ตอนที่ 0
INTRO
November 4, 2026
⚠️Trigger Warning⚠️
นิยายเรื่องนี้มีคำพูดที่หยาบคายและอาจกระทบกระเทือนจิตใจมีฉากการทำร้ายร่างกายใช้ความรุนแรงและมีการบรรยายฉากอีโรติก 🔞ขอให้ผู้อ่านโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน
INTRO
คุณเคยชอบใครมาก ๆ ไหม แบบว่าเจอแล้วปิ๊งเลยและไม่เคยเป็นกับใครมาก่อน ฉันเคยคิดว่ามันเป็นเรื่องตลกและไร้สาระมาก กระทั่งฉันได้เจอกับเขา
ผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเสาในผับ…
เรื่องมันเริ่มจากวันนั้น ฉันพึ่งเดินทางมาถึงประเทศไทยเพื่อมาเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา โดยปกติจะใช้ชีวิตที่ฮ่องกง ช่วงปิดเทอมถึงมาไทยเพราะบรรดาญาติคนอื่นปักหลักที่ไทยหมด รวมถึงพี่ชายแท้ ๆ อย่างเฮียนักรบด้วย ส่วนฉันอยู่กับป๊าและหม่ามี้ที่ดูแลบริษัทสาขาฮ่องกง บ้านเราเป็นครอบครัวใหญ่โดยมีคุณปู่เตโชคือผู้อาวุโสที่สุด
รองลงมาคือลูกชายของท่านสามคนหรือลุงใหญ่ พ่อเฮียติณณ์เฮียต้าร์ ลุงรองป๊าซินเซียเฮียซันเฮียโซ่ และลูกชายคนสุดท้องคือป๊าฉันเอง เป็นยังไงบ้านเราใหญ่มากไหม
กลับเข้าเรื่องต่อเถอะ นั่นแหละแม้ว่าฉันจะดูแรงแต่ไม่เคยมีแฟนเลยเพราะไม่มีใครถูกใจ แต่เจอเขาคนนั้นแล้วมันกระแทกใจมาก แม้แต่ซินเซียที่เป็นเพื่อนสนิทและญาติยังเข้าใจว่าเพราะเมาแต่ไม่ใช่เลย เป็นเพราะเขาหล่อมากต่างหาก
แม่ขาหนูรักเขา
“ทำหน้าอะไรของแก”
เสียงหวานใสแต่ไร้อารมณ์เอ่ยขึ้นมา ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์เรื่องราวที่ผ่านมาเมื่อเทอมที่แล้ว ก่อนจะเลื่อนสายตาไปสบกับนัยน์ตาหวานซึ้งของเพื่อนสนิท และอีกฐานะคือลูกพี่ลูกน้องอย่างซินเซีย
“คิดถึงพี่ไนต์”
และคำตอบของฉันก็ทำให้เพื่อนกลอกตามองบนพร้อมสีหน้าเอือมระอา แน่สิตัวเองได้แฟนเป็นหนุ่มฮอตอันดับสาม ผู้ชายที่มาแรงและฮอตที่สุดในมหา’ลัย จะไปเข้าใจหัวอกคนโสดที่อยู่ในโหมดแอบรักได้ยังไง ชิ!
“พี่ไนต์คงจามแล้วตอนนี้ เพราะแกเวิ่นเว้อหาพี่เขาตลอดทั้งวัน” ซินเซียเอานิ้วจิ้มจมูกฉันก่อนจะหันไปเก็บไอแพดลงในกระเป๋า
“แกไม่เคยคิดถึงพี่เสือทั้งวันบ้างเหรอ?”
“แกอาการหนักมาก ลองไปเช็กสมองดูไหม...”
“เช็กทำไมอะ”
“อ้าว! เผื่อเป็นโรคคลั่งรักไงเสี่ยวซี...ฮ่า ๆ”
“บอกว่าอย่าเรียกแบบนี้ไงหมวยน้อย”
“ก็แกทำตาเยิ้มทุกครั้งที่พูดถึงพี่เขา”
“ก็ชอบไง...ชอบเขามาก ๆ”
“จีบพี่ไนต์มาตั้งแต่เทอมก่อน ยังไม่ท้ออีกเหรอถามจริง พี่เขานิ่งมากเลยนะ ดูไม่หือไม่อือ”
ซินเซียเท้าคางมองมาที่ฉัน ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำเอาฉันใจสั่นแต่ยังปั้นหน้ายิ้ม ชีวิตนี้ไม่เคยจีบใครนี่แม้ว่าจะสวยเลิศเชิดขนาดนี้ แต่เอาเข้าจริงเจอพี่เขาก็ยังประหม่าทุกครั้ง
ออกตัวแรงไปอย่างนั้นแหละ!
“ฉันนี่ไงจะละลายใจเขาเอง พี่ไนต์ต้องเป็นของฉันเท่านั้น คนอื่นห้ามยุ่ง!” อันนี้ไม่ได้พูดเล่น ชะนีหน้าไหนก็ห้ามยุ่งเด็ดขาด
“ชอบเขามากขนาดนั้น?”
“โอ๊ยแกจะถามอะไรนักหนา ชอบก็คือชอบไง ทำขนาดนี้ยังจะถามอีก”
“ไม่อะ” เพื่อนสายคนสวยส่ายหัว จนผมสีบลอนด์ยาวลอนสลวยปลิวไปมา
“...”
“นี่ต้องไม่ใช่ไซซีของฉันแน่ ๆ”
“กรี๊ด ทำอะไร!!”
ฉันยกมือขึ้นปัดป้องมือของเพื่อนที่ยื่นมาบีบแก้มซ้ายขวาเป็นพัลวันอย่างไม่เข้าใจ ช่วงนี้จิตใจยิ่งห่อเหี่ยวเพราะไม่ได้เจอหน้าพี่ไนต์ แต่เพื่อนก็เอาแต่ถามอะไรที่ไม่เข้าใจ อารมณ์เลยจะสวิงนิดหนึ่งแหละ
“บีบแก้มหรือจะให้ตบเตือนสติดี”
“แก...จะตบฉันทำไม?”
“ก็แกเอาแต่ทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองนี่ วิ่งตามเขาต้อย ๆ เขาเคยสนใจไหม ถามจริง แล้วพยายามทำอะไรที่ไม่ใช่ตัวเองมันเหนื่อยไหม...แต่ฉันเหนื่อยแทน”
“ก็ฉัน...” เออยอมรับก็ได้ว่าอยากทำให้เขาประทับใจ แม้จะชอบกีดกันผู้หญิงคนอื่นแต่ต่อหน้าพี่ไนต์ฉันพยายามทำตัวเรียบร้อยน่ารักอยู่
“ยอมรับมาว่าที่ทำมันฝืนตัวเอง”
“เออ! ยอมรับก็ได้ แล้วจะให้ทำยังไง อยากให้พี่เขาชอบ” ยิ่งคิดยิ่งเหนื่อย
“ก็เป็นตัวของตัวเองไปเลยสิ!” ฉันเบิกตากว้างเมื่อซินเซียพูดจบ จะให้เผยนิสัยตัวเองต่อหน้าคนที่ชอบเหรอ แค่คิดก็สยองแล้วนะ
“ไม่เอา”
“แล้วแกรู้ได้ไงว่าทำตัวเรียบร้อยอ่อนหวานเขาจะชอบ เผยนิสัยไปเลย ถ้าเขาจะชอบก็ต้องชอบที่เราเป็นตัวเอง เห็นแกวิ่งตามเขาเหมือนลูกเป็ดแล้วรับไม่ได้”
“พูดดีนะยะ”