บทที่ 80 หลอกถามคุณไง

"แต่เขาก็ไม่รู้อะไรมากนัก เขารู้เพียงว่ามีคนให้เขาวางยา แต่หลังจากนั้น ก็มีคนมาตามฆ่าเขา ทำให้เขาตกใจมากๆจึงวิ่งหนีไป หลังจากนั้นเขาได้ข่าวว่า คนที่เข้าคุกเสียชีวิตแล้ว เขาก็หลบซ่อนตัวตลอดและไม่กล้าแสดงตัวออกมาอีกเลย"

"พวกเราใช้เทคโนโลยีและหาหมายเลขโทรศัพท์ที่เขาเคยใช้จนเจอ หนึ่งในนั้นเป็นเบอร์ของอิ่นป่าย แต่คนๆนั้นจำไม่ได้ว่าอิ่นป่ายโทรหาเขาตั้งแต่เมื่อไหร่"

ก่อนหน้านี้ฉินเฟิงให้เขาไปสืบหาเรื่องที่เกิดขึ้นในปีนั้น เขาใช้เวลาหลายวันกว่าจะหาข้อมูลเหล่านี้ได้ เพราะเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อเจ็ดปีที่แล้ว เบาะแสจำนวนมากได้หายไปแล้ว

"อิ่นป่าย?"

ฉินเฟิงเอนตัวนอนอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงานและส่ายหัว:"เรื่องนี้ต้องเกี่ยวข้องกับอิ่นป่ายอย่างแน่นอน แต่ไม่ใช่ฝีมือของอิ่นป่ายแน่นอน เขาไม่มีความกล้าที่จะทำเรื่องนี้ เพราะเขาไม่กล้าฆ่าคน"

เรื่องที่เกิดขึ้นปีนั้น มันซับซ้อนและยากที่จะแยกแยะชัดเจน ถึงแม้ตำราจจะสามารถสืบได้ว่าใครเป็นคนวางยา แต่คนที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้กลับหาตัวไม่เจอ

และไม่รู้เหมือนกันว่าเขาต้องการอะไรกันแน่

และไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องใส่ร้ายอิ่นซินด้วย

"บริษัทซานหยวนกรุ๊ปในตอนนั้น มูลค่าทางตลาดลดลงหมื่นล้านหยวน เมื่อเกิดเรื่องนี้ขึ้น บริษัทไหนได้รับผลประโยชน์บ้าง?"ฉินเฟิงถาม

"บริษัทได้รับผลประโยชน์มีเยอะมาก บริษัทซานหยวนกรุ๊ปในตอนนั้นก็ถือได้ว่าเป็นบริษัทหนึ่งในท็อปยี่สิบของเมืองเจียงเฉิง บริษัทเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังและนวัตกรรมใหม่ๆภายในบริษัทมากมาย ถ้าทำให้บริษัทเติบโตและพัฒนาต่อไป อาจจะขึ้นอันดับท็อปห้าก็ได้ มันส่งผลกระทบอย่างมาก"

"สำหรับบริษัทที่ได้ผลประโยชน์จากเรื่องนั้น บริษัทท็อปยี่สิบของเมืองเจียงเฉิงล้วนได้รับผลประโยชน์ และบริษัทเหอเหิงก็ได้ผลประโยชน์เหมือนกัน และกลายเป็นบริษัทท็อปสิบของเมืองเจียงเฉิง เดิมทีบริษัทของพวกเขาอยู่ในอันดับที่สามสิบกว่าๆ"

ฉีหยุนพูดออกมาทีละเรื่องๆ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาไม่ได้อยู่ว่างๆเลย เขาพยายามสืบหาข้อมูลมาโดยตลอด

"เรื่องนี้ คุณก็สืบต่อไปเรื่อยๆ โดยค้นหาจากบริษัทที่ได้ผลประโยชน์ สืบหาข้อมูลทีละบริษัท อย่างไรก็ตาม คุณต้องจำไว้ให้ดี ห้ามเปิดเผยฐานะและตัวตนของฉันเด็ดขาด และอย่าแหวกหญ้าให้งูตื่น"

ถ้าใส่ร้ายอิ่นซินก็จะได้รับผลประโยชน์

นี่คือความคิดของคนธรรมดาทั่วไป ลองตรวจสอบเรื่องนี้จากคนที่ได้รับผลประโยชน์ มันจะได้ข้อมูลอย่างรวดเร็ว บางทีอาจจะค้นพบอะไรบางอย่างก็ได้

และตอนนี้พวกเราอยู่ในที่ลับ ส่วนศัตรูอยู่ในที่แจ้ง นี่เป็นยุทธวิธีที่ใช้กันอย่างแพร่หลายในสนามรบ ถ้าไม่ระมัดระวังตัว และเปิดเผยตัวตนออกมา อาจจะทำให้ศัตรูรับรู้ ถ้าไม่ตาย ศัตรูคงกลัวจนหัวหดและหนีไป

มันจะกลายเป็นความผิดพลาด

"ได้ครับ"

ฉีหยุนพยักหน้าและพูด

"ว่าแต่ เรื่องของบริษัทฟางซื่อกรุ๊ปเป็นยังไงบ้าง?"

ฉินเฟิงถามอีกครั้ง เขาให้ฉีหยุนจัดการเรื่องที่เหลือของบริษัทฟางซื่อกรุ๊ป

"ฉันได้จัดการเรียบร้อยแล้ว และทำตามที่คุณสั่ง ฟางเย้นได้เสียชีวิตเหมือนพ่อของเขา แต่ฉันพบว่ามีคนๆหนึ่งกำลังตรวจสอบพวกเรา และตรวจสอบนายพลเป็นพิเศษ"

ฉีหยุนนึกถึงผู้หญิงคนหนึ่งทันที

"ผู้หญิงคนนั้นใช่ไหม?"

ฉินเฟิงหันหลังและเดินไปที่กระจก และชี้ไปที่เก้าอี้ด้านล่างที่อยู่หน้าป้ายรถเมล์ ดูเหมือนเธอเป็นผู้หญิงที่กำลังรอรถเมล์และอยู่ท่ามกลางฝูงชนที่พลุกพล่าน และเธอก็ไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นๆ

"ผู้หญิงคนนี้สวมหมวดสีขาว ตอนที่ฉันมาถึงบริษัท เธอก็อยู่ที่นั่นแล้ว ตอนนี้ผ่านไปครึ่งชั่วโมงแล้ว รถเมล์ทุกสายเคยผ่านมาแล้ว แต่เธอก็ยังไม่ยอมขึ้นรถเมล์ และเธอก็ยังก้มหน้าตลอดเวลา และใช้หมวดปิดใบหน้า นี่คือเทคนิคของสายลับ แต่เธอระแวดระวังตัวน้อยเกินไป"

ฉินเฟิงส่ายหัวเพราะเธอมีพิรุธมากเกินไป

"คือเธอจริงๆด้วย"

ฉีหยุนจำผู้หญิงคนนี้ได้ทันที เพราะเขาเป็นทหารที่มีความสามารถมากๆในกองทัพ จู่ๆเขาก็พูดขึ้นมาว่า:"ผู้หญิงคนนั้นชื่อหลิวหลิน เป็นตำรวจหญิงในกรมตำรวจเมืองเจียงเฉิง เธอเป็นคนอารมณ์ร้อน เธอได้อันดับหนึ่งด้านศิลปะป้องกันตัวในเมืองเจียงเฉิง ซ้อมรบในกรมทหารก็ได้ที่หนึ่ง การควบคุมอาวุธปืนก็ได้ที่หนึ่ง และทีมตำรวจของเขา ทำภารกิจก็ได้ที่หนึ่ง และเธอก็มีทีมตำรวจพิเศษที่ทำงานอิสระและไม่ขึ้นตรงกับสังกัดใดๆ"