ผู้ชายคนนี้ได้ทำลายขีดจำกัดของเธออีกครั้ง เธอคิดเสมอว่านี่เป็นผู้ชายที่ขาดความรับผิดชอบคนหนึ่ง แต่คาดไม่ถึงว่ายังเป็นคนที่ชอบโกหกด้วย ทั้งๆที่เป็นยาจกคนหนึ่ง ยังจะเป็นมหาเศรษฐีที่ร่ำรวยอีก

ช่วยอะไรไม่ได้จริงๆ

หลิวลานมองดูฉินเฟิง โกรธเป็นอย่างมาก แต่ทันใดนั้น เธอก็เห็นคนคนหนึ่งที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน คว้าแขนของฉินเฟิงในทันที แกล้งทำเป็นท่าทางสนิทสนม และพูดกระซิบอ้อนวอนว่า: “ช่วยด้วย ช่วยหน่อยนะ ขอร้องนายล่ะ”

เมื่อฉินเฟิงเห็นท่าทางที่วิตกกังวลของหลิวลานเมิ่ง ก็ยินยอม

ไม่ว่ายังไงก็ตาม นี่ก็เป็นเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็กของอิ่นซิน

“เฮ้ หลิวลานเมิ่ง”

ทันใดนั้น เสียงของผู้ชายก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าพวกเขา ฉินเฟิงก็ละสายตาจ้องมองไป เป็นคนสองคน คนหนึ่งในชุดสูทสีขาว ทรงผมหน้าม้า ท่าทางหน้าตาดีผิวพรรณสะอาดขาวเนียนละม้ายคล้ายคลึงผู้หญิง อีกคนหนึ่งเป็นผู้หญิงในกระโปรงยาว ยังมีความสวยอยู่เล็กน้อย

“เจียงจื่อจิ้น ไม่เจอกันตั้งนาน”

หลิวลานเมิ่งควงแขนของฉินเฟิงไว้ พูดกับผู้ชายคนนั้น และในเวลานี้ ก็แอบแนะนำกับฉินเฟิงว่า: “คนคนนี้เป็นแฟนเก่าของฉัน เป็นคนสารเลว ก็เพราะว่าฉันไม่ยอมขึ้นเตียงกับเขา เขาก็ทิ้งฉัน ช่วยฉันกู้สถานการณ์ด้วย”