บทที่ 14

รอยยิ้มของหลิวซื่อแข็งค้าง บรรยากาศเริ่มกดดันขึ้นเรื่อย ๆ ชิงเอ๋อร์มองคุณหนูของตนด้วยสายตาเป็นประกาย เมื่อก่อนคุณหนูสามไม่มีวันกล้าพูดเช่นนี้ แต่ตอนนี้…นางกลับกดดันฮูหยินรองจนพูดไม่ออก เวินซูฉีปิดสมุดบัญชีช้า ๆ

“ข้าไม่สนว่าเมื่อก่อนเป็นอย่างไร” นางลุกขึ้นยืน “แต่ต่อจากนี้ เงินของเรือนหลานเยว่ ห้ามขาดแม้แต่อีแปะเดียว”

หลิวซื่อเริ่มหมดความอดทน “ซูฉี เจ้าเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”

เวินซูฉียิ้มบาง “ดีหรือไม่เจ้าคะ”

หลิวซื่อจ้องนาง “บางครั้ง คนเปลี่ยนมากเกินไป… ก็ไม่น่าไว้ใจ”

เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “ข้าเองก็คิดเช่นนั้น” นางก้าวเข้าไปใกล้หลิวซื่อช้า ๆ “โดยเฉพาะคนที่แสร้งใจดีมาหลายปี”

ดวงตาของทั้งสองปะทะกันกลางห้อง คนหนึ่งยิ้มอ่อนโยน อีกคนยิ้มเย็นชา แต่ใต้รอยยิ้มนั้น ต่างฝ่ายต่างรู้ดี เกมระหว่างพวกนาง เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น คืนนั้นเอง ภายในจวนราชครู โม่เฉินกำลังรายงานข่าวด้วยสีหน้าประหลาด

“นายท่าน วันนี้คุณหนูสามไปตรวจบัญชีจวนเวินขอรับ”

หยางเซียวหานเงยหน้าจากเอกสาร “ตรวจบัญชี?”

“ขอรับ และนางยังจับได้ว่าฮูหยินรองยักยอกเงินเรือนของนางมาหลายปี”

หยางเซียวหานหรี่ตาลง เวินซูฉีคนเดิมอ่านหนังสือบัญชีไม่แตกด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้นางกลับตรวจเจอความผิดปกติ? โม่เฉินลังเลก่อนพูดต่อ

“นายท่าน… ท่านว่าเป็นไปได้หรือไม่ ว่านางแกล้งโง่มาตลอด”

หยางเซียวหานนิ่งไปก่อนตอบเสียงเรียบ “ไม่”

“เช่นนั้น…” ดวงตาคมของเขาเย็นลึกขึ้น “บางที เวินซูฉีอาจเปลี่ยนไปจริง ๆ”

โม่เฉินตกใจเล็กน้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่นายท่านพูดเช่นนี้ หยางเซียวหานทอดสายตามองแสงจันทร์นอกหน้าต่าง หญิงสาวคนนั้น…ยิ่งเขาจับตามอง นางยิ่งคาดเดายาก และยิ่งคาดเดายาก…เขายิ่งละสายตาไม่ได้

ตอนที่ 6 — คนแรกที่อยากให้นางตาย

คืนฤดูใบไม้ร่วงเงียบงัน

สายลมเย็นพัดผ่านต้นไผ่ในจวนเวินจนเกิดเสียงเสียดสีกันเบา ๆ ท้องฟ้ามืดครึ้ม ไร้แสงจันทร์ ราวกับกำลังซ่อนความลับบางอย่างไว้ภายใต้ความมืด

ภายในเรือนอวี้หลาน กลับไม่มีความสงบเช่นนั้น

ปัง!