Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 7

“นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร”

“อ้าวคราม”

เสียงทุ้มดังขึ้นก่อนครามจะทรุดตัวลงนั่งข้างไซซี วันนี้ช่วงเย็นเธอมีเรียนเชื่อม ซึ่งนักศึกษาของสาขาโยธาปีหนึ่งบางส่วนก็มาใช้งานเชื่อมที่ช็อปเครื่องกลเหมือนกัน ครามเลยเข้ามาทักทาย

ครามกับเธอรู้จักกันตั้งแต่เทอมแรกเพราะเป็นตัวแทนดาวเดือนของคณะ จนประกวดจบทั้งคู่ก็ต้องทำงานร่วมกันบ่อยเลยเป็นเพื่อนที่สนิทกัน แน่นอนบางคนก็จับจิ้นซึ่งพวกเรามองว่ามันตลกไม่ได้คิดอะไรลึกซึ้งต่อกัน

“อ่านข่าวอยู่น่ะ”

ว่าพลางยื่นหน้าจอมือถือไปตรงหน้าของคราม ในนั้นมีข่าวจากเพจเมาท์มอยเซเลบของมหา’ลัยที่พูดถึงประเด็นร้อนระหว่างเธอและพี่ไนต์

“ถึงว่าตาเยิ้มเชียว คบกับเขาแล้วเหรอ”

“ไม่อะ ฮ่า ๆ”

“ก็นึกว่าคบกันแล้ว”

“ถ้าคบฉันสาบานเลยจะโพสต์รูปพี่ไนต์ลงไอจีเจ็ดวันติด”

“เหอะ จะมีวันนั้นไหม”

“ปากหมามาก!”

“ก็จริง”

ร่างบางทำปากคว่ำอย่างไม่พอใจ ทำไมทุกคนถึงคิดว่าเธอจะไม่สมหวัง ไม่คิดจะอวยพรกันหน่อยเหรอ เสียใจนะ!

“ไม่คุยกับนายแล้ว ไปหาของกินดีกว่า ป้าบัวยังไม่เก็บร้านคงจะมีลูกชิ้นเหลือ” ร่างบางลุกขึ้นยืนก่อนจะปัดกางเกงเพราะที่พวกเธอนั่งคือแถวบันได

“ไปด้วยหิวเหมือนกัน” และครามก็ลุกตามทันที

“ตามติดฉันเป็นเงาแบบนี้ไม่ใช่เกิดพิศวาสกันหรอกนะ” ไซซีเอ่ยติดตลกก่อนจะหุบปากฉับเมื่ออีกฝ่ายนิ่ง

“...”

“เอ่อ ล้อเล่น ไปดิกินลูกชิ้นกันเดี๋ยวหมดก่อน” สาวสวยดาวมหา’ลัยเบี่ยงประเด็นก่อนจะเดินนำเพื่อนไปยังร้านขายลูกชิ้นของคณะ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากช็อป

เห็นการเรียนดูสบายเพราะเมื่ออาจารย์สอนเสร็จพวกเธอก็ต้องลงมือทำเอง ในเซกชันหนึ่งมีจำนวนนักศึกษาเยอะมากก็ต้องสลับกันใช้อุปกรณ์ แม้ที่มหา’ลัยจะมีเครื่องไม้เครื่องมือครบแต่ก็ยังไม่พอต่อจำนวนนิสิตนักศึกษาอยู่ดี

“ป้าบัวสวัสดีค่ะ วันนี้ปูอัดเหลือไหมคะ?” เมื่อเดินมาถึงร้านลูกชิ้นเจ้าประจำฉันก็เอ่ยทักทายและเปิดฝาหม้อนึ่งลูกชิ้นดูตามความเคยชิน

“เหลือค่ะลูกหยิบเลย” ป้าบัวเอ่ยอย่างใจดีฉันเลยหันมาถามครามว่าจะเอาอะไร

“นายอะกินไร”

“เอาเหมือนเธอ”

“โอเค”

เมื่อเลือกลูกชิ้นได้ก็จ่ายเงินก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะเพราะขี้เกียจ กินใส่ถุง นั่งกินเสร็จค่อยกลับไปที่ช็อป ระหว่างกัดปูอัดอยู่สายตาดันเห็นพี่ไนต์ยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างตึก

หลังจากนั้นสายตาของฉันก็เอาแต่มองเขาไม่หยุด จนกระทั่งยัยดาน่าดาเน่าเดินเข้ามาในรัศมีสายตา ยัยคนนี้ไม่เข็ดเลยเธออุตส่าห์ออกตัวแล้วนะ

“ครามฝากลูกชิ้นแป๊บนะ เดี๋ยวมา”

“เฮ่ จะไปไหนซี”

ฉันไม่สนใจเสียงของครามนอกจากรีบตรงดิ่งไปยังสองคนนั้น ยัยดาน่ากำลังยิ้มและพูดอะไรบางอย่างกับพี่ไนต์ ท่าทางน่าหมั่นไส้เป็นที่สุด