Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์] บทที่ 2

Elite Pub

ผับหรูแถวมหา’ลัยยังคงคึกคักเหมือนทุกวัน แม้เปิดเพียงไม่นานแต่สามารถถอนทุนคืนได้แล้ว ซึ่งคุ้มค่าต่อการลงทุนมาก ชายหนุ่มใบหน้าเรียบเฉยนัยน์ตาคมกริบนั่งจิบแอลกอฮอล์อยู่คนเดียวในห้องทำงาน ชื่อของเขาคือ ไนต์ ที่แปลว่าอัศวินไม่ใช่กลางคืน วันนี้เป็นวันที่เขาต้องมาดูแลผับ แน่นอนว่างานที่มหา’ลัยก็ยุ่งมากแต่จัดการเรียบร้อยแล้วถึงมาที่ผับ

ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

ชายชุดดำวัยกลางคนที่มีใบหน้าดุดันเคร่งขรึมเกินกว่าจะเป็นบอดี้การ์ดของผับเข้ามาภายในห้อง ก่อนจะโค้งหัวให้กับชายหนุ่มอายุน้อยกว่าตนมาก

“คุณไนต์ ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวครับ”

“ว่ามาเลยครับคุณฉี ไม่ต้องเคารพผมขนาดนั้นก็ได้ ยังไงก็” ไนต์วางเอกสารในมือลงก่อนจะเอ่ยกับชายวัยกลางคนที่เขาเคารพมาตั้งแต่เด็ก แม้อีกฝ่ายจะมีสถานะเป็นแค่มือขวาของพ่อเขาก็ตาม

“ไม่ได้หรอกครับ ผมเป็นแค่ลูกน้องคุณไนต์เป็นเจ้านาย ผมต้องเคารพและทำตามคำสั่งอยู่แล้ว”

“ครับ งั้นผมคงต้องเรียกลุงฉีเหมือนตอนเด็กแล้ว ไม่ต้องปฏิเสธนะครับ ว่าแต่ทางนั้นมีความเคลื่อนไหวยังไงบ้าง” เขายกยิ้มมุมปากก่อนจะเอนหลังด้วยท่าทีผ่อนคลาย แม้เรื่องที่ลุงฉีจะรายงานอาจจะเคร่งเครียดมากก็ตาม

“หลังการประกาศเลื่อนตำแหน่งและมีกำหนดการ ซ้อใหญ่ก็ค่อนข้างไม่พอใจมาก แน่นอนว่าตอนนี้คนที่กำลังเป็นอันตรายที่สุดคือคุณไนต์เอง”

“แล้วเจ้าสมุทร?” เขาเอ่ยถึงบุคคลที่มีส่วนได้ส่วนเสียกับเรื่องนี้มากที่สุด

“ยังไม่มีความเคลื่อนไหวครับ คุณเจ้าสมุทรเดินทางไปอิตาลี ตอนนี้ที่อเมริกามีเพียงนายใหญ่และซ้อใหญ่ครับ”

“ผมเข้าใจแล้ว ลุงฉีไปพักผ่อนเถอะ”

“แต่คุณไนต์ นายให้ผมมาดูแลความปลอดภัย”

“ผมโตแล้ว ลุงไปพักเถอะ”

ชายวัยกลางคนท่าทางดุดันอย่างลุงฉีเดินออกไปแล้วเหลือเพียงแค่เขาคนเดียวเท่านั้น ร่างสูงเท้าคางกับโต๊ะอย่างใช้ความคิดเมื่อนึกไปถึงครอบครัวที่หลายคนอาจจะยังไม่รู้ นอกจากเพื่อนสนิทในกลุ่ม

ชื่อของเขาคือ นิธิศ เศวตธีธรณ์ นั่นคือชื่อที่แม่ตั้งให้ตอนมาอยู่ที่ไทย ความจริงชื่อที่แท้จริงตั้งแต่เกิดคือ ไนต์ อีกอน ส่วนนามสกุลเอาไว้ก่อนแล้วกัน

เขาเป็นลูกคนเดียวของแม่แต่เป็นลูกคนที่สองของพ่อ และเขาเป็นแค่ลูกเมียน้อยแม้ในตระกูลจะเรียกแม่ของเขาว่าภรรยารอง แต่มันก็ไม่สามารถปกปิดความจริงได้ว่าแม่ของเขาคือเมียน้อย

แต่ช่างเถอะ คนเราไม่สามารถเลือกชาติกำเนิดได้ อีกอย่างแม้พ่อจะดีและรักแม่แต่ก็ใช่ว่าจะสามารถห้ามปากคนที่แอบไปพูดลับหลัง แม่ถึงได้พาเขามาอยู่ไทยบ้านเกิดของท่านแทนซึ่งพ่อก็เข้าใจ

ความรักกับอำนาจเป็นสิ่งที่ต้องเลือกเสมอ แม้มีอำนาจก็ใช่ว่าจะรักษาความรักไว้ได้

ติ๊ง!

เสียงแจ้งเตือนดังเข้าสู่โสตประสาททำให้เขาละสายตาไปมอง ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมากดอ่านซึ่งเป็นแชตของเพทาย

เพทาย : ลงมาไอ้สัด คนอื่นมากันหมดแล้ว

เมื่ออ่านจบเขาก็ขมวดคิ้วเพราะไม่เห็นมีใครว่ายังไงเลย นึกว่าจะไม่มากันแล้ว เขาไม่ได้ตอบกลับข้อความของเพทายเพราะเดี๋ยวก็เจอกัน เมื่อกดออกจากแชตเพทายถึงเห็นว่ามีอีกแชตที่ยังไม่ได้อ่าน แค่รูปโพรไฟล์ก็รู้แล้วว่าใครเพราะเธอส่งข้อความมาหาเขาทุกวัน มีเมื่อวานที่ไม่ได้ส่งมา

ไซซี : คิดถึงมาก ๆ ค่ะ

“ฉิบหาย”

นิ้วเจ้ากรรมดันกดเข้าไปในแชตของเธอ แน่นอนว่ามันต้องขึ้นอ่านและเมื่อเข้ามาแล้วจะไม่ตอบอะไรก็คงไม่ได้ เธอเป็นน้องสาวเพื่อน เขาเลยกดสติกเกอร์โอเคกลับไป เพียงเสี้ยววินาทีแชตก็ขึ้นว่าอ่านแล้ว

“ตาไวสัด”

และหายนะที่สำคัญคือไซซีโทรกลับมาผ่านแอปฯ นั่นแหละอยากจะบ้าตาย เขาเลยกดตัดสายไปแต่เธอก็ยังโทรมาไม่หยุด ทำให้เขาถอนหายใจก่อนจะกดรับ

[เพ่น่ายยย]

“...”

เมื่อได้ยินน้ำเสียงปลายสายตอบกลับมาทำให้เขาขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม เธอเมาแล้วจะโทรมาทำไมกัน!