Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 5

ไซซีเอ่ยออกมาอย่างยากลำบากพลางลอบด่าตัวเองในใจ ทำไมคนที่ชอบต้องมาเจอเธอในสภาพที่เหมือนซอมบี้ด้วย ลำพังเขาก็ไม่ชอบอยู่แล้วยิ่งคิดหัวใจยิ่งห่อเหี่ยว ก่อนจะฉุกคิดขึ้นได้ว่ารีบ

“ช่างเถอะไม่ตอบก็แล้วแต่ วันนี้รีบ...ไว้หาเวลาไปจีบนะคะ”

ร่างบางพูดรัวเร็วก่อนจะรีบวิ่งออกไปหน้าบ้านมองหาลุงสมคนขับรถอยู่นานก็ไม่เจอ

“ลุงสม ลุงสมคะ ไปไหนเนี่ย”

“คุณหนู ลุงสมลากลับบ้านค่ะ แม่ลุงสมป่วย” แม่บ้านที่ออกไปข้างนอกเดินเข้ามาภายในคฤหาสน์เดินเข้ามาบอกอย่างรู้งาน

“แล้วคนอื่นล่ะคะ?”

“ออกไปรับคุณติณณ์ค่ะ” เท่านั้นแหละไขความสงสัยทันที ไม่แปลกใจเวลาเฮียกลับมาไม่รู้ทำไมต้องเกณฑ์คนขับรถทั้งบ้านไปรับด้วย

“แล้วฉันจะไปเรียนยังไงเนี่ย รถเต็มโรงรถแต่ขับไม่ได้ เสียชาติเกิดมากยัยซี” เพราะเธอไม่ชินถนนหนทางและการขับขี่บนท้องถนนในประเทศไทยมันค่อนข้างอันตราย เราขับระวังบางคนไม่ระวังก็มีเลยโดนห้ามไม่ให้ขับ

ระหว่างนั้นเหมือนแสงสว่างบังเกิดอยู่ตรงหน้า ร่างสูงร้อยแปดสิบกว่า เส้นผมสีดำสนิทเข้ากับใบหน้าหล่อเหลาเรียบเฉยเดินออกมาจากคฤหาสน์ และตรงไปยังรถซูเปอร์คาร์สุดหรูของตัวเอง

ร่างบางฉีกยิ้มกว้างอย่างยินดีเมื่อเห็นทางออกของปัญหา เรียวขาสวยกึ่งวิ่งกึ่งเดินยังรถหรูก่อนจะเปิดประตูรถข้างคนขับและแทรกตัวเข้าไปอย่างรัวเร็วก่อนที่เขาจะออกรถ

ไม่อยากจะคุย รถของเขาเธอนั่งบ่อยแล้ว...

“ไปด้วยนะคะ”

เมื่อเห็นรุ่นพี่สุดฮอตปรายตามองเรียบนิ่งเธอเลยฉีกยิ้มตอบอย่างมึน ๆ แม้มันจะดูไร้มารยาทแต่ช่างเถอะ เวลานี้จะมัวมามีมารยาทอะไร

“พี่ไนต์มาทำอะไรที่บ้านซีเหรอคะ”

“เอาของ”

“ไหนของอะ”

เธอกวาดตาหาแล้วไม่เห็นจะมีของอะไรเลย แล้วที่บ้านไม่มีคนอยู่สักคน ร่างบางเลยทำตาเปล่งประกายและหยอดไปอีกที

“เนียนมาหาก็ไม่บอก...ชอบเค้าละสิ”

ไนต์นิ่งไปทันทีไม่เคยเจอไซซีเวอร์ชันแบบนี้มาก่อน เขาถอนหายใจก่อนจะปรายตามองไปที่นั่งของเธอก่อนจะตอบ

“ของที่ว่าเธอกำลังนั่งทับมัน”

“หา 0.0”

ร่างบางรีบหันไปมองตรงพนักพิงพลางขยับสะโพกขึ้นและหยิบบางสิ่งออกมา มันคือเครื่องคิดเลขที่นักศึกษาวิศวะต้องมีพกติดตัวเวลาไปเรียน

“ขอโทษนะคะหวังว่าจะไม่พังนะ”

ไซซีทำหน้าอย่างรู้สึกผิด เธอมันเซ่อซ่าเองเข้ามานั่งโดยที่ไม่มองอะไรเลย ยิ่งเป็นของสำคัญแบบนี้อีกไม่รู้ว่าเขาจะรีบใช้ไหม ที่บอกว่าสำคัญเพราะถ้าสอบมันจำเป็นมาก ๆ ไง

ท่าทางของเธอทำให้เขาหันไปมอง นัยน์ตาคมมองสำรวจเครื่องคิดเลขที่ไปเอามาจากห้องต้าร์ ที่จริงเครื่องคิดเลขเป็นของที่มันวานให้แวะมาเอาไม่ใช่ของเขาหรอก

วันนี้มีสอบช่วงเย็น แน่นอนว่าคนหัวหมออย่างมันแอบบันทึกสูตรไว้เรียบร้อย ดังนั้นเลยค่อนข้างสำคัญเอามาก ๆ

จังหวะที่เขาหันมามองดันสบตาเข้ากับร่างบางทันที นัยน์ตากลมโตสวยแบบลูกเสี้ยว จมูกโด่งรั้นเหมือนบาร์บี้ ริมฝีปากอวบอิ่มชวนมอง ทุกอย่างช่างผสมผสานกันอย่างลงตัว ถ้ามีคนบอกว่าไซซีขี้เหร่ บนโลกนี้คงจะไม่มีคนสวย และพอสังเกต

ดี ๆ ถึงได้รู้ว่าวันนี้เธอสดใสแปลกตา คงเพราะไม่ได้แต่งหน้า

แล้วเขาจะพิจารณาหน้าตาเธอทำไม

“ของไอ้ต้าร์”