บทที่ 67 หลิวหลินผู้เต็มไปด้วยความยุติธรรม

หลังจากที่ฉินเฟิงจัดการทุกอย่างเสร็จ ก็อุ้มอิ่นซินออกจากโรงแรมหลานเทียนแห่งนี้

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ถึงได้มีคนพบกลิ่นคาวเลือดในนั้น แจ้งตำรวจ หลังจากนั้นไม่นานรถตำรวจจำนวนมากมายก็มาถึง หนึ่งในนั้นนำโดยตำรวจหญิงคนหนึ่ง

“หัวหน้า ในโรงแรมหลานเทียนนี้ เสียชีวิตไปทั้งสิบหกคน ตัวตนของทั้งสิบหกคนนี้ พวกเราได้ตรวจสอบชัดเจนแล้ว ล้วนแต่เป็นนักมวยเถื่อนใต้ดิน”

ตำรวจคนหนึ่งกำลังรายงานให้กับหลิวหลิน

“นักมวยเถื่อนงั้นเหรอ? เป็นเรื่องปกติ?”

หลิวหลินครุ่นคิดเล็กน้อย การเสียชีวิตของนักมวยเถื่อน นี่เป็นเรื่องที่ปกติมาก เดิมทีพวกเขาก็ปฏิบัติตัวอยู่นอกเหนือกฎหมาย แต่ว่าเธอจำได้ยังมีอีกหนึ่งคน

“ฉันจำได้ เป็นสิบเจ็ดศพนะ?”

ความจำของหลิวหลินดีเป็นอย่างมาก เป็นไปไม่ได้ที่จะจำผิด

“เป็นสิบหกร่าง อีกหนึ่งร่างยังไม่เสียชีวิต ยังมีลมหายใจอยู่ พวกเราได้ส่งตัวเขาไปรักษาที่โรงพยาบาลแล้ว ตอนแรกได้ตรวจสอบชัดเจนแล้วว่าคนคนนั้นเป็นใครแล้ว ทายาทของตระกูลฟาง ฟางเย้น วันนี้โรงแรมหลานเทียนก็ถูกเขาเหมาจองไว้ทั้งหมดแล้ว” ตำรวจคนนั้นพูดเพิ่มเติม

“ฟางเย้น”

ในแววตาของหลิวหลินส่องประกายด้วยความไม่เป็นธรรมชาติเล็กน้อย เธอเป็นตำรวจมาหลายปีแล้ว ยังไม่เคยเห็นแบบนี้มาก่อน

ตอนแรกที่เห็นเข้า ทำให้เธอตกใจมาก

แขนขาทั้งห้าหักหมดแล้ว

ถูกคนเหยียบหักทีละข้าง

ฟางเย้นคนนั้นอยู่ในความเจ็บปวด ร้องคร่ำครวญจนหมดสติไป

“เปิดสอบสวนในทันที”

หลิวหลินออกคำสั่งในทันที หลังจากที่สืบสวนผ่านไปหนึ่งชั่วโมง พวกเขาพอจะรื้อฟื้นเรื่องราวที่ผ่านมาได้

ฟางเย้น คุณชายตระกูลฟางคนนี้ ลักพาตัวผู้หญิงคนหนึ่ง ต่อจากนั้นเรียกนักมวยเถื่อนกลุ่มหนึ่ง เตรียมตัวจัดการผู้ชายคนหนึ่ง

ต่อมาผู้ชายคนนั้นมาแล้ว

แล้วต่อมา ตอนจบก็กลายเป็นฉากนี้ที่พวกเขาเห็น ช่วยคนออกไป แต่ก็ยังประสบกับการต่อสู้ครั้งใหญ่

“ฟางเย้นนี้ น่าขยะแขยงจริงๆ ผู้หญิงที่ถูกลักพาตัวคนนี้ น่าจะเป็นแฟนสาวของผู้ชายคนนั้น หรือว่าภรรยานะ”

รอหลังจากที่ผลการสอบสวนออกมา มีเจ้าหน้าที่ตำรวจหลายคนก็เต็มไปด้วยความแค้นเคืองต่อความไม่เป็นธรรม พวกเขาต่างก็รู้ดีว่า เหตุการณ์นี้ก็ล้วนแต่เป็นการกระทำที่ชั่วร้ายของฟางเย้นคนนั้น

“จริงๆ”

หลิวหลินพยักหน้า แต่พูดต่อไปว่า: “แต่ว่า พวกเรายังต้องจับกุมผู้ชายคนนั้น เขาฆ่าคน”

“หัวหน้า เขาป้องกันตัวเอง ถ้าหากไม่ทำแบบนี้ ถ้าอย่างนั้นเขาและภรรยาของเขา วันนี้ก็จะตกอยู่ในมือของฟางเย้นคนนั้น”

“นั่นนะสิ สถานการณ์แบบนี้ เขาจะเลือกยังไงได้”

ตำรวจหลายคนยืนอยู่ข้างฉินเฟิง

แต่ทว่า หลิวหลินพูดตำหนิว่าพวกเขาว่า: “พวกเราเป็นตำรวจ พวกเราต้องปฏิบัติตามกฎหมาย ไม่ใช่ว่าความรู้สึกของพวกคุณ ตอนที่ควรจะจับคน ก็ต้องจับคน”

“รับทราบ”

ตำรวจเหล่านั้นก็รับฟังและปฏิบัติตามคำสั่ง

หลิวหลิน ชนชั้นสูงในแวดวงตำรวจเมืองเจียงเฉิง ก็สามารถเรียกได้ว่าแปลกประหลาด ตั้งแต่ที่เธอเริ่มเข้าสู่วงการตำรวจ ก็โหดร้ายกับคนร้ายเหมือนราวกับศัตรูอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ ก็มีความยุติธรรมที่เกิดขึ้นโดยธรรมชาติ สำหรับเรื่องที่ไม่ยุติธรรมอะไรก็ตาม ก็ต้องออกหน้ามาดูแลจัดการ และปฏิบัติตามความยุติธรรมกับกฎหมาย

ก็เป็นเพราะว่า ทำให้คนขุ่นเคืองใจมานับไม่ถ้วน

แต่ว่าจนถึงวันนี้ไม่มีใครทำให้เธอลงจากตำแหน่งได้ มีคนบอกว่าภูมิหลังของหลิวหลินนั้นหนามาก แต่ว่าไม่มีใครรู้ว่าเป็นเรื่องแบบนี้ ถึงยังไงเธอก็ไม่เคยลงจากตำแหน่ง และก็ไม่เคยถูกลดตำแหน่งเลย

ในเวลานี้เอง สายหนึ่งโทรเข้ามา หลินหลิวรับสายขึ้นมา: “ฮัลโหล ผู้บัญชาการ”

ในโทรศัพท์ ก็เป็นผู้บัญชาการตำรวจแห่งชาติ

“ผมจานเทียนฉีเอง สำหรับคดีเกี่ยวกับโรงแรมหลานเทียนไม่จำเป็นต้องตรวจสอบต่อไปแล้ว นี่เป็นคำสั่งของเบื้องบน”

“ทำไมค่ะ!”

ในใจของหลิวหลินนิ่งอึ้ง แม้ว่าเธอจะไม่ต้องการปฏิบัติภารกิจนี้ เธอก็คิดว่าฉินเฟิงไม่ผิด แต่มีกฎหมายของประเทศต้าหัวอยู่ เธอไม่รู้ทำไมหยุดดำเนินการสอบสวนต่อไป