บทที่ 68 สภาตระกูล

ฉินเฟิงอุ้มอิ่นซินตรงกลับไปที่บ้าน และวางลงบนเตียง ไม่ได้ถอดเสื้อผ้าให้กับอิ่นซิน ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนี้

อย่างมากที่สุด ก็เพียงแค่จับมือเล็กๆเท่านั้นเอง

ต่อจากนั้น ก็ออกไปข้างนอก หาที่อยู่แห่งหนึ่ง เคาะประตู

“รหัสที่67”

ฉีหยุนไม่เปิดประตูให้เขา ส่งออกมาไม่กี่คำ

“ราชันย์ปลาบเสือป่า”

หลังจากที่ฉินเฟิงเดินเข้ามา ก็กลอกตาขาวใส่ฉีหยุน

“นายพล เข้าใจด้วย เนื่องจากว่าเป็นลูกสาวของคุณนะ เธอยังมีคุณอาหลายแสนคนอยู่ที่อีสเตอร์แลนด์ พี่ชายนะ หากมีอะไรผิดพลาด ผมจะโดนพวกเขาฆ่าตาย”

ฉีหยุนลูบหัว เผยให้เห็นท่าทางที่ค่อนข้างซื่อสัตย์ออกมา

สำหรับรหัส นี่เป็นวิธีการที่ใช้กันทั่วไปในกองทัพ ในนั้นมีรหัสลับบางอย่างที่ใช้ในช่วงเวลาวิกฤตอย่างมาก นั่นก็เป็นตารางรหัสพิเศษ ในนั้นมีรหัสลับหนึ่งร้อยตัว

อ่านตัวเลขแล้ว ต่อจากนั้นจับคู่

นี่ถึงเป็นไร้ข้อผิดพลาด

ความหมายที่ฉินเฟิงกลอกตาใส่เขาคือ ยังไม่ถึงระดับเตรียมพร้อมรับมือแบบนี้ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ในกองทัพแล้ว

“กั่วกั่วล่ะ?”

ฉินเฟิงมองไปที่ห้อง เป็นคฤหาสน์หลังหนึ่ง ฉีหยุนก็ไม่ได้ขัดสนเงิน ดังนั้นจึงซื้อคฤหาสน์หลังหนึ่งขนาดเล็กเพื่ออยู่อาศัย

“นี่ไง”

ฉีหยุนพาฉินเฟิงเดินเข้าไป ถึงในห้องหนึ่ง ฉินเฟิงเปิดประตู เห็นฉินกั่วกั่วนั่งอยู่บนเก้าอี้ ถือดินสอแท่งหนึ่ง และทำการบ้านอย่างจริงจัง

หนึ่งขีดหนึ่งเขียน

ดวงตาเล็กกลมๆ

มองดูแล้วน่ารักเป็นอย่างมาก

“อ่าว พ่อค่ะ”

ในเวลานี้ เธอก็สังเกตเห็นร่างของฉินเฟิง ก็กระโดดลงจากเก้าอี้ในทันที และกระโจนไปทางฉินเฟิง

“ลูก”

ฉินเฟิงอุ้มกั่วกั่วขึ้น ต่อจากนั้นจูบหนึ่งที

“พ่อหนวดเคราทิ่มคน”

“ก็จะทิ่มลูก ทิ่มลูก”

“พ่อรำคาญ”

บอกว่ารำคาญ แต่กั่วกั่วยังดูมีความสุข

“ไปเก็บข้าวของ พวกเรากลับบ้านกัน”

“ค่ะ”

น้ำเสียงของกั่วกั่ว ยังอ่อนหวานน่ารักเล็กน้อย

และในเวลานี้ ฉินเฟิงสังเกตเห็นฉีหยุนที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่าทางดูอิจฉา ก็พูดติดตลกในทันที: “ทำไม นายอยากมีสักคนเหรอ?”

“อือ”

ฉีหยุนพยักหน้าอย่างหนัก เขามองไปที่กั่วกั่ว น่ารักมากจริงๆ ทำให้ชายรูปร่างสูงใหญ่อย่างเขาหลอมละลาย

“งั้นก็หาแฟนสาวสักคน อย่าเอาแต่ต่อสู้ไปวันๆ ในกองทัพเกือบโดนนายต่อสู้กันจนไม่มีคู่ต่อสู้แล้ว”

ฉินเฟิงตบไล่ของฉีหยุน และถอนหายใจ: “ลูกสาวคนนี้ของฉัน ก็ทำให้คนคาดไม่ถึง แต่ว่าฉันก็พอใจมากแล้ว ”

“ใช่แล้ว นายพล ผมขอเป็นลูกบุญธรรม ได้หรือเปล่า?”

ทันใดนั้น ฉีหยุนมีความคิดบางอย่าง

นี่เป็นความจริง น่าอิจฉาจริงๆ

เขาอยากจะมีลูกสาวคนหนึ่งจริงๆ

“พวกเขาต่างก็พูดว่านายโง่ ฉันว่านะ ไม่โง่เลยสักนิด ยังรู้จักพลิกโอกาส กลายเป็นพ่อบุญธรรม แล้วก็สามารถที่จะต่อสู้ต่อไปได้ แล้วก็มีลูกสาวคนหนึ่ง”

ฉินเฟิงใช้มือ ทุบหน้าอกของฉีหยุน

และในเวลานี้ ฉินกั่วกั่วเก็บข้าวของเสร็จพอดี มาถึงข้างกายของฉินเฟิง ฉินเฟิงลูบหัวเล็กๆของเธอ และชี้ไปที่ฉีหยุน แล้วพูดว่า: “พ่อจะยอมรับพ่อบุญธรรมให้ลูกคนหนึ่ง เรียกพ่อบุญธรรมสิ”

“พ่อบุญธรรม?”

ฉินกั่วกั่วมองไปทางฉีหยุน ตะโกนเรียกอย่างระมัดระวัง แต่ผ่านการอยู่ร่วมกันก่อนหน้านี้ เธอพบว่าคุณอาคนนี้ค่อนข้างจะเข้ากันได้ง่าย

“อือ!”

“เรียกอีกครั้ง”

“พ่อบุญธรรม”