Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 4

“อาฮะ”

นักรบขานรับก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปถึงห้องวีวีไอพีซึ่งมีเพื่อนในกลุ่มทุกคนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว และคนที่มาสายอย่างไนต์ก็ไม่วายโดนเพทายแซะอีกตามเคย

“กว่าจะเสด็จมาได้ กูกำลังจะไสเสลี่ยงไปรับมึง แต่ไอ้นักรบมันอาสาไปตามก่อน มือถือมีก็ไม่รับจะมีไว้ทำไมวะ!”

เพทายเท้าเอวว่าให้เพื่อนยาวเหยียด นับตั้งแต่ทักไปก็ผ่านมาตั้งสามสิบนาทีแล้ว พวกเขารอจนรากแทบงอก ถ้าเป็นปกติเขาคงไปส่องสาวรอ แต่ตอนนี้ไม่ได้ละ ทั้งใจมีเมษาคนเดียวแม้ไม่มีสถานะก็ตาม!

“ก็มาแล้วนี่ไง” ไนต์นั่งลงบนโซฟาข้างเสือก่อนจะรับแก้วเหล้ามาจากต้าร์ที่ชงเสร็จแล้วยื่นมาให้

“เออกูรู้แล้ว!”

“เอาน่ามึงบ่นไรนักหนา เมษาไม่ตอบแชตเหรอวะ” ไฟเอ่ยแทรกก่อนจะหัวเราะในลำคอ เมื่อพูดถึงเมษาเพทายก็ทำหน้าเหมือนปลาตายเห็นแล้วตลกชะมัดเลย

“หุบปากไปเลยไม่ต้องไปพูดถึง” เพทายจิ๊ปากใส่อย่างไม่พอใจก่อนจะคว้าแก้วเหล้าในมือโซ่มายกจนหมด ทำเอาโซ่งงว่าเพทายไปกินรังแตนที่ไหนมา แต่เพื่อนก็ชินกับเพทายแล้ว ช่วงนี้ดูอารมณ์ไม่ดี จนกระทั่งไฟเอ่ยขึ้นมาเพื่อเปลี่ยนเรื่อง

“ตอนไปเข้าห้องน้ำเหมือนเห็นไซซีเดินสวนออกมาจากโซนห้องพัก”

และนั่นทำให้ทุกสายตาหันไปมองไนต์ทันที เพราะหลายเดือนที่ผ่านมาไซซีเอาแต่ตามไนต์ตลอด แม้แต่ต้าร์ที่หวงน้องสาวมากยังพูดอะไรไม่ได้

“ได้ยินว่าซีตามมึง”

และเป็นโซ่ที่เปิดประเด็นขึ้นมาแม้ว่าจะได้ยินข่าวลือมา แต่วันนี้เป็นครั้งแรกที่ได้ถามเพราะทุกคนก็ยุ่งเรื่องของตัวเองกัน

“...” แต่คนที่ถูกถามกลับเงียบไม่ตอบและหยิบแก้วเหล้าขึ้นมาจิบ ทำตัวเหมือนทองไม่รู้ร้อน

“เอาดิไนต์ ไซซีก็น่ารักนะ” เสือเอ่ยแทรกขึ้นมาทำให้พี่ชายทั้งสามคนตวัดสายตามองทันที

“ไม่ต้องเสี้ยมได้ไหม” โซ่เอ่ยอย่างไม่พอใจ

“กูเปล่า...”

“มีตัวเหี้ยอย่างมึงคนเดียวก็พอ อย่ามีไอ้ไนต์อีกคนเลยกูไม่ได้อยากได้น้องเขยแบบพวกมึง” โซ่พูดอย่างหงุดหงิด ยิ่งคิดถึงน้องสาวคนเล็กสุดที่รักอย่างซินเซีย ที่คบกับเสือเพื่อนของเขาแล้วโซ่ยิ่งถอนหายใจ

“ไอ้สัด!” เสือคว้าก้อนน้ำแข็งจะโยนใส่โซ่ แต่ไนต์ที่นิ่งเงียบมานานเอ่ยขัดซะก่อนทำให้ทุกคนหันไปมอง

“พวกมึงฟัง...”

“...”

“กูไม่ชอบ จบนะ!”

นัยน์ตาคมกริบกวาดมองเพื่อนทุกคน สายตา น้ำเสียงของเขามันบ่งบอกทุกอย่างแล้วไม่มีนอกในไม่คิดเคลมน้องสาวเพื่อน ถือว่าเรื่องนี้เป็นอันจบ!

ปึง! ปึง! ปึง!

“ตื่นนนน มีเรียนนนยัยซี”