Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 8

ไนต์ปรายตามองตามเสียงเรียกที่กำลังเดินมาหาไซซีด้วยความสงบ นัยน์ตาหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเป็นใคร เขาจำได้ว่ามันเคยเดินกับเธอในวันแรกที่เธอกล้าเมินหน้าหนี

“คราม ขอโทษที จะกลับตอนนี้แหละ”

“งั้นไปเลยไหม เหมือนเราสองคนจะออกมานานแล้ว”

“พี่ไนต์มาทำอะไร? ดูดบุหรี่เหรอพี่”

ระหว่างนั้นครามเลยเอ่ยทักทายรุ่นพี่ที่เขาพอจะรู้จัก แต่ไนต์ไม่ตอบก่อนจะใช้ปลายเท้าขยี้บุหรี่บนพื้นและเดินออกจากบริเวณนั้นไปทำให้ไซซียิ้มแห้ง

“ขอโทษนะ พี่เขาคงรีบ นายไม่ได้โกรธพี่ไนต์ใช่ไหม” แม้จะแอบหมั่นไส้เขาแต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนมองเขาไม่ดี

“ไม่ ฉันจะโกรธสุดที่รักของเธอได้ยังไง”

“เออพูดถูกใจมาก ปะกลับกันเถอะ”

“อืม”

หลังจากนั้นเราทั้งคู่ก็กลับมาที่ช็อปเพื่อทำงานเพราะได้คิวใช้อุปกรณ์พอดิบพอดี เมื่อมาถึงก็โดนซินเซียบ่นที่หายไปไม่บอก ก่อนจะลากแขนไซซีให้ไปทำงานด้วยกัน ส่วนครามก็แยกตัวไปหาเพื่อนสาขาตัวเอง

“เหม่ออะไรยัยซี ทำไมไม่ใส่แว่นป้องกันเดี๋ยวสะเก็ดไฟก็กระเด็นเข้าตาหรอก แม้จะมีผ้ากันสะเก็ดแล้วก็ตาม” ซินเซียเท้าเอวเอ่ยเสียงดุทำให้ไซซียิ้มแห้งและรีบทำตามทันที

“เปล่า ๆ ใส่ตอนนี้แหละ” เธอกุลีกุจอหยิบแว่นมาใส่ทันที เดี๋ยวโดนดุอีก

“แล้วหายไปนานมากเวอร์ ฉันนั่งรอตั้งนาน”

“ขอโทษ ไปเจอพี่ไนต์พอดี”

“ตลอดแหละแกน่ะ”

“อย่าบ่นเยอะได้ไหมเล่า”

“วอแวมากกับพี่ไนต์เนี่ย จับเขามอมเหล้าแล้วลากเข้าห้องไปเลยไหมจะได้จบ ๆ เผื่อได้สมใจแล้วจะหายอยาก”

“พูดจาอะไรน่าเกลียด ถึงว่าเฮียโซ่ชอบบ่นว่าแกพูดไม่น่ารักตั้งแต่มีแฟน”

“หรือแกไม่คิด”

เพื่อนยกยิ้มร้าย เห็นไหมซินเซียไม่เคยใส แผนการนางชั้นสูงมาก

“ก็เอ่อ มีคิดแหละ” ไซซีตอบอ้อมแอ้ม

“เอาดี ๆ”

“เออ อยากได้ ชอบเขา จะเอา จบไหม!”

“ก็แค่เนี้ย เอาหูมานี่เดี๋ยวบอก”

ไซซีเอียงหูเข้าไปหาเพื่อนสาวก่อนแผนการบางอย่างจะไหลเข้าสู่โสตประสาท พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของเธอ

เหลือเวลาไม่มากแล้วจะทำอะไรก็รีบทำ!