Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 6

เพราะไม่เคยเห็นเลยเผลอเอ่ยออกไปอย่างเหม่อลอย รอยยิ้มของเขาดูดีมากจนอยากจะเก็บไว้ดูคนเดียว แต่ไม่นานเขาก็หุบยิ้มลงก่อนจะเมินหน้าหนี

บรรยากาศเงียบสงบกลับมาอีกครั้งฉันเลยทำเป็นหยิบมือถือขึ้นมาเล่น ไถหน้าไอจีก็แล้ว เฟซบุ๊กก็แล้ว ทุกอย่างดูน่าเบื่อไปหมด ก่อนจะกดเข้าแชตถึงเห็นว่าซินเซียส่งข้อความมา

ซินเซีย : ซีถ้าตื่นแล้วจะมาเรียนก็ใส่ช็อปนะ เย็นมีเรียนปฏิบัติ

พอไล่สายตาอ่านข้อความจนจบฉันแทบกรี๊ดออกมา อยากจะบ้าตายกับชีวิต วันนี้มีเรียนที่ช็อปซึ่งถ้าใส่ชุดนักศึกษาไปอาจารย์ไม่อนุญาตให้เรียนแน่ เพราะวิชาเชื่อมชุดของฉันมันไม่เหมาะ

“พี่ไนต์…จอดให้ซีลงได้ไหมคะ”

ไปก็ไม่ได้เรียนคงต้องกลับไปเปลี่ยนชุดก่อนเลยเอ่ยปากบอกเขา แค่นี้ก็รบกวนพี่เขามากแล้ว ฉันมันคนไร้ระเบียบวินัยจนเคยตัว แย่มาก

“ซีลืมว่ามีเรียนช็อปค่ะ แต่งชุดมาไม่ถูกเลยจะเปลี่ยน รบกวนจอดให้หน่อยนะคะ”

ถ้าเวลาปกติคงจะอ้อนให้ไปส่งแต่เขาก็มีธุระจะมาทำงี่เง่าได้ยังไง หาทางกลับเองดีกว่า พี่ไนต์เลิกคิ้วปรายตามองฉันสักพักก่อนจะล้วงมือถือขึ้นมากดด้วยมือเดียว[1]

“พี่ไนต์จอดให้หน่อยค่ะ!”

เมื่อเขากดมือถือเสร็จก็ขับรถต่อทำให้ฉันเอ่ยปากขึ้นมาเสียงดัง กลัวว่าเขาจะแกล้งเพราะตัวเองกวนประสาทเขาไว้เยอะ

“นี่จะมาเงียบอะไร ซีจะลง!”

เมื่อเขายังเฉยเลยเอ่ยอย่างหัวเสียและเริ่มโมโหผสานไปด้วยความน้อยใจ เขาคงจะเกลียดฉันมากแหละถึงขนาดแกล้งแรงแบบนี้

“พี่ไนต์”

“นั่งเฉย ๆ จะถึงมหา’ลัยแล้ว”

“ไม่ ซีจะกลับไปเปลี่ยนชุด” จริงจังนะเนี่ย

“เปลี่ยนทำไม ใส่ชุดวอร์มเรียนยังได้”

“เอ๋…”

เขาพูดของเขาทำให้ฉันเอียงหัวอย่างสงสัย ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าล็อกเกอร์ส่วนตัวมีชุดวอร์มอยู่ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าใส่เรียนได้ และเขาก็ตอบข้อสงสัยให้อีกครั้ง

“ใส่ชุดนั้นไปเรียนได้”

“งั้นเหรอคะ”

“อืม”

แล้วเขาก็เงียบไปอีกครั้ง ก่อนจะเลี้ยวรถเข้าสู่รั้วมหา’ลัย ฉันเงยหน้ามองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่จดจ่อกับการขับรถแล้วใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมา แอบอายเล็กน้อยที่คิดไม่ดีและเอ่ยน้ำเสียงเหวี่ยงใส่พี่ไนต์

“ขอบคุณนะคะ...แล้วก็ขอโทษที่เข้าใจผิด”

พี่ไนต์ขับรถเข้ามาจอดหน้าคณะซึ่งเป็นช่วงที่นักศึกษาทยอยเดินลงมา แต่ความตาดีทำให้เห็นร่างของใครบางคนเดินปะปนกับนักศึกษาวิศวะ

ยัยดาน่า มาทำอะไรที่นี่?