บทที่ 81 หลิวหลิน : ฉัน แพ้ทุกครั้งก็รบไม่ถอย

หลอกลวง

หลอกลวงฉัน?

หลิวหลินตกตะลึง ในเวลานี้เธอเพิ่งรู้ตัวว่าการปลอมตัวของตนเองถูกเปิดโปง การแสดงออกที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้า ทำให้เธอถูกหลอกอย่างกะทันหัน

เธอมั่นใจในตัวเองมากเกินไป ฉินเฟิงก็เป็นเพียงลูกเศรษฐีคนหนึ่งเท่านั้น

เธอไม่มีความระมัดระวังเพียงพอ

แค่นี้ก็หลอกเธอได้แล้ว

“คุณมั่นใจในตัวเองเกินไป ถ้าเมื่อกี้ผมเป็นคนไม่ดี คุณคงตายในมือผมไปแล้ว”

ฉินเฟิงยืดเส้นยืดสาย แล้วพูดต่อว่า “แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมไม่ได้หลอกคุณ ผมจะไปซื้อไก่ต้มสับให้ลูกสาวผมจริงๆ บ๊ายบาย”

พูดจบ ฉินเฟิงก็เดินจากไป

เมื่อโจมตีหลิวหลินอย่างรุนแรงเช่นนี้ หลิวหลินน่าจะไม่กล้าตามมาอีกต่อไป

เพียงแต่ว่า หลิวหลินมองฉินเฟิงด้วยแววตาสนใจ “คุณพูดถูก ฉันมั่นใจในตัวเองเกินไป แต่ที่พึ่งที่ใหญ่ที่สุดของฉันก็คือทักษะของฉัน อันดับหนึ่งการต่อสู้แห่งเมืองเจียงเฉิง อันดับหนึ่งการฝึกฝนในวงการตำรวจ ไม่ได้เป็นชื่อเสียงจอมปลอม แต่ว่าฉินเฟิง คุณทำให้ฉันรู้สึกทึ่งเกินไป ลูกเขยแต่งเข้าบ้านทำให้บริษัทฟางซื่อกรุ๊ปล้มละลายลงได้ แล้วยังมีการระมัดระวังตัวสูงเช่นนี้อีก”

“จุดประสงค์ของคุณคืออะไรกันแน่ ทำไมคุณถึงซ่อนตัวอยู่ในเมืองเจียงเฉิง เป็นเพราะอะไรกันแน่? แต่ไม่ว่าจะเป็นเพราะอะไร ถึงอย่างไรฉันก็รู้สึกสนใจคุณมากขึ้นเรื่อยๆ”

“ฉันรู้ว่า ประโยคเมื่อกี้ของคุณคือการเตือนฉัน แต่ฉันหลิวหลิน เป็นผู้หญิงที่ไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ แพ้ทุกครั้งก็รบไม่ถอย มันเป็นสไตล์ของฉัน วันหนึ่งฉันจะซักฟอกคุณให้หมดจด แล้วค่อยจับคุณดำเนินคดี ฉันจะไม่ปล่อยให้ลูกเศรษฐีอย่างพวกคุณก่อกรรมทำชั่วอีก”

ในดวงตาของหลิวหลินมีจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ปรากฏขึ้นจางๆ

เธอรู้สึกสนใจในตัวฉินเฟิงมากขึ้นเรื่อยๆ

ฉินเฟิงซื้อไก่ต้มสับแล้วไปรับฉินกั่วกั่ว เมื่อกลับมาถึงตระกูลอิ่นก็เห็นคนคนหนึ่งอยู่หน้าประตู เขาคือคุณท่านอิ่น หลังค่อม ถือไม้เท้ายืนตระหง่านอยู่ที่หน้าประตู

“คุณท่าน นี่คุณกำลังทำอะไรอยู่?”

ฉินเฟิงเดินเข้าไปถาม

“คุณเรียกผมว่าคุณท่านเหรอ? ในแง่ของความอาวุโส ผมถือว่าเป็นปู่ของคุณ”

“คุณไม่ให้ผมเรียกว่าคุณปู่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่เรียกคุณท่าน แล้วจะให้เรียกว่าตาเฒ่าเหรอ?”

ฉินเฟิงยักไหล่ ทำให้คุณท่านอิ่นนึกขึ้นได้ ฉินเฟิงเคยถูกเขาดุเพราะเรียกเขาว่าคุณปู่ เขาโบกมือทันที “ช่างมันเถอะ”

เขาเดินเข้าไปทันที คราวนี้เขามาคนเดียว

อันที่จริงเขาก็ไม่อยากมาที่นี่เหมือนกัน ถึงอย่างไรก็เป็นหัวหน้าครอบครัว มีตำแหน่งสูงและมีอำนาจมาก แต่จัดการอิ่นป่ายและอิ่นเสี้ยงสวี่ไม่ได้ อิ่นซินยังระบุชื่อให้เขามาที่นี่ได้

ส่วนหมายศาลของบริษัทเฟิงซิ่งกรุ๊ปได้ถูกส่งไปแล้ว เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ

การให้เขาในฐานะคุณท่านอิ่น มาขอโทษหลานสาวที่เขาไม่ชอบมาตั้งแต่เด็ก อาจกล่าวได้ว่าทำให้เขาเสียหน้าไปแล้ว แต่เขาก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ

บริษัทซานหยวนกรุ๊ปกำลังจะล้มละลาย

ทันทีที่ล้มละลาย ตระกูลอิ่นก็อาจจะต้องบ้านแตกสาแหรกขาด

ไม่มีทางเลือกแล้ว

ฉินเฟิงมองดูท่าทางของคุณท่านอิ่น ส่ายหน้าพลางคิดว่ามันเป็นความผิดของตนทั้งหมด ลูกชายกับลูกสาวมีอะไรไม่เหมือนกัน? ยังจะลำเอียงรักลูกชายมากกว่าลูกสาว ให้ตายสิ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ฉินเฟิงก็อุ้มฉินกั่วกั่วขึ้นมาแล้วหอมแก้มเธอ “พ่อชอบลูกสาว”

“ฮ่าฮ่า ฉันก็ชอบพ่อเหมือนกัน”

ฉินกั่วกั่วพูดพร้อมกับยิ้มกว้าง ใบหน้าน้อยๆ น่ารักเหลือเกิน

หลังจากนั้นฉินเฟิงก็เดินเข้าไป พบว่าคุณท่านอิ่นกำลังบอกกับฉินเฟิงว่า “เสี่ยวซิน มันเป็นความผิดของฉันในตอนนั้นที่ประเมินเธอต่ำเกินไป ตอนนี้เธอกลับบริษัทซานหยวนกรุ๊ปเถอะ ตำแหน่งเดิมยังสงวนไว้ให้เธอ ไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอได้”

“คุณปู่ กลับน่ะได้ แต่คุณต้องรักษาคำพูด มอบตำแหน่งประธานกรรมการให้ฉัน”

อิ่นซินมีความรู้สึกผสมปนเปกัน

เธอคิดไม่ถึงว่า จนถึงขั้นนี้แล้วคุณท่านอิ่นยังคงยึดครองตำแหน่งประธานอยู่ ไม่ได้ตั้งใจจะให้เธอ แต่ยังปูทางให้อิ่นป่ายมาตลอด

ก็ให้กำเนิดมาเองทั้งนั้น

แล้วทำไม

“เสี่ยวซิน เธอเป็นผู้หญิง ไม่เหมาะที่จะดำรงตำแหน่งประธาน” คุณท่านอิ่นยังคงไม่ยินยอม