ตอนที่ 11
บทที่ 11
September 18, 2026
“คุณหนูสามอยู่หรือไม่เจ้าคะ”
ชิงเอ๋อร์หน้าเปลี่ยนทันที “เป็นคนของคุณหนูใหญ่เจ้าค่ะ”
เวินซูฉียกคิ้ว “เชิญเข้ามา”
ไม่นาน สาวใช้สองคนก็เดินเข้ามาพร้อมถาดผ้าไหมและกล่องเครื่องประดับ คนด้านหน้าคือ “หงซิ่ว” สาวใช้ข้างกายเวินเยว่หลัน นางยิ้มหวานพลางคำนับ
“คารวะคุณหนูสาม”
เวินซูฉีนั่งลงอย่างเกียจคร้าน “มีอะไร”
หงซิ่วยิ้มอ่อนโยน “คุณหนูใหญ่เป็นห่วงท่านเจ้าค่ะ จึงให้บ่าวนำผ้าไหมใหม่กับเครื่องประดับมาให้ หวังว่าคุณหนูสามจะสบายใจขึ้น”
ชิงเอ๋อร์แค่นเสียงในใจ สบายใจเช่นนั้นรึ? คงมาดูละครมากกว่า! เวินซูฉีมองของบนถาด ก่อนหัวเราะเบา ๆ
“พี่ใหญ่ใจกว้างจริง”
หงซิ่วยิ้ม “คุณหนูใหญ่บอกว่า ถึงคนทั้งเมืองจะเข้าใจผิด แต่นางยังเชื่อว่าคุณหนูสามเป็นคนดี”
เวินซูฉียกมุมปาก “เช่นนั้นหรือ”
“เจ้าค่ะ”
“แล้วนางยังพูดอะไรอีก”
หงซิ่วชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบ “คุณหนูใหญ่บอกว่า หากท่านเสียใจมาก ก็อย่าออกไปไหนพักนี้จะดีกว่า เพราะคนด้านนอกพูดจาไม่น่าฟัง”
ชิงเอ๋อร์กำหมัดแน่น นี่มันจงใจซ้ำเติมชัด ๆ! แต่เวินซูฉีกลับหัวเราะ “พี่ใหญ่ช่างหวังดี”
หงซิ่วยิ้มทันที “คุณหนูสามเข้าใจก็ดีแล้วเจ้าค่ะ”
เวินซูฉีลุกขึ้นเดินเข้ามาใกล้ นางหยิบปิ่นทองบนถาดขึ้นมาดูเล่น ก่อนเอ่ยเบา ๆ “กลับไปบอกพี่ใหญ่ด้วย”
หงซิ่วรีบตอบ “เจ้าค่ะ”
เวินซูฉียิ้มงดงามราวกับไม่ใส่ใจความผิดปกติที่เกิดขึ้น “หากข้าจะออกไปไหน คนทั้งเมืองก็ไม่มีสิทธิ์มาห้าม”
หงซิ่วสีหน้าชะงักก่อนเวินซูฉีพูดต่อ “ส่วนข่าวลือ…”
นางโยนปิ่นกลับลงถาดเบา ๆ “พวกมันก็ได้แค่พูดลับหลัง” ดวงตาของนางค่อย ๆ เย็นลง “หากกล้ามาพูดต่อหน้าข้าเมื่อใด ข้าจะสอนให้รู้ว่าปากคนแตกได้เหมือนกัน”
หงซิ่วหน้าซีดทันที ชิงเอ๋อร์แทบหลุดหัวเราะออกมา หลังจากคนของเวินเยว่หลันกลับไป ชิงเอ๋อร์ก็รีบพูด
“คุณหนู ท่านจะออกไปจริงหรือเจ้าคะ”
“จริงสิ”
“แต่ตอนนี้คนทั้งเมือง…”
“ยิ่งคนทั้งเมืองรอดูข้า ข้ายิ่งต้องออกไป” เวินซูฉีหรี่ตา “ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะคิดว่าข้ากลัว”
ชิงเอ๋อร์อ้าปากค้าง “แต่ถ้าคนพวกนั้นพูดไม่ดีใส่ท่าน…”
เวินซูฉีหัวเราะ “ข้าก็จะพูดกลับ” นางยืดตัวขึ้นช้า ๆ “ไปเตรียมรถม้า”