Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 3

“ถ้าไม่ใกล้จะได้เข้าเหรอคะพี่ไนต์”

ฉันพูดจบก็ผละใบหน้าออกมาสบนัยน์ตาคมกริบที่นิ่งสงบ แต่ครั้งนี้เจือแววโทสะบางเบาจนต้องเผลอยกยิ้มท้าทายให้กับเขา

ไม่คิดว่าคนหน้านิ่งจะโมโหเป็น!

“...”

เขานิ่งมากจนฉันแอบหวั่นใจ แต่กระนั้นด้วยความซุกซนก็เลื่อนมือลงมาไต่ตามอกแกร่งของเขาอย่างใจกล้าพร้อมทำหน้าระรื่น

“ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!”

“ดุจังเลยนะคะ”

ฉันจิ๊ปากอย่างขัดใจก่อนจะลดมือลงมากอดอก มองเขาด้วยสายตาพราวระยับ ตั้งแต่วันแรกจนวันนี้ไม่มีวันไหนที่จะลืมท่าทางของเขาในคืนนั้นได้เลย คนอะไรเฉยชาเป็นบ้า ขนาดสาวสวยแบบเธอเดินเข้าไปหาก็ยังนิ่ง

“ต้องการอะไร?”

ในที่สุดเขาก็เอ่ยทำลายความเงียบ ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเป็นปมพลางมองมาที่ฉันด้วยความไม่พอใจ ปกติพี่เขาจะเฉย แต่พอเจอฤทธิ์เดชของฉันเขากลับมีอารมณ์โกรธ

ดีจัง มีอารมณ์โกรธยังดีกว่าเฉยชา อิอิ

“พี่ไนต์รู้คำตอบดีจะถามซีทำไมอะ” แสดงความสนิทสนมด้วยการแทนตัวเองว่าซีเพราะแต่ก่อนจะแทนตัวเองว่าหนู ตอนนั้นอยากแอ๊บแบ๊วเองแหละ

“...”

“ซีชอบพี่ไนต์...ตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอเลย ยังแสดงออกไม่ชัดเจนอีกเหรอ มีแต่พี่ชอบทำตัวเหมือนไม่รู้”

“เลิกเล่น” เขาเอ่ยเสียงเย็นทำให้ฉันขมวดคิ้วใส่อย่างไม่พอใจ เห็นไหมเขาชอบทำตัวเป็นทองไม่รู้ร้อน

“ซีไม่ได้เล่นนะ...ไม่เคยเล่นเลย” ช้อนสายตามองเขาอย่างแน่วแน่เผื่อว่าเขาจะมองเห็นบ้าง จนกระทั่งมุมปากเขายกยิ้มทำให้ฉันใจชื้นขึ้นมา

หรือว่าเขาจะ…

“วันแรกที่เธอเมาแล้วอ้วกใส่พี่น่ะเหรอ…หึ! เป็นการบอกรักที่ประหลาดดี” มุมปากยกยิ้มร้ายแต่แววตาแฝงความขบขันไว้ ก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วโดยที่เธอไม่รู้ตัวเพราะเอาแต่กรีดร้องในใจ

กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

อยากจะบ้าตาย ย้อนกลับไปวันนั้นเธอจะไม่กินเยอะเลย อุตส่าห์ได้เจอคนที่ตรงสเป็กขนาดนี้แล้วดันไปอ้วกใส่เขา ทุเรศมากและมันคือสิ่งที่น่าอับอายที่สุด แม้แต่ซินเซียเธอยังไม่กล้าเล่าให้ฟังจำต้องโกหกเพื่อนไปว่าเขามาส่งบ้าน

“พี่ช่วยลืมมันไปเถอะ วันนั้นถือว่าไม่ใช่ซีก็แล้วกัน” ไซซีเม้มปากแน่นก่อนจะยกมือขึ้นมากอบกุมแก้มด้วยความอับอาย

“อาฮะ ลืมก็ได้...งั้นเธอก็ลืมที่พูดวันนี้ไปซะ!”

“ไม่เอาทำไมต้องลืม” ไซซีใบหน้างอทันที เธออุตส่าห์ออกตัวแรงแต่ไม่ได้อะไรเลยนอกจากความอับอาย

“แล้วทำไมต้องจำ!” เขาเอ่ยเสียงเข้ม ตอนนี้ต้องรีบสลัดไซซีให้หลุดเพราะสายมากแล้ว ขี้เกียจตอบคำถามเพื่อนว่าทำไมลงไปนาน

“แล้วจะดุทำไมเล่า คนมันชอบอะพี่ไม่เข้าใจเหรอ ลองเปิดใจดูสิคะ...หรือว่าพี่ไม่กล้า” ร่างบางเอ่ยขึ้นมาเพื่อท้าทายความอดทนของเขา แม้จะคอยไล่ตามร่างสูงอยู่ตลอดแต่เธอไม่เคยเดาใจหรือความคิดของเขาได้เลย

“ขอเตือนว่าล้มเลิกความคิดซะ!” ร่างสูงเอ่ยเยือกเย็นเพราะเริ่มหมดความอดทนกับเธอแล้ว นัยน์ตาคู่คมจ้องเขม็ง แม้เป็นน้องเพื่อนแต่เขาก็มีสิทธิ์ที่จะร้ายใส่ในเมื่อเธอรุกล้ำพื้นที่ส่วนตัวของเขา

“ไม่เลิก! ก็ชอบ ซีจะตื๊อจนกว่าพี่จะชอบกลับ!” เธอเชิดหน้ายกยิ้มมุมปากท่าทางเอาแต่ใจ จนเขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอแต่นัยน์ตาวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ เขาเกลียดคนเอาแต่ใจแบบนี้แหละ

“ถ้าเสียใจก็จำไว้ว่าเธอเลือกเอง”