บทที่ 13

“แต่หากข้าได้ยินว่ามีคนพูดลับหลังอีก…” รอยยิ้มบนริมฝีปากค่อย ๆ จางลง “ข้าจะขายผู้นั้นออกนอกเมืองทันที”

บ่าวทุกคนหน้าซีดเผือด เวินซูฉีหันหลังเดินออกจากเรือนครัวอย่างสงบ ชิงเอ๋อร์รีบตามไป พลางกระซิบด้วยความตื่นเต้น

“คุณหนู ท่านเก่งมากเจ้าค่ะ! ดูสิ พวกมันกลัวจนหน้าขาวหมดแล้ว!”

เวินซูฉีหัวเราะเบา ๆ “คนพวกนี้ก็เหมือนหญ้า”

“หญ้าหรือเจ้าคะ”

“ลมพัดไปทางไหน ก็เอนไปทางนั้น” นางหรี่ตาเล็กน้อย “เมื่อก่อนเจ้าของร่างอ่อนแอ พวกมันจึงกล้ารังแก”

ชิงเอ๋อร์ก้มหน้า “บ่าวไร้ประโยชน์ ปกป้องคุณหนูไม่ได้…”

เวินซูฉีหยุดเดิน ก่อนยกมือแตะหน้าผากสาวใช้น้อยเบา ๆ “เจ้าไม่จำเป็นต้องปกป้องข้า”

ชิงเอ๋อร์เงยหน้าขึ้น เวินซูฉียิ้มบาง “ต่อไป ข้าจะปกป้องตัวเอง”

หัวใจของชิงเอ๋อร์สั่นไหวทันที คุณหนู… เปลี่ยนไปจริง ๆ อีกด้านหนึ่งภายในเรือนอวี้หลานของเวินเยว่หลัน

ปัง! ถ้วยชาถูกกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง “นางพูดเช่นนั้นจริงหรือ” เวินเยว่หลันสีหน้าไม่น่ามองอีกต่อไป หงซิ่วรีบคุกเข่า

“เจ้าค่ะ คุณหนูสามไปที่เรือนครัวเอง แล้วสั่งให้ทุกอย่างของเรือนหลานเยว่เทียบเท่าเรือนท่านเจ้าค่ะ”

เวินเยว่หลันกัดฟันแน่น “นางกล้ามาก!”

เมื่อก่อนเวินซูฉีไม่เคยสนใจเรื่องพวกนี้เลย ต่อให้โดนเอาเปรียบก็ยังยิ้มโง่ ๆ แต่ตอนนี้นางกลับเริ่มตรวจสอบทุกอย่าง หรือว่านางรู้แล้วจริง ๆ ว่าถูกคนในจวนหลอกใช้มาตลอด? หลิวซื่อที่นั่งอยู่ด้านข้างสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม

“เยว่หลัน”

“เจ้าค่ะ ท่านแม่”

“เจ้ารู้สึกหรือไม่… ว่าเวินซูฉีเปลี่ยนไปมาก”

เวินเยว่หลันเม้มปาก “ลูกเองก็คิดเช่นนั้น”

หลิวซื่อหรี่ตา “เมื่อก่อนนางโง่จนควบคุมง่าย แต่ตอนนี้…”

“เหมือนกลายเป็นอีกคน” ทั้งห้องเงียบลง เวินเยว่หลันลังเลก่อนเอ่ย

“ท่านแม่… หรือเรื่องเมื่อคืนจะทำให้นางตกใจจนเปลี่ยนนิสัย”

หลิวซื่อส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่นิสัย” นางกำชายเสื้อแน่น “สายตาของนางเปลี่ยนไป”

ดวงตาแบบนั้นไม่ใช่สายตาของหญิงโง่เขลาอีกต่อไป แต่มันเหมือนคนที่มองทุกอย่างทะลุปรุโปร่ง และนั่นทำให้หลิวซื่อเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ ทันใดนั้น สาวใช้อีกคนก็รีบวิ่งเข้ามา

“ฮูหยินรอง แย่แล้วเจ้าค่ะ!”