บทที่ 12

เสียงหัวเราะดังขึ้นทันที ชายผู้นั้นหน้าแดงจัด

“เจ้า… หญิงไร้ยางอาย!”

เวินซูฉีเดินเข้าไปใกล้ สีหน้ายังคงสงบ “แล้วอย่างไร”

ชายคนนั้นชะงัก เวินซูฉีมองเขาตรง ๆ“ข้าปีนเตียงราชครูแล้วไปหนักหัวเจ้าหรือ” คนทั้งตลาดเงียบกริบ ชิงเอ๋อร์แทบหยุดหายใจ คุณหนู! พูดออกมาตรง ๆ เช่นนี้เลยหรือ! เวินซูฉียกยิ้ม

“หรือเจ้ากำลังอิจฉา เพราะแม้แต่ปีนเตียงยังไม่มีใครเอา”

“เจ้า!” เสียงหัวเราะรอบด้านดังสนั่น ชายผู้นั้นอับอายจนหน้าเขียว รีบเดินหนีทันที เวินซูฉีสะบัดแขนเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ

“ไร้สาระ” นางหันกลับไปเลือกซื้อของต่อเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่บนชั้นสองของโรงเตี๊ยมฝั่งตรงข้าม หยางเซียวหานที่เห็นทุกอย่างเต็มตา กลับนิ่งไปนาน

โม่เฉินอ้าปากค้าง “…นายท่าน คุณหนูสามนาง…”

หยางเซียวหานมองหญิงสาวในชุดฟ้าเบื้องล่าง ท่ามกลางคำดูถูกและสายตาเหยียดหยาม นางกลับยืนตรง ไม่หลบ ไม่ร้องไห้ และไม่หวาดกลัวราวกับคำพูดของคนทั้งเมืองทำอะไรนางไม่ได้เลย บุรุษผู้เย็นชาหรี่ตาลงช้า ๆ เวินซูฉีผู้นี้…แตกต่างจากข่าวลือมากเกินไปแล้วจริง ๆ

ตอนที่ 5 คุณหนูสามเปลี่ยนไป

หลังจากเหตุการณ์กลางตลาดซีหลัว ชื่อของเวินซูฉีก็ยิ่งโด่งดังทั่วเมืองหลวง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพียงเพราะข่าวฉาวเรื่องปีนเตียงราชครู หากเป็นเพราะ

“นางกล้าด่าคนกลางตลาดโดยไม่สะทกสะท้าน!”

“ได้ยินว่ามีคนถูกนางย้อนจนหน้าชา!”

“เวินซูฉีคนเดิมจะกล้าพูดจาคมคายเช่นนั้นได้อย่างไร”

จากที่เคยถูกมองเป็นเพียงหญิงโง่เขลา ตอนนี้ผู้คนเริ่มรู้สึกว่า “คุณหนูสามแห่งจวนเวิน” ดูแปลกไป และคนที่รู้สึกชัดที่สุด ก็คือคนในจวนเวินเอง

เช้าวันนั้น ภายในเรือนครัวด้านหลังจวน บ่าวสาวหลายคนกำลังนั่งเด็ดผักและเตรียมอาหารเช้า แต่แทนที่จะคุยเรื่องงาน ทุกคนกลับกำลังซุบซิบกันอย่างออกรส

“พวกเจ้าได้ยินหรือยัง เมื่อวานคุณหนูสามทำคนทั้งตลาดเงียบกริบเลยนะ”

“จริงหรือ ข้านึกว่านางจะร้องไห้หนีกลับจวนเสียอีก”

“ร้องไห้อะไรเล่า ข้าได้ยินว่ามีนักเลงปากดีคนหนึ่งถูกนางย้อนจนแทบมุดดินหนี”

สาวใช้คนหนึ่งเบะปาก “จะเก่งขึ้นแค่ไหนก็ยังเป็นหญิงไร้ยางอายอยู่ดี”

อีกคนรีบพยักหน้า “ถูกต้อง ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะเปลี่ยนไปจริง ๆ” ทันใดนั้น เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ไม่เชื่อเรื่องใดหรือ”

ทุกคนสะดุ้งเฮือก หันกลับไปก็พบว่าเวินซูฉีกำลังยืนอยู่หน้าประตูเรือนครัว หญิงสาวสวมชุดสีเขียวอ่อนเรียบง่าย เส้นผมรวบหลวม ๆ มีเพียงปิ่นหยกขาวปักไว้ ดวงหน้างดงามสงบนิ่งจนมองไม่ออกว่านางได้ยินมานานเพียงใด บ่าวทุกคนหน้าซีด รีบคุกเข่าลง

“คะ… คารวะคุณหนูสาม!”